کوچ پرنده غریبآشنا
خدایار قاقانی
مثل همیشه خبر کوتاه بود و دلآزار؛ «هوشنگ استوار» درگذشت؛ اما این خبر مثل خوره تو را میخورد، وقتی میبینی در هیچ نقطهای نشانهای یا تکذیب و تأییدی نمییابی. آنقدر دراینباره، سکوت و بیخبری است که ترجیح میدهی آن را کنار دیگر خبرهای شایع و متداول تلگرامی و اینستایی و غیره که درباره دردانههای سرزمینت، مینویسند، بگذاری! حتی وقتی جویای صحت يا تکذیبش میشوی، به نتیجه مشخصی نمیرسی. حتی برخی منتظر بودند که رسانههای آن سوی آب، خبر را اعلام کنند؛ چراکه سالها بود «هوشنگ استوار» مقیم پاریس بود. اصلا بگذار همه باور داشته باشند که به کل خبری نیست. بعد از حدود یک هفته، طبق عادت همیشگی در کافه رمنس و دیدار با «امیر خانوفایی»، از شاگردان خلف هوشنگ استوار، در جملهای خبر را گفتم؛ اما ایشان هم بیاطلاع بود، خوشحالتر شدم!.. اما بعد از چند روز خبر تأیید شد و بانو «فریده بهبود»، خواهر فرمان بهبود، نوازنده و مدرس چیرهدست پیانو) خبر را تأیید کرد. حالا دیگر استاد «هوشنگ استوار» در میان ما نیست؛ ولی اینهمه بیخبری؟! مسلم است که «هوشنگ استوار» برای نسل من چندان شناختهشده نباشد؛ او اوایل دهه 1360 ترک وطن کرد و حدود
اوایل دهه 1380 مدتی را به ایران آمد و هرازگاهی هم که در این مسیر در رفتوآمد بود، ترجیح میداد در محافل عمومی حاضر نشود و خلوتش را بیشتر با دوستان و شاگردانش میگذراند؛ اما مقام معلمی او و اینکه نامهای بزرگی زیر سایه استادیاش، به مقام استادی رسیدهاند، همیشه، این نام را درخور احترام و ستایش نگه میدارد. او فرزند حسین استوار (۱۳۶۵ـ۱۲۷۵) از پیشگامان نوازندگی پیانوی ایرانی و پدربزرگش هم غلامرضاخان سالارمعزز (مبدع کوک ایرانی برای پیانو) بود که در ۹ بهمن ۱۳۰۵ در تهران متولد و در کودکی زیر نظر پدر با سهتار و سنتور و با نواختن موسیقى ایرانى روى پیانو آشنا شد. در ابتداى نوجوانى کنسرتى در کالج دکتر جردن (مدرسه البرز بعدى) اجرا کرد که خبرش در روزنامهها هم نوشته شد. او بعدتر زیر نظر «پرویز محمود» (از اولین فارغالتحصیلان ایرانى کنسرواتوار سلطنتى بروکسل) هارمونی را فرا گرفت و در ادامه نیز زیر نظر آدام شیمکویچ لهستانى نواختن پیانو را به سبک و اصول درست بینالمللی آغاز کرد. استوار رشته هارمونى را با رتبه جایزه اول (در سیستمهاى فرانسوى) در کنسرواتوار بروکسل به پایان برد و دو سال هم در سوئیس، کنسرواتوار ژنو، دروس
کمپوزیسیون و پیانو و کلارینت را گذراند. او همیشه از استاد بزرگش، «آندره سورى» و همچنین از مارسل کینه که استاد کمپوزیسیون او بود، با احترام یاد مىکرد. او سالها استاد عالى هارمونى در هنرستان و دانشگاه بود و شاگردان بسیاری را پرورش داد و آنان نیز به داشتن چنین استادی افتخار میکردند؛ مانند داوود گنجهاى، مجید کیانى، فریدون شهبازیان و استادى مانند على تجویدى. باوجود فضای اصلی کاریاش که بیشتر در حوزه کلاسیک و اصول هامونی بود، استوار شناخت دقیقی از موسیقی جَز، بلوز و حتی موسیقیهای بهاصطلاح کوچه بازاری داشت و حتی در جایی گفته بود که من همیشه مدافع موسیقی غیرکلاسیک هستم. آثار او به نسبت طول عمرش کمیت ندارد؛ اما نگاه کمالگرا و ایدهآلیستی او که در هیچ دوره زمانیای اجازه نداد او از خواستههای خود کوتاه بیاید، آثار معدودش را به آثاری عمیق و ژرف بدل کرد.
پ.ن: بخشی از مطلب، از شرح حال «هوشنگ استوار» به قلم سیدعلیرضا میرعلینقی برداشته شد.
