دکترِ ما واقعا دکتر است
مهرداد حجتی
«مگر این آقا دکتر است؟»«این را که همه میدانند. این چه حرفی است که میزنید؟»
«واقعا؟»«چرا تردید دارید؟ دکتر است دیگر. پرسیدن ندارد».«یعنی اجازه معاینه و تشخیص دارد؟»«حالا فهمیدم. خیر ایشان پزشک نیست. چطور مگر؟»«همهاش از حال مردم حرف میزند. گفتم لابد دکتر است». «دکتر است. حالا منظور؟»«ایشان را مسئول سینما گذاشتهاند تا درباره «حال سینما» به مردم توضیح دهد. نه از حال مردم! مگر مردم باید برای فهمیدن حال خودشان بروند پیش ایشان؟»
«حالا ایشان حرفی زده».«گفتم لابد دکتر است».
«باز هم که گفتی؟ والله ایشان دکتر است».«آهان از این دکترها».«از کدام؟»«از همین دکترهایی که به همه میگویند».«مگر به همه، دکتر میگویند؟»«خیلی وقت است. مگر نمیدانی؟»«خیلی متوجه نمیشوم».«دکتر ... که یادت هست؟» ایشان فرق میکند دکترایش واقعی است. همه میدانند».«چه اصراری است که از لقب دکتر استفاده کنند؟»«ایشان که خودش اصرار ندارد. برایشان به کار میبرند. اینکه مشکلی نیست».«اما آن آقا در آن سالها، زیر همه نامهها را با عنوان «دکتر ...» امضا میکرد».«یعنی خودش هم به خودش «دکتر» میگفت؟!»«اصرار داشت این «دکترا» را جا بیندازد تا همه باور کنند».«همه باور کردند؟»«آنها که به امضای او احتیاج داشتند وانمود میکردند باور دارند و غلیظتر این عنوان را به کار میبردند تا موجبات خرسندی ایشان فراهم شود».«یعنی آنموقع کسی نفهمیده بود مدرک ایشان جعلی است؟ مگر میشود در سازمانی به اهمیت آن سازمان بدون بررسی مدارک هویت استخدام شد. چه رسد به رسیدن به مدارج بالای سازمان؟» «اما ایشان رسید!»«پُست ایشان چه بود؟»«معاونت». «چه جالب! اینطوری خودش مسئول بررسی پرونده خودش بوده، لابد». «جالبتر اینکه پرونده همه کارمندان سازمان میآمد
زیر دست ایشان. از بالا تا پایین».«اما اگر منظورت مقایسه دو مقام است، باید بگویم مقایسه منصفانهای نیست».«کسی نگفته که میخواهم مقایسه کنم. فقط داشتیم حرف میزدیم».«حالا چرا نسبت به «بهکارگیری عنوان دکتر» اینقدر حساسی؟»«مگر کسی به «امانوئل کانت» میگفت دکتر؟ یا به «کارل مارکس»؟ سالهاست ما «کانت» را همان «کانت» میشناسیم و «مارکس» را هم همان «مارکس». هردو آنها «دکترا» داشتند. اما شهرت آنها و اهمیتشان به «دکتر»بودنشان نیست به اندیشهشان است».«نکند میخواهی طعنه بزنی؟»«تو هم که همهاش نگران طعنهای».«گفتم شاید میخواهی به «دکترِ» ما کنایه بزنی».«شما که هنوز گرفتاری!»«گرفتار چه؟»«گرفتار همین عنوان».