|

نمایندگانِ بی‌حوزه

اسماعیل دوستی . عضو شورای شهر تهران

در آستانه آغاز به کار مجلس دهم هستیم. مشخص نیست در لابه‌لای مباحث سیاسی پردامنه اطراف این دوره، نکته‌ای که مدنظر نگارنده قرار دارد تا چه حد شنیده خواهد شد اما به‌عنوان نماینده مردم تهران در شورای شهر پایتخت، درمیان‌گذاشتن آن را با نمایندگان محترم این دوره تهران که جملگی از «فهرست امید» به بهارستان راه پیدا کرده‌اند ضرورت می‌دانم. نمایندگان شهر تهران در مجلس، بیشترین تعداد نمایندگان یک حوزه انتخابیه را دارند اما در اکثر ادوار گذشته، تلاش چندانی برای رفع مشکلات و مسائل شهر تهران از آنان دیده نشد. این مسئله ارتباطی به اصولگرا یا اصلاح‌طلب‌بودن آنان ندارد. گویی نمایندگان تهران، وظیفه‌ای فراحوزه‌ای برای خود قائل بوده یا اساسا به دلیل اینکه در پایتخت زندگی می‌کنند و نباید هر هفته رنج سفر به حوزه انتخابیه را به جان بخرند، خود را «بدون حوزه انتخابیه» فرض می‌کنند. این درست برعکس نمایندگان حوزه‌های انتخابیه کوچک‌تر است که معمولا به اندازه‌ای غرق در مسائل ریز استان خود می‌شوند که فراموش می‌کنند وظایف ملی هم به دوش نمایندگان مجلس قرار دارد و آنان وکلای همه ملت ایران به‌شمار می‌روند. تجربه حضور نگارنده در دوره پنجم مجلس و مقایسه وضعیت تهران آن روز با امروز، حاکی از بدترشدن شاخص‌های مختلف در کلان‌شهر پایتخت است. مشکلات شهر تهران از منظر اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی به‌ویژه در بخش‌های حاشیه‌ای و جنوبی آن، از مرز هشدار هم عبور کرده است. سؤال این است؛ آیا نمایندگان فعلی تهران که بعضا سه دوره است در مجلس به‌طور متناوب حضور دارند، بازدیدی از مناطقی مثل فرحزاد، دره اسلام‌آباد، محله هرندی، بافت‌های فرسوده شهری که در بن‌بست‌های آن امکان تردد موتورسیکلت هم وجود ندارد داشته‌اند؟ امروز در جنوب تهران مدارسی داریم که نظیر آن در محروم‌ترین نقاط کشور وجود ندارد و زلزله‌ای چهارریشتری کافی است تا برخی مدارس مناطق 10 به بالا ویران شوند. بافت فرسوده معضل جدی امروز تهران است و فقر و بی‌کاری در برخی مناطق آن بیداد می‌کند. درجریان‌نبودن نمایندگان تهران از مسائل مدیریت شهری تا جایی پیش رفت که در مقابل طرح کاهش تعداد اعضای شورای شهر تهران از 31 نفر به 21 نفر، اثری از مخالفت آنان دیده نشد. این در حالی است که معضلات تهران به‌گونه‌ای است که برای هر منطقه حداقل دو عضو شورا نیاز دارد که با این حساب عدد اعضای شورای شهر پایتخت باید بالای 40 نفر باشد. البته طرح مذکور هنوز در روزنامه رسمی منتشر نشده است و شورای نگهبان به بندی از آن ایراد گرفته و نمایندگان مجلس دهم می‌توانند آن را اصلاح کنند. در همین ماجرای مالیات بر ارزش افزوده، سهمی پیش‌بینی شده که بخشی از مالیات مردم هر شهر، مستقیما به حساب شهرداری آن شهر واریز شود. دولت در برنامه ششم پیش‌بینی کرده درآمد حاصل از این مالیات‌ها متمرکز شده و توسط وزارت کشور ، خزانه‌داری کل و شورای برنامه‌ریزی استان تقسیم شود. تهرانی‌ها بیشترین مالیات را می‌پردازند و این حق آنان است که مالیات آنان برای مدیریت شهر خودشان که ده‌ها معضل جدی؛ از حمل‌ونقل عمومی گرفته تا زیباسازی، محیط‌زیست و آب و فاضلاب دارد هزینه شود. پیشنهاد نگارنده، تشکیل یک کارگروه مشترک میان اعضای شورای شهر پایتخت و 30 نماینده تهران به‌همراه نمایندگان استانداری و فرمانداری است تا به‌طور منظم، مسائل تهران را بررسی و هر قوه، مسئولیت خود را دنبال کند.

