امین یزدانینژاد، کارگردان نمایش «پلیس»
آب از سر ما گذشته بود
امین یزدانینژاد، کارگردان تازهکاری است که این روزها اولین تجربه کارگردانی حرفهای تئاتر را در سالنی تازهتأسیس به نام کلاسیک، با گروه بازیگران جوان پشتسر میگذارد. او در اولین گام حرفهایاش در عرصه کارگردانی تئاتر، نمایشنامه «پلیس»، اثر اسلاومیر مروژک را برای اجرا برگزیده، گرچه پیش از این نیز تجربه دستیاری کارگردانهایی نظیر آتیلا پسیانی، رضا گوران و آروند دشتآرای را داشته است.
دلایل انتخاب این متن چه بود؟ چه ویژگیای این متن را برای شما از دیگر متنهای مروژک و سایر درامنویسان جهان متمایز کرد که تصمیم به اجرای آن گرفتید؟
«پلیس» اولین نمایشنامهای بود که از مروژک خواندم و همان اول طنز منحصربهفردش مرا جلب کرد. پس از مدتی که برگشتم به این نمایشنامه و آن را دوباره خواندم، قرابتهایی را بین این متن و شرایط خودمان احساس کردم که به خودم قول دادم یک روز سرانجام این متن را کار کنم. اولین دلیل انتخابم همان قولی بود که به خودم داده بودم. برایم نزدیکی فضای نمایش، به موقعیت خودمان جذابیت داشت.
بازیگران این نمایش، همگی هنرجویان کمپانی هنرهای اجرائی ویرگول هستند. طریقه انتخاب بازیگران چه بود؟
در انتخاب بازیگران، اول از همه اولویتم این بود که بازیگرانم را از بین بچههایی که در کارگاههای ویرگول شرکت کردهاند انتخاب کنم. پیش از هرچیز پیشنهاد بازی در این نمایش را با امین موحدیپور، علی خلعتبری و محمد هدایتزاده در میان گذاشتم. وقتی تصمیم گرفتم کار را با بچههای خودمان روی صحنه ببرم، خیلیها به من گفتند حتما در بین بازیگرانت، بازیگر مشهور هم انتخاب کن. اما من اعتقاد داشتم که ما جوانها باید به هم اعتماد و با کمک هم پیشرفت کنیم. کمی مسیر تمرینات، برای ما طولانی شد. پس از آن سهنفر، شهاب عباسیان و نگین تبرا اضافه شدند و بعد هم دیگر دوستان، اما نهایتا این طولانیشدن پروسه تمرین باعث شد علی خلعتبری نتواند در نمایش ما بازی کند و ما با همین افراد و البته بقیه بچهها که هنرجوهای دوره دوم کارگاه آروند دشتآرای بودند کار را پیش بردیم.
اولین تجربه کارگردانی حرفهای، برای شما چطور رقم خورد؟
ماجرا شاید کمی تلخ بود. من همیشه فکر میکردم کارگردانی وحشتناکترین کار دنیاست. کارهای سخت را دوست دارم اما اصولا کم ریسک میکنم. دوستانم برای کارگردانی مدام تشویقم کردند و من هی گفتم نه. تا اینکه یکبار به من گفتند شروع کن و ما هستیم. من هم شروع کردم. اما ما ز یاران چشم یاری داشتیم، درحالیکه یک جایی چشم باز کردم و دیدم هیچکدام از آنها حامیام نیستند. اما این تلخی مستمر نبود، افرادی هم در طول این اجرا کمکم کردند که از این بابت بسیار خوشحالم.
چطور شد که ریسک اجرا در یک سالن تازهتأسیس را پذیرفتید؟
وقتی به خودمان آمدیم که آب از سر ما گذشته بود. نتوانستیم در سالن دیگری اجرا کنیم چون بخشی از موانع بهخاطر نامهربانیها و اقتصادیبودن سالنهای خصوصی بود و بخشی هم بهخاطر شرایط عجیب سالنهای دولتی. اجرا در سالنی تازهتأسیس سخت بود اما من وقتی دیدم یک عده آدم همراه من شده و زمانشان را گذاشتهاند وظیفهام بهثمررساندن اجرا بود. به همین خاطر این ریسک را پذیرفتم تا اجرایمان به ثمر بنشیند.