مثل همیشه خبر کوتاه بود و دلآزار؛ «هوشنگ استوار» درگذشت؛ اما این خبر مثل خوره تو را میخورد، وقتی میبینی در هیچ نقطهای نشانهای یا تکذیب و تأییدی نمییابی. آنقدر دراینباره، سکوت و بیخبری است که ترجیح میدهی آن را کنار دیگر خبرهای شایع و متداول تلگرامی و اینستایی و غیره که درباره دردانههای سرزمینت، مینویسند، بگذاری! حتی وقتی جویای صحت يا تکذیبش میشوی، به نتیجه مشخصی نمیرسی. حتی برخی منتظر بودند که رسانههای آن سوی آب، خبر را اعلام کنند؛ چراکه سالها بود «هوشنگ استوار» مقیم پاریس بود. اصلا بگذار همه باور داشته باشند که به کل خبری نیست. بعد از حدود یک هفته، طبق عادت همیشگی در کافه رمنس و دیدار با «امیر خانوفایی»، از شاگردان خلف هوشنگ استوار، در جملهای خبر را گفتم؛ اما ایشان هم بیاطلاع بود، خوشحالتر شدم!.. اما بعد از چند روز خبر تأیید شد و بانو «فریده بهبود»، خواهر فرمان بهبود، نوازنده و مدرس چیرهدست پیانو) خبر را تأیید کرد. حالا دیگر استاد «هوشنگ استوار» در میان ما نیست؛ ولی اینهمه بیخبری؟! مسلم است که «هوشنگ استوار» برای نسل من چندان شناختهشده نباشد؛ او اوایل دهه 1360 ترک وطن کرد و حدود
اوایل دهه 1380 مدتی را به ایران آمد و هرازگاهی هم که در این مسیر در رفتوآمد بود، ترجیح میداد در محافل عمومی حاضر نشود و خلوتش را بیشتر با دوستان و شاگردانش میگذراند؛ اما مقام معلمی او و اینکه نامهای بزرگی زیر سایه استادیاش، به مقام استادی رسیدهاند، همیشه، این نام را درخور احترام و ستایش نگه میدارد. او فرزند حسین استوار (۱۳۶۵ـ۱۲۷۵) از پیشگامان نوازندگی پیانوی ایرانی و پدربزرگش هم غلامرضاخان سالارمعزز (مبدع کوک ایرانی برای پیانو) بود که در ۹ بهمن ۱۳۰۵ در تهران متولد و در کودکی زیر نظر پدر با سهتار و سنتور و با نواختن موسیقى ایرانى روى پیانو آشنا شد. در ابتداى نوجوانى کنسرتى در کالج دکتر جردن (مدرسه البرز بعدى) اجرا کرد که خبرش در روزنامهها هم نوشته شد. او بعدتر زیر نظر «پرویز محمود» (از اولین فارغالتحصیلان ایرانى کنسرواتوار سلطنتى بروکسل) هارمونی را فرا گرفت و در ادامه نیز زیر نظر آدام شیمکویچ لهستانى نواختن پیانو را به سبک و اصول درست بینالمللی آغاز کرد. استوار رشته هارمونى را با رتبه جایزه اول (در سیستمهاى فرانسوى) در کنسرواتوار بروکسل به پایان برد و دو سال هم در سوئیس، کنسرواتوار ژنو، دروس
کمپوزیسیون و پیانو و کلارینت را گذراند. او همیشه از استاد بزرگش، «آندره سورى» و همچنین از مارسل کینه که استاد کمپوزیسیون او بود، با احترام یاد مىکرد. او سالها استاد عالى هارمونى در هنرستان و دانشگاه بود و شاگردان بسیاری را پرورش داد و آنان نیز به داشتن چنین استادی افتخار میکردند؛ مانند داوود گنجهاى، مجید کیانى، فریدون شهبازیان و استادى مانند على تجویدى. باوجود فضای اصلی کاریاش که بیشتر در حوزه کلاسیک و اصول هامونی بود، استوار شناخت دقیقی از موسیقی جَز، بلوز و حتی موسیقیهای بهاصطلاح کوچه بازاری داشت و حتی در جایی گفته بود که من همیشه مدافع موسیقی غیرکلاسیک هستم. آثار او به نسبت طول عمرش کمیت ندارد؛ اما نگاه کمالگرا و ایدهآلیستی او که در هیچ دوره زمانیای اجازه نداد او از خواستههای خود کوتاه بیاید، آثار معدودش را به آثاری عمیق و ژرف بدل کرد.
پ.ن: بخشی از مطلب، از شرح حال «هوشنگ استوار» به قلم سیدعلیرضا میرعلینقی برداشته شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.