|

نامه «پرویز تناولی» به «محمدباقرقالیباف»:

آثارم را بازگردانید

پرویز براتی: اختلاف قدیمی پرویز تناولی و شهرداری تهران بر سر بازگرداندن آثار وی به کلافی سردرگم تبدیل شده؛ کلافی که گویا تنها با ورود شهردار به این ماجرا از هم گشوده خواهد شد. خانه‌ای در یکی از کوچه‌های قدیمی محله نیاوران، سال‌هاست چشم‌انتظار مجسمه‌ها و آثاری را می‌کشد که در دوران مدیریت محمود احمدی‌نژاد بر شهرداری، بر اساس قراردادی از این هنرمند خریداری شد. این البته تمام ماجرا نبود. در آن زمان بر اساس قرارداد مزبور نیمی از وجه تمام‌شده به این مجسمه‌ساز پرداخت شد، ولی نیم دیگر هیچ‌گاه به او داده نشد. هر چند تکلیف آن خانه با رای قاطع دیوان عدالت اداری منجر به بازپس‌دادن به تناولی شد؛ اما وضعیت مجسمه‌ها و دیگر آثار هنری وی، همچنان نامعلوم و نگران‌کننده است. این روزها بازگرداندن این آثار به دغدغه این مجسمه‌ساز پیشکسوت تبدیل شده و او بر آن است تا آثارش را به خانه خودشان برگرداند تا به گفته خود، خانه و آثار را برای آیندگان به یادگار بگذارد. تناولی در ادامه پیگیری‌های خود و در تازه‌ترین اقدام با نگارش نامه‌ای خطاب به محمدباقر قالیباف از وی خواست آثارش به وی بازگردانده و از پخش‌وپلا شدن آنها جلوگیری شود. در متن نامه این هنرمند که اختصاصا در اختیار «شرق» قرار گرفته، می‌خوانیم: «شهردار محترم پایتخت! در سال 1382 شهردار وقت تهران خانه مسکونی اینجانب را به موزه تبدیل کرد و تعداد 60 قطعه از آثارم را نیز خریداری و در آن به نمایش گذاشت. اما عمر موزه کوتاه بود و با تغییراتی که در مدیریت شهرداری به‌وجود آمد، موزه تعطیل گردید و آثار به انبارهای شهرداری منتقل شد، اما کار با پس‌گیری ملک به درازا کشید. سرانجام پس از شش‌ سال کش‌وقوس ملک با رای دیوان عدالت اداری به اینجانب بازپس گردانده شد. از همان ابتدای کار شرط واگذاری آثارم تجمیع آنها در خانه خودم بود که با تعطیلی موزه و انتقال آنها به مکان‌های مختلف شهرداری عملی نگردید. طی این مدت 10سال بارها تقاضای بازپس‌گیری آثارم را کرده‌ام و سال گذشته وقتی مطلبی درباره فروش آثار هنری شهرداری تهران را در جراید دیدم، آمادگی خود را برای خرید آثارم اعلام کردم، اما نتیجه‌ای دریافت نکردم. با اطلاعاتی که به‌دست آورده‌ام، آثارم در مکان‌های مختلف پراکنده شده و بسیاری از آنها صدمه دیده و برخی هم ناپیدا شده‌اند، با چنین روالی آرزوهای دیرینه‌ام برای تجمیع آثارم در خانه خودم به باد خواهد رفت. با توجهی که آن شهردار محترم به امور هنری دارند، امید است در این مورد نیز اقدام نمایند و دستور باپس دادن آثارم را صادر فرمایند تا آنها را به خانه خودشان برگردانم و خانه و آثار را برای آیندگان به یادگار بگذارم. با احترام / پرویز تناولی.» همان‌طور که در نامه هم مشهود است، تناولی از یک‌سو نگران صدمه دیدن و ناپدید شدن آثارش و از سوی دیگر «به یادگار گذاشتن» این آثار برای آیندگان است. اهالی تجسمی که تناولی بر بسیاری از آنها حکم استادی دارد منتظرند ببینند کشمکش چندساله این مجسمه‌ساز با شهرداری به کجا می‌رسد؟ آیا امیدی هست به خواسته هنرمندی که تا به حال بارها آثارش تخریب یا به شکلی غیراصولی نگهداری شده، مورد رسیدگی قرار گیرد. در آخرین مورد، خرداد سال گذشته بازدید‌کنندگان محوطه اصلی کاخ نیاوران با صحنه دلخراش نابودی یکی از مجسمه‌های قدیمی تناولی روبه‌رو شدند؛ مجسمه‌ای مربوط به سال 1341 که از آن تنها یک پایه باقی ماند و از سرنوشت اصل مجسمه خبری نبود. همان زمان تناولی ضمن غیرفرهنگی خواندن این حرکت، اعتراض خود را خطاب به مسببان این واقعه اعلام کرد. مسوولان مربوطه در شهرداری، که آثار تناولی در مراکز تحت مدیریتشان تخریب و نابود می‌شود، به‌خوبی به این نکته واقفند که به لطف آثار گرانبهای این هنرمند و شماری دیگر از هنرمندان پیشکسوت، نام هنر ایران در بسیاری از مراکز معتبر هنری دنیا و مجلات تخصصی هنر برده شده و درخشیده است. چه بهتر که تا دیر نشده، اقدامی برای خاتمه دادن به این وضعیت صورت گیرد.
