|

قصه باشکوه همدلی‌ها

«با قطره‌ای مرکب به جای جام جهان‌بین، جادوگر مصری برای هرکسی از راه برسد از منظره‌های دور و دراز گذشته پرده برمی‌دارد. این کاری است که حالا من می‌خواهم برای تو بکنم، ای خواننده. با این قطره مرکب نوک قلمم کارگاه جان‌دار آقای جاناتان برج، نجار و بنای روستای هیسلوپ، را به تو نشان خواهم داد، با همان شکل و شمایلی که در هجدهم ژوئن سال 1799 میلاد مسیح داشت. خورشید بعدازظهر گرما می‌بارید بر پنج مرد که آن‌جا روی انواع در و قاب پنجره و ازاره کار می‌کردند. بوی چوب کاج، که از کپه خیمه‌مانند الوارهای بیرون در برمی‌خاست، با بوی بوته‌های آقطی درمی‌آمیخت که برف‌پاره‌های تابستانی‌شان را کنار پنجره گشوده روبه‌رو پاشیده بودند...» «ادام‌بید» جورج الیوت با این سطور آغاز می‌شود، رمانی کلاسیک با عنوان فرعی «قصه باشکوه همدلی‌ها» که به‌تازگی منتشر شده است. رضا رضایی که پیش از این رمان‌های جین‌آستین و خواهران برونته را در همین نشر نی منتشر کرده بود، این‌بار به سراغ جورج الیوت رفته تا آثار این نویسنده کلاسیک ادبیات انگلستان را در قالب پروژه‌ای دیگر در نشر نی منتشر کند. جورج الیوت که از جمله مهم‌ترین نویسندگان تاریخ ادبیات به‌شمار می‌رود، در سال 1819 در واریکشر انگلستان به دنیا آمد. او پیش از آن‌که به داستان‌نویسی روی آورد، دست به ترجمه زد و در آغاز «زندگی عیسی» داوید فریدریش اشتراوس را از آلمانی به انگلیسی ترجمه کرد. او مدتی در لندن سردبیر نشریه‌ای بانفوذ بود و در همین دوره با هربرت اسپسنر آشنا شد. الیوت ترجمه‌های دیگری هم منتشر کرد اما در سی‌وهفت‌سالگی‌اش از فلسفه به داستان‌نویسی روی آورد و اولین داستان‌هایش را به صورت دنباله‌دار در نشریه‌ای به چاپ رساند. بعدها مجموعه این داستان‌ها در کتابی با عنوان «صحنه‌هایی از زندگی کشیشان» در سال 1858 منتشر شدند. یک‌سال بعد از این، الیوت رمان «ادام‌بید» را منتشر کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد و فروش بسیاری داشت. از آثار دیگر او می‌توان به «آسیاب رودخانه فلاس»، «سایلاس مارنر»، «رومولا»، «فلیکس هولت»، «میدل‌مارچ» و «دانیل دروندا» اشاره کرد. الیوت در این سال‌ها به جز نوشتن رمان‌هایش، مقاله‌ها و نقدهای زیادی هم نوشت که بازتابنده دیدگاه‌های اجتماعی و هنری او بودند. رضا رضایی در بخشی از یادداشت ابتدایی «ادام‌بید» درباره این الیوت و جایگاه او نوشته: «در سلسله رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصر‌به‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از ناقدان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند. نقادانی هم که او را بزرگ‌ترین نمی‌دانند تیزبینی و حساسیت و قوه مشاهده او را بی‌همتا می‌دانند. بینش روان‌شناسانه الیوت، و مواد و مصالحی که برای رمان‌هایش انتخاب می‌کرد، بر دیدگاه و نگرش‌های نویسندگان در حوزه شخصیت‌پردازی تاثیر فوق‌العاده‌ای گذاشت و افق داستان‌نویسی را گسترش داد.» رمان ادام‌بید، داستانی رئالیستی است درباره آدم‌های معمولی که زندگی ساده‌ای دارند و روابط آن‌ها در محیط کوچک زندگی‌شان ساده می‌نماید. اما در ادامه سیر حوادث این آدم‌ها را با بحران مواجه می‌کند و زندگی از مدار طبیعی‌اش خارج می‌شود.

