|

نگه‌داشتن فانوس فرهنگ

شبنم سمیعیان.مترجم و نویسنده

نوشتن از مردی که از نظر من، به جرئت می‌توان او را آبروی اهل اندیشه و قلم دانست، شهامت می‌خواهد؛ اما بر خود واجب دیدم به پاس قدردانی از زحمات چند‌ده‌ساله ایشان در حفظ حرمت فرهنگ ایران‌زمین چند خطی بنگارم.
از سالیان گذشته که با مجله وزین بخارا آشنا شدم، هر بار که آن را مطالعه می‌کردم، همیشه این نکته برای من جای سؤال داشت که چاپ مجله‌ای چنین پربار و حجیم را بدون آنکه ذره‌ای از غنای فرهنگی و بار محتوایی آن کاسته شود و مطالب آن، غنی باشد برعهده كيست؟
اینجاست که به نام او می‌رسیم، نام «علی دهباشی».
مردی که برای پویایی فرهنگ این سرزمین دل می‌سوزاند.
مردی که با وجود ناخوش‌احوالی‌هایش، هنوز که هنوز است، چاپ چنین مجله سنگینی را شخصا در چاپخانه‌ها پیگیری می‌کند؛ یعنی دقیقا در آن فضایی که تنفس هوایش علاوه بر هوای آلوده تهران، نشستنِ سمی مضاعف بر ریه‌های اوست.
چه چیز جز عشق به آنچه انجام می‌دهد، می‌تواند دلیل تحمل این‌همه
رنج باشد؟
نتیجه کار هم که بر همگان عیان است:
انتشار مجله‌ای فرهنگی و پربار با آثاری فاخر از بزرگان تکرارنشدنی ایران‌زمین که چاپ آثارشان در بخارا را افتخاری بر کارنامه‌های پربار خود می‌دانند.
علی دهباشی به انتشار بخارا بسنده نمی‌کند و گام دیگری نیز برمی‌دارد که همانا برگزاری «شب‌های بخارا»‌ست و پس از آن، صبح‌های «آینده».
شب‌ها و روزهایی در پاسداشت فرزانگانی که ایران به حضورشان مفتخر است.
شب‌ها و روزهایی در نکوداشت بزرگانی از این مرز‌و‌بوم که تکرار‌نشدنی‌اند و گاه در محاق فراموشی فرو رفته‌اند؛ باشد که اندکی از بی‌مهری‌های فراوان جامعه نسبت به مقام این عزیزان را جبران کند.
او تنها، در هجوم بی‌مهری‌ها و گاهی سنگ‌اندازی‌ها، با فانوس بخارا در دست، به پیش می‌رود و در دل شب‌های بخارا، دلسوزانه لحظه‌های تاریکی را روشن می‌کند که دهه‌هاست حتی یک نفر هم برای روشن‌کردن‌شان، شمعی برنیفروخته است... شب‌هایی که روزهای «آینده» را نور می‌بخشد.
علی دهباشی، پاینده می‌ماند چون دلش برای ایران و فرهنگ و ادب می‌تپد ... چون دلسوز و عاشق این خاک است و کوه استوار درونش او را به ادامه مسیری تشویق می‌کند که روشنی‌بخش راه آیندگانی خواهد بود که همچون امثال من، تشنه شناخت فرهنگ ایران و کشف اندیشه‌های بزرگان این مرزوبوم هستند.

نوشتن از مردی که از نظر من، به جرئت می‌توان او را آبروی اهل اندیشه و قلم دانست، شهامت می‌خواهد؛ اما بر خود واجب دیدم به پاس قدردانی از زحمات چند‌ده‌ساله ایشان در حفظ حرمت فرهنگ ایران‌زمین چند خطی بنگارم.
از سالیان گذشته که با مجله وزین بخارا آشنا شدم، هر بار که آن را مطالعه می‌کردم، همیشه این نکته برای من جای سؤال داشت که چاپ مجله‌ای چنین پربار و حجیم را بدون آنکه ذره‌ای از غنای فرهنگی و بار محتوایی آن کاسته شود و مطالب آن، غنی باشد برعهده كيست؟
اینجاست که به نام او می‌رسیم، نام «علی دهباشی».
مردی که برای پویایی فرهنگ این سرزمین دل می‌سوزاند.
مردی که با وجود ناخوش‌احوالی‌هایش، هنوز که هنوز است، چاپ چنین مجله سنگینی را شخصا در چاپخانه‌ها پیگیری می‌کند؛ یعنی دقیقا در آن فضایی که تنفس هوایش علاوه بر هوای آلوده تهران، نشستنِ سمی مضاعف بر ریه‌های اوست.
چه چیز جز عشق به آنچه انجام می‌دهد، می‌تواند دلیل تحمل این‌همه
رنج باشد؟
نتیجه کار هم که بر همگان عیان است:
انتشار مجله‌ای فرهنگی و پربار با آثاری فاخر از بزرگان تکرارنشدنی ایران‌زمین که چاپ آثارشان در بخارا را افتخاری بر کارنامه‌های پربار خود می‌دانند.
علی دهباشی به انتشار بخارا بسنده نمی‌کند و گام دیگری نیز برمی‌دارد که همانا برگزاری «شب‌های بخارا»‌ست و پس از آن، صبح‌های «آینده».
شب‌ها و روزهایی در پاسداشت فرزانگانی که ایران به حضورشان مفتخر است.
شب‌ها و روزهایی در نکوداشت بزرگانی از این مرز‌و‌بوم که تکرار‌نشدنی‌اند و گاه در محاق فراموشی فرو رفته‌اند؛ باشد که اندکی از بی‌مهری‌های فراوان جامعه نسبت به مقام این عزیزان را جبران کند.
او تنها، در هجوم بی‌مهری‌ها و گاهی سنگ‌اندازی‌ها، با فانوس بخارا در دست، به پیش می‌رود و در دل شب‌های بخارا، دلسوزانه لحظه‌های تاریکی را روشن می‌کند که دهه‌هاست حتی یک نفر هم برای روشن‌کردن‌شان، شمعی برنیفروخته است... شب‌هایی که روزهای «آینده» را نور می‌بخشد.
علی دهباشی، پاینده می‌ماند چون دلش برای ایران و فرهنگ و ادب می‌تپد ... چون دلسوز و عاشق این خاک است و کوه استوار درونش او را به ادامه مسیری تشویق می‌کند که روشنی‌بخش راه آیندگانی خواهد بود که همچون امثال من، تشنه شناخت فرهنگ ایران و کشف اندیشه‌های بزرگان این مرزوبوم هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.