در آستانه آغاز به کار مجلس دهم هستیم. مشخص نیست در لابه‌لای مباحث سیاسی پردامنه اطراف این دوره، نکته‌ای که مدنظر نگارنده قرار دارد تا چه حد شنیده خواهد شد اما به‌عنوان نماینده مردم تهران در شورای شهر پایتخت، درمیان‌گذاشتن آن را با نمایندگان محترم این دوره تهران که جملگی از «فهرست امید» به بهارستان راه پیدا کرده‌اند ضرورت می‌دانم. نمایندگان شهر تهران در مجلس، بیشترین تعداد نمایندگان یک حوزه انتخابیه را دارند اما در اکثر ادوار گذشته، تلاش چندانی برای رفع مشکلات و مسائل شهر تهران از آنان دیده نشد. این مسئله ارتباطی به اصولگرا یا اصلاح‌طلب‌بودن آنان ندارد. گویی نمایندگان تهران، وظیفه‌ای فراحوزه‌ای برای خود قائل بوده یا اساسا به دلیل اینکه در پایتخت زندگی می‌کنند و نباید هر هفته رنج سفر به حوزه انتخابیه را به جان بخرند، خود را «بدون حوزه انتخابیه» فرض می‌کنند. این درست برعکس نمایندگان حوزه‌های انتخابیه کوچک‌تر است که معمولا به اندازه‌ای غرق در مسائل ریز استان خود می‌شوند که فراموش می‌کنند وظایف ملی هم به دوش نمایندگان مجلس قرار دارد و آنان وکلای همه ملت ایران به‌شمار می‌روند. تجربه حضور نگارنده در دوره پنجم مجلس و مقایسه وضعیت تهران آن روز با امروز، حاکی از بدترشدن شاخص‌های مختلف در کلان‌شهر پایتخت است. مشکلات شهر تهران از منظر اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی به‌ویژه در بخش‌های حاشیه‌ای و جنوبی آن، از مرز هشدار هم عبور کرده است. سؤال این است؛ آیا نمایندگان فعلی تهران که بعضا سه دوره است در مجلس به‌طور متناوب حضور دارند، بازدیدی از مناطقی مثل فرحزاد، دره اسلام‌آباد، محله هرندی، بافت‌های فرسوده شهری که در بن‌بست‌های آن امکان تردد موتورسیکلت هم وجود ندارد داشته‌اند؟ امروز در جنوب تهران مدارسی داریم که نظیر آن در محروم‌ترین نقاط کشور وجود ندارد و زلزله‌ای چهارریشتری کافی است تا برخی مدارس مناطق 10 به بالا ویران شوند. بافت فرسوده معضل جدی امروز تهران است و فقر و بی‌کاری در برخی مناطق آن بیداد می‌کند. درجریان‌نبودن نمایندگان تهران از مسائل مدیریت شهری تا جایی پیش رفت که در مقابل طرح کاهش تعداد اعضای شورای شهر تهران از 31 نفر به 21 نفر، اثری از مخالفت آنان دیده نشد. این در حالی است که معضلات تهران به‌گونه‌ای است که برای هر منطقه حداقل دو عضو شورا نیاز دارد که با این حساب عدد اعضای شورای شهر پایتخت باید بالای 40 نفر باشد. البته طرح مذکور هنوز در روزنامه رسمی منتشر نشده است و شورای نگهبان به بندی از آن ایراد گرفته و نمایندگان مجلس دهم می‌توانند آن را اصلاح کنند. در همین ماجرای مالیات بر ارزش افزوده، سهمی پیش‌بینی شده که بخشی از مالیات مردم هر شهر، مستقیما به حساب شهرداری آن شهر واریز شود. دولت در برنامه ششم پیش‌بینی کرده درآمد حاصل از این مالیات‌ها متمرکز شده و توسط وزارت کشور ، خزانه‌داری کل و شورای برنامه‌ریزی استان تقسیم شود. تهرانی‌ها بیشترین مالیات را می‌پردازند و این حق آنان است که مالیات آنان برای مدیریت شهر خودشان که ده‌ها معضل جدی؛ از حمل‌ونقل عمومی گرفته تا زیباسازی، محیط‌زیست و آب و فاضلاب دارد هزینه شود. پیشنهاد نگارنده، تشکیل یک کارگروه مشترک میان اعضای شورای شهر پایتخت و 30 نماینده تهران به‌همراه نمایندگان استانداری و فرمانداری است تا به‌طور منظم، مسائل تهران را بررسی و هر قوه، مسئولیت خود را دنبال کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.