تقدیم به «حمیده مستعان» به بهانه «بیوههای غمگین سالار جنگ»
جادوی درمانی تئاتر
علیرضا خمسه
چند شب پیش بههمراه خانواده، نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» را در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر تماشا کردم؛ نمایشی که متن آن را محمدامیر یاراحمدی نوشته و شهابالدین حسینپور کارگردانی کرده است. پیشترش باخبر نبودم که چنین تئاتر خوبی روی صحنه است. افسوس میخورم برای جامعه تئاتری که با وجود نیروهای خوب جوان، هنوز در زمینه اطلاعرسانی و تبلیغات ضعیف عمل میکنند و وقتی چنین نمایشهای خوبی روی صحنه میآید، بعضا مردم حتی از اجرای آنها باخبر نمیشوند! بیشترِ تئاترها را افراد مرتبط با تئاتر تماشا میکنند، درحالیکه مخاطب اصلی تئاتر مردم هستند. مردم باید از اجرای یک تئاتر خوب در سالنهای نمایشی شهر باخبر شوند. «بیوههای غمگین سالار جنگ» نمایشی است که مردم با توجه به اسم آن، شاید فکر کنند با یک نمایش تراژدی و ناشاد طرف هستند درحالیکه این نمایش کاملا شاد است و در ژانر کمدی فاخر میگنجد. این نمایش متنی فوقالعاده با ادبیاتی غیرروزمره دارد که برای من یادآور آثار مرحوم علی حاتمی در سینماست. در سینمای علی حاتمی، گویشها، گویشهایی است که شاید در محاوره روزمره کاربرد نداشته باشد؛ و چنین نوع گویشی برای نسل جوان ناآشناست، درحالیکه برای من یادآور ادبیات محاوره گذشته است. از همینجا به محمدامیر یاراحمدی بابت قلم توانمندی که دارد، تبریک میگویم. بازی گلاب آدینه در این نمایش، همچون همیشه بسیار درخشان بود. اما حضور حمیده مستعان (خواهر گلاب آدینه) در این نمایش، بهعنوان بازیگری که معلولیت ذهنی دارد و روی صحنه این نمایش خوش میدرخشد، برای من بسیار تحسینبرانگیز است. اگر قرار باشد من این نمایش را به هنرمندی تقدیم کنم، بیشک آن هنرمند «حمیده مستعان» است. حداقل کارکرد اجرای چنین نمایشی با حضور یک فرد معلول، تأثیر درمانی آن برای حمیده مستعان است. بیشک هرکس که در خانهاش معلولی دارد، باید این نمایش را تماشا کند تا بیاموزد که چطور میتوان از توانمندیهای فردی که در یک زمینه بخصوص کمتوان است، بهره برد و به او انگیزه زندگی داد. همگان باید با تماشای این نمایش، یاد بگیرند که چطور میتوان از بیماران در تئاتر استفاده و اندیشه بیماری را از ذهن و جان آنها و اطرافیانشان دور کرد. درمجموع من از تماشای نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» لذت بسیار بردم، هم بهخاطر کارگردانی و متن و هم بهخاطر بازیها، بهخصوص بازی خانم گلاب آدینه که در انتهای نمایش نیز درباره حضور خواهرش در این نمایش صحبت کرد. باید کاری کرد تا عوضِ اینکه معلولان ذهنی مورد تمسخر قرار گیرند، موقعیتهای خلاق برایشان ایجاد شود و بهجای پوسیدن کنج خانه، احساس توانمندی کنند و حضورشان برای جامعه اطرافشان اثرگذار باشد. و نهایتا اجرای «بیوههای غمگین سالار جنگ» جادوی درمانی تئاتر را بار دیگر به ما یادآور شد.
چند شب پیش بههمراه خانواده، نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» را در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر تماشا کردم؛ نمایشی که متن آن را محمدامیر یاراحمدی نوشته و شهابالدین حسینپور کارگردانی کرده است. پیشترش باخبر نبودم که چنین تئاتر خوبی روی صحنه است. افسوس میخورم برای جامعه تئاتری که با وجود نیروهای خوب جوان، هنوز در زمینه اطلاعرسانی و تبلیغات ضعیف عمل میکنند و وقتی چنین نمایشهای خوبی روی صحنه میآید، بعضا مردم حتی از اجرای آنها باخبر نمیشوند! بیشترِ تئاترها را افراد مرتبط با تئاتر تماشا میکنند، درحالیکه مخاطب اصلی تئاتر مردم هستند. مردم باید از اجرای یک تئاتر خوب در سالنهای نمایشی شهر باخبر شوند. «بیوههای غمگین سالار جنگ» نمایشی است که مردم با توجه به اسم آن، شاید فکر کنند با یک نمایش تراژدی و ناشاد طرف هستند درحالیکه این نمایش کاملا شاد است و در ژانر کمدی فاخر میگنجد. این نمایش متنی فوقالعاده با ادبیاتی غیرروزمره دارد که برای من یادآور آثار مرحوم علی حاتمی در سینماست. در سینمای علی حاتمی، گویشها، گویشهایی است که شاید در محاوره روزمره کاربرد نداشته باشد؛ و چنین نوع گویشی برای نسل جوان ناآشناست، درحالیکه برای من یادآور ادبیات محاوره گذشته است. از همینجا به محمدامیر یاراحمدی بابت قلم توانمندی که دارد، تبریک میگویم. بازی گلاب آدینه در این نمایش، همچون همیشه بسیار درخشان بود. اما حضور حمیده مستعان (خواهر گلاب آدینه) در این نمایش، بهعنوان بازیگری که معلولیت ذهنی دارد و روی صحنه این نمایش خوش میدرخشد، برای من بسیار تحسینبرانگیز است. اگر قرار باشد من این نمایش را به هنرمندی تقدیم کنم، بیشک آن هنرمند «حمیده مستعان» است. حداقل کارکرد اجرای چنین نمایشی با حضور یک فرد معلول، تأثیر درمانی آن برای حمیده مستعان است. بیشک هرکس که در خانهاش معلولی دارد، باید این نمایش را تماشا کند تا بیاموزد که چطور میتوان از توانمندیهای فردی که در یک زمینه بخصوص کمتوان است، بهره برد و به او انگیزه زندگی داد. همگان باید با تماشای این نمایش، یاد بگیرند که چطور میتوان از بیماران در تئاتر استفاده و اندیشه بیماری را از ذهن و جان آنها و اطرافیانشان دور کرد. درمجموع من از تماشای نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» لذت بسیار بردم، هم بهخاطر کارگردانی و متن و هم بهخاطر بازیها، بهخصوص بازی خانم گلاب آدینه که در انتهای نمایش نیز درباره حضور خواهرش در این نمایش صحبت کرد. باید کاری کرد تا عوضِ اینکه معلولان ذهنی مورد تمسخر قرار گیرند، موقعیتهای خلاق برایشان ایجاد شود و بهجای پوسیدن کنج خانه، احساس توانمندی کنند و حضورشان برای جامعه اطرافشان اثرگذار باشد. و نهایتا اجرای «بیوههای غمگین سالار جنگ» جادوی درمانی تئاتر را بار دیگر به ما یادآور شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.