پرویز براتی: اختلاف قدیمی پرویز تناولی و شهرداری تهران بر سر بازگرداندن آثار وی به کلافی سردرگم تبدیل شده؛ کلافی که گویا تنها با ورود شهردار به این ماجرا از هم گشوده خواهد شد. خانه‌ای در یکی از کوچه‌های قدیمی محله نیاوران، سال‌هاست چشم‌انتظار مجسمه‌ها و آثاری را می‌کشد که در دوران مدیریت محمود احمدی‌نژاد بر شهرداری، بر اساس قراردادی از این هنرمند خریداری شد. این البته تمام ماجرا نبود. در آن زمان بر اساس قرارداد مزبور نیمی از وجه تمام‌شده به این مجسمه‌ساز پرداخت شد، ولی نیم دیگر هیچ‌گاه به او داده نشد. هر چند تکلیف آن خانه با رای قاطع دیوان عدالت اداری منجر به بازپس‌دادن به تناولی شد؛ اما وضعیت مجسمه‌ها و دیگر آثار هنری وی، همچنان نامعلوم و نگران‌کننده است. این روزها بازگرداندن این آثار به دغدغه این مجسمه‌ساز پیشکسوت تبدیل شده و او بر آن است تا آثارش را به خانه خودشان برگرداند تا به گفته خود، خانه و آثار را برای آیندگان به یادگار بگذارد. تناولی در ادامه پیگیری‌های خود و در تازه‌ترین اقدام با نگارش نامه‌ای خطاب به محمدباقر قالیباف از وی خواست آثارش به وی بازگردانده و از پخش‌وپلا شدن آنها جلوگیری شود. در متن نامه این هنرمند که اختصاصا در اختیار «شرق» قرار گرفته، می‌خوانیم: «شهردار محترم پایتخت! در سال 1382 شهردار وقت تهران خانه مسکونی اینجانب را به موزه تبدیل کرد و تعداد 60 قطعه از آثارم را نیز خریداری و در آن به نمایش گذاشت. اما عمر موزه کوتاه بود و با تغییراتی که در مدیریت شهرداری به‌وجود آمد، موزه تعطیل گردید و آثار به انبارهای شهرداری منتقل شد، اما کار با پس‌گیری ملک به درازا کشید. سرانجام پس از شش‌ سال کش‌وقوس ملک با رای دیوان عدالت اداری به اینجانب بازپس گردانده شد. از همان ابتدای کار شرط واگذاری آثارم تجمیع آنها در خانه خودم بود که با تعطیلی موزه و انتقال آنها به مکان‌های مختلف شهرداری عملی نگردید. طی این مدت 10سال بارها تقاضای بازپس‌گیری آثارم را کرده‌ام و سال گذشته وقتی مطلبی درباره فروش آثار هنری شهرداری تهران را در جراید دیدم، آمادگی خود را برای خرید آثارم اعلام کردم، اما نتیجه‌ای دریافت نکردم. با اطلاعاتی که به‌دست آورده‌ام، آثارم در مکان‌های مختلف پراکنده شده و بسیاری از آنها صدمه دیده و برخی هم ناپیدا شده‌اند، با چنین روالی آرزوهای دیرینه‌ام برای تجمیع آثارم در خانه خودم به باد خواهد رفت. با توجهی که آن شهردار محترم به امور هنری دارند، امید است در این مورد نیز اقدام نمایند و دستور باپس دادن آثارم را صادر فرمایند تا آنها را به خانه خودشان برگردانم و خانه و آثار را برای آیندگان به یادگار بگذارم. با احترام / پرویز تناولی.» همان‌طور که در نامه هم مشهود است، تناولی از یک‌سو نگران صدمه دیدن و ناپدید شدن آثارش و از سوی دیگر «به یادگار گذاشتن» این آثار برای آیندگان است. اهالی تجسمی که تناولی بر بسیاری از آنها حکم استادی دارد منتظرند ببینند کشمکش چندساله این مجسمه‌ساز با شهرداری به کجا می‌رسد؟ آیا امیدی هست به خواسته هنرمندی که تا به حال بارها آثارش تخریب یا به شکلی غیراصولی نگهداری شده، مورد رسیدگی قرار گیرد. در آخرین مورد، خرداد سال گذشته بازدید‌کنندگان محوطه اصلی کاخ نیاوران با صحنه دلخراش نابودی یکی از مجسمه‌های قدیمی تناولی روبه‌رو شدند؛ مجسمه‌ای مربوط به سال 1341 که از آن تنها یک پایه باقی ماند و از سرنوشت اصل مجسمه خبری نبود. همان زمان تناولی ضمن غیرفرهنگی خواندن این حرکت، اعتراض خود را خطاب به مسببان این واقعه اعلام کرد. مسوولان مربوطه در شهرداری، که آثار تناولی در مراکز تحت مدیریتشان تخریب و نابود می‌شود، به‌خوبی به این نکته واقفند که به لطف آثار گرانبهای این هنرمند و شماری دیگر از هنرمندان پیشکسوت، نام هنر ایران در بسیاری از مراکز معتبر هنری دنیا و مجلات تخصصی هنر برده شده و درخشیده است. چه بهتر که تا دیر نشده، اقدامی برای خاتمه دادن به این وضعیت صورت گیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.