استقبال مردم و جامعه هنری از اجرای شما در سالنی تازهتأسیس چه اندازه بود؟
این چندروز مدام از خودم میپرسم استقبال خوب هم مگر داریم؟ ما این مدت از خیلیها دعوت کردیم که بیایند و اجرایمان را ببینند و به ما کمک کنند و ما را نقد کنند تا متوجه ضعفهایمان بشویم. اما عده کمی این دعوت را پذیرفتند و بسیاری هم هنوز نپذیرفتهاند و ما همچنان منتظرشان هستیم. باوجوداین دیگر باید به مردم هم حق بدهیم. ما در نمایشمان چهره و استار هم نداریم که مردم جویای اجرای ما شوند و وقتی برخورد هنرمندان، اینگونه است، از مردم چه توقعی داشته باشیم؟
شما پیش از این تجربه دستیاری کارگردانهایی چون پسیانی، گوران و دشتآرای را در کارنامه خود داشتهاید. این تجربه چه تأثیری بر سبک شما در کارگردانیتان دارد؟
هرکدام از این استادان و عزیزان سبک منحصربهفرد خودشان را دارند. من هم در مجاورت هر یک از اینها، سعی کردم خوب ببینم و دقت کنم و یاد بگیرم. اگر این اجرا بتواند نمره قابلقبولی بگیرد، بیشک نقش این استادان پررنگ بوده است. اما همچنان باید بیشتر ببینم و بیاموزم.
شما مدتهاست عضو کمپانی تئاتر ویرگول هستید. عضویت در یک گروه هنری، به شما چه امکاناتی میدهد؟
کار گروهی همیشه برای من دغدغه بوده و هست. مهمترین امتیاز کار گروهی این است که میتوانی با یکسری اعضای ثابت سروکار داشته باشی و مدام کنارشان تجربههای جدید بیاموزی. این کمپانی، یک کمپانی بینالمللی است که در دوسال اخیر هم بیشتر اجراهای جهانی داشته و این اتفاق، باعث میشود من مدام تجربههای تازهای داشته باشم و بیاموزم.
امین یزدانینژاد، کارگردان تازهکاری است که این روزها اولین تجربه کارگردانی حرفهای تئاتر را در سالنی تازهتأسیس به نام کلاسیک، با گروه بازیگران جوان پشتسر میگذارد. او در اولین گام حرفهایاش در عرصه کارگردانی تئاتر، نمایشنامه «پلیس»، اثر اسلاومیر مروژک را برای اجرا برگزیده، گرچه پیش از این نیز تجربه دستیاری کارگردانهایی نظیر آتیلا پسیانی، رضا گوران و آروند دشتآرای را داشته است.
دلایل انتخاب این متن چه بود؟ چه ویژگیای این متن را برای شما از دیگر متنهای مروژک و سایر درامنویسان جهان متمایز کرد که تصمیم به اجرای آن گرفتید؟
«پلیس» اولین نمایشنامهای بود که از مروژک خواندم و همان اول طنز منحصربهفردش مرا جلب کرد. پس از مدتی که برگشتم به این نمایشنامه و آن را دوباره خواندم، قرابتهایی را بین این متن و شرایط خودمان احساس کردم که به خودم قول دادم یک روز سرانجام این متن را کار کنم. اولین دلیل انتخابم همان قولی بود که به خودم داده بودم. برایم نزدیکی فضای نمایش، به موقعیت خودمان جذابیت داشت.
بازیگران این نمایش، همگی هنرجویان کمپانی هنرهای اجرائی ویرگول هستند. طریقه انتخاب بازیگران چه بود؟
در انتخاب بازیگران، اول از همه اولویتم این بود که بازیگرانم را از بین بچههایی که در کارگاههای ویرگول شرکت کردهاند انتخاب کنم. پیش از هرچیز پیشنهاد بازی در این نمایش را با امین موحدیپور، علی خلعتبری و محمد هدایتزاده در میان گذاشتم. وقتی تصمیم گرفتم کار را با بچههای خودمان روی صحنه ببرم، خیلیها به من گفتند حتما در بین بازیگرانت، بازیگر مشهور هم انتخاب کن. اما من اعتقاد داشتم که ما جوانها باید به هم اعتماد و با کمک هم پیشرفت کنیم. کمی مسیر تمرینات، برای ما طولانی شد. پس از آن سهنفر، شهاب عباسیان و نگین تبرا اضافه شدند و بعد هم دیگر دوستان، اما نهایتا این طولانیشدن پروسه تمرین باعث شد علی خلعتبری نتواند در نمایش ما بازی کند و ما با همین افراد و البته بقیه بچهها که هنرجوهای دوره دوم کارگاه آروند دشتآرای بودند کار را پیش بردیم.