«دکترِ ما واقعا دکتر است. این را که نباید انکار کرد».«اتفاقا ایشان هم همان مشکل را داشت».«چه مشکلی؟»«که میخواست همه «دکتر» صدایش کنند».«چون واقعا دکتر بود».«بود یا نبود. مهم نیست. مهم استفاده از این عنوان است. به نظر میرسد فرد چیزی کم دارد. تلاش میکند با اضافهکردن یک عنوان به خودش آن کمبود یا عیب را برطرف کند. بهعبارتی آن شخص بدون آن عنوان چیزی به حساب نمیآید. اصلا دیده نمیشود. آن عنوان یعنی «دکتر» او را
نجات میدهد».«تا میآییم در موضوعی به اشتراک برسیم. همهچیز را به هم میزنید. چرا درباره هرچه بحث میکنیم شما پای «دکتر» را هم وسط میکشید؟»
«چون رفتارهای نگرانکننده داشت؟ رفتارهایی که اگر نقد نشوند و نسبت به آنها هشدار داده نشود ممکن است در رفتار دیگران تداوم یابند». «این را به خودشان بگویید. چه کار به دکتر ما دارید؟»«دارم به خودشان میگویم. این شمایید که روی «دکترتان» حساسید».«خُب بگویید».«ببین دوست من؛ منتقد که مدح نمیکند. منتقد، منتقد است. فرقی نمیکند چه این، چه آن؟ باید نقدش را بکند. اگر دوستان منتظرند که فقط مدحشان گفته شود که باید بگویم اشتباه فکر کردهاند. شما هم محکم «دکتر»ت را بچسب که مبادا کسی از چنگت دَرَش بیاورد».«میشود کاری به کار «دکتر» ما نداشته باشی؟»«این خودش است که با خودش کار دارد. مدام داستان درست میکند. هرجا که میرود جنجالی به پا میکند».«میتوانم از تو خواهش کنم. راجع به همان آقای دکتر خودتان حرف بزنی؟»«من که حرفم را همان اول زدم. گمان میکنم باید به دوستان توصیه کنیم بدون استفاده از این عنوان برای خودشان اعتبار کسب کنند. خیلی وقت است که «دکترا» هم اعتبارش را از دست داده».«یعنی من بیخود دارم مدرک میگیرم؟»«دستراستی» این را جدی از «دستچپی» پرسید. «دستچپی» غافلگیر شده بود. نمیدانست دوست «دستراستی» ما دارد
«دکترایش» را میگیرد. در همین حین گارسن به «دستراستی» گفت: «آقای دکتر، فرانسه یا تُرک؟»
«مگر این آقا دکتر است؟»«این را که همه میدانند. این چه حرفی است که میزنید؟»
«واقعا؟»«چرا تردید دارید؟ دکتر است دیگر. پرسیدن ندارد».«یعنی اجازه معاینه و تشخیص دارد؟»«حالا فهمیدم. خیر ایشان پزشک نیست. چطور مگر؟»«همهاش از حال مردم حرف میزند. گفتم لابد دکتر است». «دکتر است. حالا منظور؟»«ایشان را مسئول سینما گذاشتهاند تا درباره «حال سینما» به مردم توضیح دهد. نه از حال مردم! مگر مردم باید برای فهمیدن حال خودشان بروند پیش ایشان؟»
«حالا ایشان حرفی زده».«گفتم لابد دکتر است».