«با قطره‌ای مرکب به جای جام جهان‌بین، جادوگر مصری برای هرکسی از راه برسد از منظره‌های دور و دراز گذشته پرده برمی‌دارد. این کاری است که حالا من می‌خواهم برای تو بکنم، ای خواننده. با این قطره مرکب نوک قلمم کارگاه جان‌دار آقای جاناتان برج، نجار و بنای روستای هیسلوپ، را به تو نشان خواهم داد، با همان شکل و شمایلی که در هجدهم ژوئن سال 1799 میلاد مسیح داشت. خورشید بعدازظهر گرما می‌بارید بر پنج مرد که آن‌جا روی انواع در و قاب پنجره و ازاره کار می‌کردند. بوی چوب کاج، که از کپه خیمه‌مانند الوارهای بیرون در برمی‌خاست، با بوی بوته‌های آقطی درمی‌آمیخت که برف‌پاره‌های تابستانی‌شان را کنار پنجره گشوده روبه‌رو پاشیده بودند...» «ادام‌بید» جورج الیوت با این سطور آغاز می‌شود، رمانی کلاسیک با عنوان فرعی «قصه باشکوه همدلی‌ها» که به‌تازگی منتشر شده است. رضا رضایی که پیش از این رمان‌های جین‌آستین و خواهران برونته را در همین نشر نی منتشر کرده بود، این‌بار به سراغ جورج الیوت رفته تا آثار این نویسنده کلاسیک ادبیات انگلستان را در قالب پروژه‌ای دیگر در نشر نی منتشر کند. جورج الیوت که از جمله مهم‌ترین نویسندگان تاریخ ادبیات به‌شمار می‌رود، در سال 1819 در واریکشر انگلستان به دنیا آمد. او پیش از آن‌که به داستان‌نویسی روی آورد، دست به ترجمه زد و در آغاز «زندگی عیسی» داوید فریدریش اشتراوس را از آلمانی به انگلیسی ترجمه کرد. او مدتی در لندن سردبیر نشریه‌ای بانفوذ بود و در همین دوره با هربرت اسپسنر آشنا شد. الیوت ترجمه‌های دیگری هم منتشر کرد اما در سی‌وهفت‌سالگی‌اش از فلسفه به داستان‌نویسی روی آورد و اولین داستان‌هایش را به صورت دنباله‌دار در نشریه‌ای به چاپ رساند. بعدها مجموعه این داستان‌ها در کتابی با عنوان «صحنه‌هایی از زندگی کشیشان» در سال 1858 منتشر شدند. یک‌سال بعد از این، الیوت رمان «ادام‌بید» را منتشر کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد و فروش بسیاری داشت. از آثار دیگر او می‌توان به «آسیاب رودخانه فلاس»، «سایلاس مارنر»، «رومولا»، «فلیکس هولت»، «میدل‌مارچ» و «دانیل دروندا» اشاره کرد. الیوت در این سال‌ها به جز نوشتن رمان‌هایش، مقاله‌ها و نقدهای زیادی هم نوشت که بازتابنده دیدگاه‌های اجتماعی و هنری او بودند. رضا رضایی در بخشی از یادداشت ابتدایی «ادام‌بید» درباره این الیوت و جایگاه او نوشته: «در سلسله رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصر‌به‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از ناقدان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند. نقادانی هم که او را بزرگ‌ترین نمی‌دانند تیزبینی و حساسیت و قوه مشاهده او را بی‌همتا می‌دانند. بینش روان‌شناسانه الیوت، و مواد و مصالحی که برای رمان‌هایش انتخاب می‌کرد، بر دیدگاه و نگرش‌های نویسندگان در حوزه شخصیت‌پردازی تاثیر فوق‌العاده‌ای گذاشت و افق داستان‌نویسی را گسترش داد.» رمان ادام‌بید، داستانی رئالیستی است درباره آدم‌های معمولی که زندگی ساده‌ای دارند و روابط آن‌ها در محیط کوچک زندگی‌شان ساده می‌نماید. اما در ادامه سیر حوادث این آدم‌ها را با بحران مواجه می‌کند و زندگی از مدار طبیعی‌اش خارج می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.