|

نگاهی به بعضی از نامزدهای جشن بازیگری

این هشت‌نفر

فرزانه ابراهیم زاده

از امروز بعدازظهر یعنی ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۵ خورشیدی با بازخوانی پیام روز جهانی تئاتر به قلم آناتولی واسیلیو، کارگردان روس و بنیان‌گذار مدرسه هنرهای دراماتیک مسکو، در جشن بازیگر رسما جشن‌های تئاتر در تهران آغاز می‌شود. با اینکه هنوز رأی داوران از پاکت‌ها بیرون نیامده، می‌شود حدس زد که تحلیل‌ها از دیده‌نشدن آن هشت‌نفری که در میان برگزیدگان نهایی هستند ساعتی بعد از برگزاری برنامه آغاز می‌شود؛ تحلیلی که همین حالا هم از نیامدن خیلی‌ها در این فهرست در جریان است. نمی‌خواهم وارد این بحث تکراری شوم که بخش مهمی از داوری سلیقه‌ای است و این بضاعت تئاتر ما در سال قبل بوده. حتما بازیگران شاخصی در سال ۹۴ روی صحنه رفته‌اند که بازی‌شان به هر دلیلی دیده نشده و در معرض داوری قرار نگرفته‌اند. اما با مرور همین فهرست می‌خواهیم حدس بزنیم کدام هشت‌نفر از پله‌های سالن اصلی تئاتر شهر بالا خواهند رفت و نشان نوشین را به خانه می‌برند. البته همه اینها حدس‌هایی است که تا قبل از ساعت شش بعدازظهر می‌توان به آنها تکیه کرد که ممکن است با نظر داوران همراه و شاید هم متفاوت باشد.
بازیگران مرد نبرد تجربه با خلاقیت
اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم، در میان 12 بازیگر مرد که به مرحله نهایی رسیده‌اند، تنوع سبک و تجربه بازیگری شاخص مهمی است. به‌عنوان یک مخاطب تئاتر اگر قرار بود در میان این 12 بازیگر، چهار بازیگر را انتخاب کنم، با وجود بازی چشمگیر هوتن شکیبا در نمایش سوراخ و ستوان اینشمور، صابر ابر در نقش کالیگولا را در میان انتخاب‌های نهایی خود قرار می‌دادم؛ چهره خشن و بازی در نقش امپراتور دیوانه روم که با استقبال خوب تماشاگران مواجه شد خود شاهدی است بر تفاوت بازی ابَر در نقش کالیگولا. بازی حسن معجونی در نقش ونسان در نمایش اسم به کارگردانی لیلی رشیدی را هم نمی‌شود در این فهرست نادیده گرفت؛ مردی به‌ظاهر خونسرد و خوشبخت که در آستانه پدرشدن شوخی ساده او سر نام‌گذاری پسرش رازی را برملا می‌کند که زندگی‌اش را برای همیشه تغییر می‌دهد. برای انتخاب نهایی اما انتخاب یک نفر بین حسام منظور و رضا بهبودی شاید کار سخت‌تری باشد. کسانی که در این سال‌ها پیگیر تئاتر هستند خوب می‌دانند که آرش دادگر کارگردانی است که با تئاتر شوخی ندارد و بازی در کارهایش برای بازیگران کاری سخت است. اما حسام منظور نشان داده که از این سختی هراسی ندارد و هر نقشی که دادگر از او بخواهد را به‌خوبی روی صحنه می‌آورد. او در نمایش ادیسه که تا همین یکی، دو روز پیش‌ روی صحنه بود، بازی پیچیده‌ای را در یکی از کلیدی‌ترین نقش‌های این نمایش ارائه داده است. رضا بهبودی در سال ۹۴ در چند نمایش روی صحنه رفت اما بازی او در نمایش «همه‌چیز می‌گذرد تو نمی‌گذری»، سایر نقش‌های او را تحت‌تأثیر خود قرار داد و او را به‌عنوان یکی از برگزیدگان نهایی پیش برد. او در این نمایش به‌تنهایی از پس نقش مردی برمی‌آید که جهان را از دریچه چشمان نابینایش می‌بیند.
رقابت سخت و نزدیک زنان بازیگر
هرچقدر انتخاب در میان مردان بازیگر سخت بود، انتخاب چهار بازیگر اصلی زن در میان ۱۲ بازیگر انتخاب‌شده کار سخت‌تری است. باران کوثری در «شب آواز‌هایش را می‌خواند» که بعد از تصادف بسیار شدیدش سر فیلم هفت‌ماهگی روی صحنه رفت، یکی از نقاط قوت این اجرا بود اما به اندازه بازی بهناز جعفری در اتاق ورونیکا نبود؛ بازی در نقشی پیچیده که بهناز جعفری خود از عهده‌اش برآمده است. در میان بازی پانته‌آ پناهی‌ها در کالیگولا و نسیم ادبی در هتلی‌ها، دومی نقش بسیار مشکل‌تری را به نمایش گذاشته بود. پانته‌آ بهرام در «در خواب دیگران» هم به اندازه فریبا متخصص که بعد از سال‌ها به تئاتر بازگشته می‌تواند به رأی داوران امیدوار باشد. اما در میان مونا احمدی و الهام کردا در نمایش «شنیدن» شاید انتخاب کاری سخت‌ باشد. الهام کردا در این نمایش ادامه نقشی را بازی می‌کند که مونا احمدی آن را آغاز کرده است. ترکیبی از استعداد و تجربه روی صحنه این دو بازیگر یکی از مهم‌ترین المان‌هایی بود که در کنار متن و کارگردانی «شنیدن» را هم به اثری دیدنی تبدیل کرده است.