«باز هم که گفتی؟ والله ایشان دکتر است».«آهان از این دکترها».«از کدام؟»«از همین دکترهایی که به همه میگویند».«مگر به همه، دکتر میگویند؟»«خیلی وقت است. مگر نمیدانی؟»«خیلی متوجه نمیشوم».«دکتر ... که یادت هست؟» ایشان فرق میکند دکترایش واقعی است. همه میدانند».«چه اصراری است که از لقب دکتر استفاده کنند؟»«ایشان که خودش اصرار ندارد. برایشان به کار میبرند. اینکه مشکلی نیست».«اما آن آقا در آن سالها، زیر همه نامهها را با عنوان «دکتر ...» امضا میکرد».«یعنی خودش هم به خودش «دکتر» میگفت؟!»«اصرار داشت این «دکترا» را جا بیندازد تا همه باور کنند».«همه باور کردند؟»«آنها که به امضای او احتیاج داشتند وانمود میکردند باور دارند و غلیظتر این عنوان را به کار میبردند تا موجبات خرسندی ایشان فراهم شود».«یعنی آنموقع کسی نفهمیده بود مدرک ایشان جعلی است؟ مگر میشود در سازمانی به اهمیت آن سازمان بدون بررسی مدارک هویت استخدام شد. چه رسد به رسیدن به مدارج بالای سازمان؟» «اما ایشان رسید!»«پُست ایشان چه بود؟»«معاونت». «چه جالب! اینطوری خودش مسئول بررسی پرونده خودش بوده، لابد». «جالبتر اینکه پرونده همه کارمندان سازمان میآمد
زیر دست ایشان. از بالا تا پایین».«اما اگر منظورت مقایسه دو مقام است، باید بگویم مقایسه منصفانهای نیست».«کسی نگفته که میخواهم مقایسه کنم. فقط داشتیم حرف میزدیم».«حالا چرا نسبت به «بهکارگیری عنوان دکتر» اینقدر حساسی؟»«مگر کسی به «امانوئل کانت» میگفت دکتر؟ یا به «کارل مارکس»؟ سالهاست ما «کانت» را همان «کانت» میشناسیم و «مارکس» را هم همان «مارکس». هردو آنها «دکترا» داشتند. اما شهرت آنها و اهمیتشان به «دکتر»بودنشان نیست به اندیشهشان است».«نکند میخواهی طعنه بزنی؟»«تو هم که همهاش نگران طعنهای».«گفتم شاید میخواهی به «دکترِ» ما کنایه بزنی».«شما که هنوز گرفتاری!»«گرفتار چه؟»«گرفتار همین عنوان».«دکترِ ما واقعا دکتر است. این را که نباید انکار کرد».«اتفاقا ایشان هم همان مشکل را داشت».«چه مشکلی؟»«که میخواست همه «دکتر» صدایش کنند».«چون واقعا دکتر بود».«بود یا نبود. مهم نیست. مهم استفاده از این عنوان است. به نظر میرسد فرد چیزی کم دارد. تلاش میکند با اضافهکردن یک عنوان به خودش آن کمبود یا عیب را برطرف کند. بهعبارتی آن شخص بدون آن عنوان چیزی به حساب نمیآید. اصلا دیده نمیشود. آن عنوان یعنی «دکتر» او را
نجات میدهد».«تا میآییم در موضوعی به اشتراک برسیم. همهچیز را به هم میزنید. چرا درباره هرچه بحث میکنیم شما پای «دکتر» را هم وسط میکشید؟»
«چون رفتارهای نگرانکننده داشت؟ رفتارهایی که اگر نقد نشوند و نسبت به آنها هشدار داده نشود ممکن است در رفتار دیگران تداوم یابند». «این را به خودشان بگویید. چه کار به دکتر ما دارید؟»«دارم به خودشان میگویم. این شمایید که روی «دکترتان» حساسید».«خُب بگویید».«ببین دوست من؛ منتقد که مدح نمیکند. منتقد، منتقد است. فرقی نمیکند چه این، چه آن؟ باید نقدش را بکند. اگر دوستان منتظرند که فقط مدحشان گفته شود که باید بگویم اشتباه فکر کردهاند. شما هم محکم «دکتر»ت را بچسب که مبادا کسی از چنگت دَرَش بیاورد».«میشود کاری به کار «دکتر» ما نداشته باشی؟»«این خودش است که با خودش کار دارد. مدام داستان درست میکند. هرجا که میرود جنجالی به پا میکند».«میتوانم از تو خواهش کنم. راجع به همان آقای دکتر خودتان حرف بزنی؟»«من که حرفم را همان اول زدم. گمان میکنم باید به دوستان توصیه کنیم بدون استفاده از این عنوان برای خودشان اعتبار کسب کنند. خیلی وقت است که «دکترا» هم اعتبارش را از دست داده».«یعنی من بیخود دارم مدرک میگیرم؟»«دستراستی» این را جدی از «دستچپی» پرسید. «دستچپی» غافلگیر شده بود. نمیدانست دوست «دستراستی» ما دارد
«دکترایش» را میگیرد. در همین حین گارسن به «دستراستی» گفت: «آقای دکتر، فرانسه یا تُرک؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.