دغدغه فراموششده
بهزاد فراهانی . کارگردان و بازیگر تئاتر
انجمن بازیگران خانهتئاتر در هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر قرار است امروز مراسمی را تحت عنوان «شب بازیگر» در سالن اصلی تئاترشهر برگزار کند؛ این در حالی است که جشنهای امسال در ایام بزرگداشت روز جهانی تئاتر در تنگنای مالی انجمنهای «خانه تئاتر» برگزار شد.
واقعیت این است که تئاتر و نگاه به آن در مدیریت کلان هنری سالهای اخیر، مانند بچه سوم از زن دوم است!
این به آن معناست که در سیاستهای اصلی این حوزه، توجه لازم به تاثیرگذاری این هنر مردمی و موجآفرین، صورت نمیگیرد.
آنچه بعضا در این خصوص بیان یا اجرا میشود نیز در واقع توجیه این است که «تئاتر هم داریم» اما این نگاه مدیریتی حتما باید مورد تحلیل قرار گیرد تا مشخص شود این «داشتن» به چه قیمتی است؟ نگارنده به دفعات گفتهام از نظر بودجه، مجموعه تئاتر به اندازه یک باشگاه دسته اول فوتبال این ملک، بودجه در اختیار ندارد.
وقتی بودجه اجرایی کاهش یافت، پیشرفت این هنر نیز تدریجی خواهد شد و نوعی بیاعتنایی به تئاتر از آن، به ذهن متبادر میشود.
کار ما اهالی تئاتر و هنر، نورپردازی روی کم و کاستیهای زمانه است.
اینکه انتقادات از سوی ما بیان میشود، به آن معناست که چون مشکلات زمانه را خوب میبینیم و با گرفتاریهای معیشتی مردم، از نزدیک برخورد داریم، بر خود وظیفه میدانیم تا این مسایل را با زبان هنر، روی «صحنه» بیاوریم.
به هر حال برخی نیز خوش ندارند این فعالیت را در تئاتر ببینند. در شرایط فعلی، اهالی تئاتر با دو نوع چالش، مواجه هستند؛ نخست محدودیتهای اعمالشده در زمینه نمایشنامهها و البته اجرا و دوم اقتصاد تئاتر که از دستمزدها تا سختافزار و سالن و... را شامل میشود. در این سالها، تعداد زیادی فرهنگسرا ساختهاند اما در کلانشهری مانند تهرانبزرگ، 10سالن تئاتر هم نساختهاند و همچنان، همان بنای قدیمی تئاترشهر و چند سالن دیگر است که به خیل مشتاقان این هنر، با دشواریهای بسیار خدمات میدهد.
در بیان کلی، تئاتر، دغدغه مدیران کلان فرهنگی نیست و بود و نبود آن، اهمیت لازم را ندارد. در چنین شرایطی، عدهای آدم خاص که چسبندگی لازم را به تفکرات مدیران دارند، موفق به ادامه اجرا میشوند اما آنهایی که استقلال اندیشه دارند و رسالت تاریخی خود را میشناسند، با موانعی برای ادامه فعالیت مواجه هستند.
به هر حال امیدواریم با توجه به در پیشبودن انتخابات، مدیری وارد دستگاه اجرایی شود که دغدغه هنر و تئاتر نیز داشته باشد و شرایط به قبل بازگردد. دورههایی مانند مدیریت استاد مشایخی در مقام ریاست «اداره تئاتر» و همچنین دوران آقای حسین سلیمی که باوجود برخی اشکالات، محدودیتهای کنونی در این هنر وجود نداشت که کار در این حوزه را دشوار سازد.
انجمن بازیگران خانهتئاتر در هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر قرار است امروز مراسمی را تحت عنوان «شب بازیگر» در سالن اصلی تئاترشهر برگزار کند؛ این در حالی است که جشنهای امسال در ایام بزرگداشت روز جهانی تئاتر در تنگنای مالی انجمنهای «خانه تئاتر» برگزار شد.
واقعیت این است که تئاتر و نگاه به آن در مدیریت کلان هنری سالهای اخیر، مانند بچه سوم از زن دوم است!
این به آن معناست که در سیاستهای اصلی این حوزه، توجه لازم به تاثیرگذاری این هنر مردمی و موجآفرین، صورت نمیگیرد.
آنچه بعضا در این خصوص بیان یا اجرا میشود نیز در واقع توجیه این است که «تئاتر هم داریم» اما این نگاه مدیریتی حتما باید مورد تحلیل قرار گیرد تا مشخص شود این «داشتن» به چه قیمتی است؟ نگارنده به دفعات گفتهام از نظر بودجه، مجموعه تئاتر به اندازه یک باشگاه دسته اول فوتبال این ملک، بودجه در اختیار ندارد.
وقتی بودجه اجرایی کاهش یافت، پیشرفت این هنر نیز تدریجی خواهد شد و نوعی بیاعتنایی به تئاتر از آن، به ذهن متبادر میشود.
کار ما اهالی تئاتر و هنر، نورپردازی روی کم و کاستیهای زمانه است.
اینکه انتقادات از سوی ما بیان میشود، به آن معناست که چون مشکلات زمانه را خوب میبینیم و با گرفتاریهای معیشتی مردم، از نزدیک برخورد داریم، بر خود وظیفه میدانیم تا این مسایل را با زبان هنر، روی «صحنه» بیاوریم.
به هر حال برخی نیز خوش ندارند این فعالیت را در تئاتر ببینند. در شرایط فعلی، اهالی تئاتر با دو نوع چالش، مواجه هستند؛ نخست محدودیتهای اعمالشده در زمینه نمایشنامهها و البته اجرا و دوم اقتصاد تئاتر که از دستمزدها تا سختافزار و سالن و... را شامل میشود. در این سالها، تعداد زیادی فرهنگسرا ساختهاند اما در کلانشهری مانند تهرانبزرگ، 10سالن تئاتر هم نساختهاند و همچنان، همان بنای قدیمی تئاترشهر و چند سالن دیگر است که به خیل مشتاقان این هنر، با دشواریهای بسیار خدمات میدهد.
در بیان کلی، تئاتر، دغدغه مدیران کلان فرهنگی نیست و بود و نبود آن، اهمیت لازم را ندارد. در چنین شرایطی، عدهای آدم خاص که چسبندگی لازم را به تفکرات مدیران دارند، موفق به ادامه اجرا میشوند اما آنهایی که استقلال اندیشه دارند و رسالت تاریخی خود را میشناسند، با موانعی برای ادامه فعالیت مواجه هستند.
به هر حال امیدواریم با توجه به در پیشبودن انتخابات، مدیری وارد دستگاه اجرایی شود که دغدغه هنر و تئاتر نیز داشته باشد و شرایط به قبل بازگردد. دورههایی مانند مدیریت استاد مشایخی در مقام ریاست «اداره تئاتر» و همچنین دوران آقای حسین سلیمی که باوجود برخی اشکالات، محدودیتهای کنونی در این هنر وجود نداشت که کار در این حوزه را دشوار سازد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.