اولین تجربه کارگردانی حرفهای، برای شما چطور رقم خورد؟
ماجرا شاید کمی تلخ بود. من همیشه فکر میکردم کارگردانی وحشتناکترین کار دنیاست. کارهای سخت را دوست دارم اما اصولا کم ریسک میکنم. دوستانم برای کارگردانی مدام تشویقم کردند و من هی گفتم نه. تا اینکه یکبار به من گفتند شروع کن و ما هستیم. من هم شروع کردم. اما ما ز یاران چشم یاری داشتیم، درحالیکه یک جایی چشم باز کردم و دیدم هیچکدام از آنها حامیام نیستند. اما این تلخی مستمر نبود، افرادی هم در طول این اجرا کمکم کردند که از این بابت بسیار خوشحالم.
چطور شد که ریسک اجرا در یک سالن تازهتأسیس را پذیرفتید؟
وقتی به خودمان آمدیم که آب از سر ما گذشته بود. نتوانستیم در سالن دیگری اجرا کنیم چون بخشی از موانع بهخاطر نامهربانیها و اقتصادیبودن سالنهای خصوصی بود و بخشی هم بهخاطر شرایط عجیب سالنهای دولتی. اجرا در سالنی تازهتأسیس سخت بود اما من وقتی دیدم یک عده آدم همراه من شده و زمانشان را گذاشتهاند وظیفهام بهثمررساندن اجرا بود. به همین خاطر این ریسک را پذیرفتم تا اجرایمان به ثمر بنشیند.
استقبال مردم و جامعه هنری از اجرای شما در سالنی تازهتأسیس چه اندازه بود؟
این چندروز مدام از خودم میپرسم استقبال خوب هم مگر داریم؟ ما این مدت از خیلیها دعوت کردیم که بیایند و اجرایمان را ببینند و به ما کمک کنند و ما را نقد کنند تا متوجه ضعفهایمان بشویم. اما عده کمی این دعوت را پذیرفتند و بسیاری هم هنوز نپذیرفتهاند و ما همچنان منتظرشان هستیم. باوجوداین دیگر باید به مردم هم حق بدهیم. ما در نمایشمان چهره و استار هم نداریم که مردم جویای اجرای ما شوند و وقتی برخورد هنرمندان، اینگونه است، از مردم چه توقعی داشته باشیم؟
شما پیش از این تجربه دستیاری کارگردانهایی چون پسیانی، گوران و دشتآرای را در کارنامه خود داشتهاید. این تجربه چه تأثیری بر سبک شما در کارگردانیتان دارد؟
هرکدام از این استادان و عزیزان سبک منحصربهفرد خودشان را دارند. من هم در مجاورت هر یک از اینها، سعی کردم خوب ببینم و دقت کنم و یاد بگیرم. اگر این اجرا بتواند نمره قابلقبولی بگیرد، بیشک نقش این استادان پررنگ بوده است. اما همچنان باید بیشتر ببینم و بیاموزم.
شما مدتهاست عضو کمپانی تئاتر ویرگول هستید. عضویت در یک گروه هنری، به شما چه امکاناتی میدهد؟
کار گروهی همیشه برای من دغدغه بوده و هست. مهمترین امتیاز کار گروهی این است که میتوانی با یکسری اعضای ثابت سروکار داشته باشی و مدام کنارشان تجربههای جدید بیاموزی. این کمپانی، یک کمپانی بینالمللی است که در دوسال اخیر هم بیشتر اجراهای جهانی داشته و این اتفاق، باعث میشود من مدام تجربههای تازهای داشته باشم و بیاموزم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.