از امروز بعدازظهر یعنی ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۵ خورشیدی با بازخوانی پیام روز جهانی تئاتر به قلم آناتولی واسیلیو، کارگردان روس و بنیان‌گذار مدرسه هنرهای دراماتیک مسکو، در جشن بازیگر رسما جشن‌های تئاتر در تهران آغاز می‌شود. با اینکه هنوز رأی داوران از پاکت‌ها بیرون نیامده، می‌شود حدس زد که تحلیل‌ها از دیده‌نشدن آن هشت‌نفری که در میان برگزیدگان نهایی هستند ساعتی بعد از برگزاری برنامه آغاز می‌شود؛ تحلیلی که همین حالا هم از نیامدن خیلی‌ها در این فهرست در جریان است. نمی‌خواهم وارد این بحث تکراری شوم که بخش مهمی از داوری سلیقه‌ای است و این بضاعت تئاتر ما در سال قبل بوده. حتما بازیگران شاخصی در سال ۹۴ روی صحنه رفته‌اند که بازی‌شان به هر دلیلی دیده نشده و در معرض داوری قرار نگرفته‌اند. اما با مرور همین فهرست می‌خواهیم حدس بزنیم کدام هشت‌نفر از پله‌های سالن اصلی تئاتر شهر بالا خواهند رفت و نشان نوشین را به خانه می‌برند. البته همه اینها حدس‌هایی است که تا قبل از ساعت شش بعدازظهر می‌توان به آنها تکیه کرد که ممکن است با نظر داوران همراه و شاید هم متفاوت باشد.
بازیگران مرد نبرد تجربه با خلاقیت
اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم، در میان 12 بازیگر مرد که به مرحله نهایی رسیده‌اند، تنوع سبک و تجربه بازیگری شاخص مهمی است. به‌عنوان یک مخاطب تئاتر اگر قرار بود در میان این 12 بازیگر، چهار بازیگر را انتخاب کنم، با وجود بازی چشمگیر هوتن شکیبا در نمایش سوراخ و ستوان اینشمور، صابر ابر در نقش کالیگولا را در میان انتخاب‌های نهایی خود قرار می‌دادم؛ چهره خشن و بازی در نقش امپراتور دیوانه روم که با استقبال خوب تماشاگران مواجه شد خود شاهدی است بر تفاوت بازی ابَر در نقش کالیگولا. بازی حسن معجونی در نقش ونسان در نمایش اسم به کارگردانی لیلی رشیدی را هم نمی‌شود در این فهرست نادیده گرفت؛ مردی به‌ظاهر خونسرد و خوشبخت که در آستانه پدرشدن شوخی ساده او سر نام‌گذاری پسرش رازی را برملا می‌کند که زندگی‌اش را برای همیشه تغییر می‌دهد. برای انتخاب نهایی اما انتخاب یک نفر بین حسام منظور و رضا بهبودی شاید کار سخت‌تری باشد. کسانی که در این سال‌ها پیگیر تئاتر هستند خوب می‌دانند که آرش دادگر کارگردانی است که با تئاتر شوخی ندارد و بازی در کارهایش برای بازیگران کاری سخت است. اما حسام منظور نشان داده که از این سختی هراسی ندارد و هر نقشی که دادگر از او بخواهد را به‌خوبی روی صحنه می‌آورد. او در نمایش ادیسه که تا همین یکی، دو روز پیش‌ روی صحنه بود، بازی پیچیده‌ای را در یکی از کلیدی‌ترین نقش‌های این نمایش ارائه داده است. رضا بهبودی در سال ۹۴ در چند نمایش روی صحنه رفت اما بازی او در نمایش «همه‌چیز می‌گذرد تو نمی‌گذری»، سایر نقش‌های او را تحت‌تأثیر خود قرار داد و او را به‌عنوان یکی از برگزیدگان نهایی پیش برد. او در این نمایش به‌تنهایی از پس نقش مردی برمی‌آید که جهان را از دریچه چشمان نابینایش می‌بیند.
رقابت سخت و نزدیک زنان بازیگر
هرچقدر انتخاب در میان مردان بازیگر سخت بود، انتخاب چهار بازیگر اصلی زن در میان ۱۲ بازیگر انتخاب‌شده کار سخت‌تری است. باران کوثری در «شب آواز‌هایش را می‌خواند» که بعد از تصادف بسیار شدیدش سر فیلم هفت‌ماهگی روی صحنه رفت، یکی از نقاط قوت این اجرا بود اما به اندازه بازی بهناز جعفری در اتاق ورونیکا نبود؛ بازی در نقشی پیچیده که بهناز جعفری خود از عهده‌اش برآمده است. در میان بازی پانته‌آ پناهی‌ها در کالیگولا و نسیم ادبی در هتلی‌ها، دومی نقش بسیار مشکل‌تری را به نمایش گذاشته بود. پانته‌آ بهرام در «در خواب دیگران» هم به اندازه فریبا متخصص که بعد از سال‌ها به تئاتر بازگشته می‌تواند به رأی داوران امیدوار باشد. اما در میان مونا احمدی و الهام کردا در نمایش «شنیدن» شاید انتخاب کاری سخت‌ باشد. الهام کردا در این نمایش ادامه نقشی را بازی می‌کند که مونا احمدی آن را آغاز کرده است. ترکیبی از استعداد و تجربه روی صحنه این دو بازیگر یکی از مهم‌ترین المان‌هایی بود که در کنار متن و کارگردانی «شنیدن» را هم به اثری دیدنی تبدیل کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.