بلای موزهخواری
رعنا جوادی
نمیدانم این دیگر چه مصیبتی است که هرازچندگاهی دور سرِ «عکسخانه شهر» میچرخد و به آن آسیب میزند. فکر کنم بیپناهتر و مظلومتر از این موزه کوچک جایی را در شهر پیدا نمیکنند. ابتدا در ضلع غربی آن که براي نمایشگاههای فضای باز پیشبینی شده بود، سرویس بهداشتی نسل نوین! کاشتند. بار دیگر میخواستند تأسیسات مترو در آنجا احداث کنند که بهخاطر اعتراض هنرمندان و نامهنگاریهای فراوان، خوشبختانه آن بلا را نیز از سر گذراند. اما امروز موزهخواری و بلای جدید! در ضلع شرقی موزه «عکسخانه شهر» یک زمین بازی برای بچههای محله تدارک دیده شده بود که روبهراه بود و کودکان محل که تا کیلومترها دورتر از خیابان بهار جایی برای بازی نداشتند، در آنجا سرگرم بازی و گذران اوقات فراغتشان بودند. متأسفانه دیگر اثری از آن زمین و سروصدای بچهها نیست، چون قرار است هواکش مترو در آنجا عَلَم شود! نمیدانم این جانماییهای نامتناسب را چه کسانی انجام میدهند که اینگونه بیمحابا به حریم یک موزه تجاوز میکنند. جای بازی بچهها را میگیرند و با این شهر، چنین میکنند. ظاهرا قرار نیست تاریخ غرورآفرین عکاسی ایران که یکی از غنیترینها در نوع خود در جهان است، مکان قرار و آرامش داشته باشد، حتی در اندازه یک موزه کوچک. آیا وظیفه شهرداریها، ایجاد موزههای تخصصی و علمی و... نیست؟ چرا به این وظیفه عمل نمیشود؟ البته نیاز به گفتن نیست که شهر، هم نیاز به موزه دارد، هم مترو ولی نه به قیمت نابودی یکی در برابر دیگری!
آیا این سرزمین که حدود 175 سال تاریخ ثبتشده در عکاسی جهان دارد، نباید موزهای برای ابراز وجود و معرفی خود داشته باشد؟ آیا وقتی از حذف فرهنگی ایران و دستاوردهای علمی، فرهنگی و تمدنی آن در نظام غرب ناله سر میدهیم، به کارهای اشتباهی که خودمان میکنیم نمیاندیشیم! ما خودمان هم در حذف خود، آگاهانه و ناآگاهانه در تلاشیم. اما قلبا آرزو میکنم که ناآگاهانه باشد.
نمیدانم این دیگر چه مصیبتی است که هرازچندگاهی دور سرِ «عکسخانه شهر» میچرخد و به آن آسیب میزند. فکر کنم بیپناهتر و مظلومتر از این موزه کوچک جایی را در شهر پیدا نمیکنند. ابتدا در ضلع غربی آن که براي نمایشگاههای فضای باز پیشبینی شده بود، سرویس بهداشتی نسل نوین! کاشتند. بار دیگر میخواستند تأسیسات مترو در آنجا احداث کنند که بهخاطر اعتراض هنرمندان و نامهنگاریهای فراوان، خوشبختانه آن بلا را نیز از سر گذراند. اما امروز موزهخواری و بلای جدید! در ضلع شرقی موزه «عکسخانه شهر» یک زمین بازی برای بچههای محله تدارک دیده شده بود که روبهراه بود و کودکان محل که تا کیلومترها دورتر از خیابان بهار جایی برای بازی نداشتند، در آنجا سرگرم بازی و گذران اوقات فراغتشان بودند. متأسفانه دیگر اثری از آن زمین و سروصدای بچهها نیست، چون قرار است هواکش مترو در آنجا عَلَم شود! نمیدانم این جانماییهای نامتناسب را چه کسانی انجام میدهند که اینگونه بیمحابا به حریم یک موزه تجاوز میکنند. جای بازی بچهها را میگیرند و با این شهر، چنین میکنند. ظاهرا قرار نیست تاریخ غرورآفرین عکاسی ایران که یکی از غنیترینها در نوع خود در جهان است، مکان قرار و آرامش داشته باشد، حتی در اندازه یک موزه کوچک. آیا وظیفه شهرداریها، ایجاد موزههای تخصصی و علمی و... نیست؟ چرا به این وظیفه عمل نمیشود؟ البته نیاز به گفتن نیست که شهر، هم نیاز به موزه دارد، هم مترو ولی نه به قیمت نابودی یکی در برابر دیگری!
آیا این سرزمین که حدود 175 سال تاریخ ثبتشده در عکاسی جهان دارد، نباید موزهای برای ابراز وجود و معرفی خود داشته باشد؟ آیا وقتی از حذف فرهنگی ایران و دستاوردهای علمی، فرهنگی و تمدنی آن در نظام غرب ناله سر میدهیم، به کارهای اشتباهی که خودمان میکنیم نمیاندیشیم! ما خودمان هم در حذف خود، آگاهانه و ناآگاهانه در تلاشیم. اما قلبا آرزو میکنم که ناآگاهانه باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.