|

جهان الخمری را سرنگون کنيد!

سخنراني فردريک لوردون، 9 آوریل، میدان رپوبلیک پاریس

اکنون در چه وضعی قرار داریم؟ شمار شهرهای فرانسه که «خيزش شبانه» در آنها برپاست از دستمان خارج شده و این آتش در حال گسترش در سراسر اروپاست، از بارسلونا، مادرید، ساراگوسا و مورسیا در اسپانیا گرفته تا بروکسل و لیيژ در بلژیک و برلین. اکنون اشغال میدان رپوبلیک منجر به اشغال ایستگاه متروي پاریس (استالینگراد) شده است. هر لحظه از هر گوشه و کنار اعمال غیرمنتظره‌ای می‌جوشد. رادیوي خيزش، تلویزیون خيزش و کاریکاتورهای خيزش. اکنون همه چیز به پا خاسته است.
ده روز پیش تنها می‌توانستیم از عبارات شرطی استفاده کنیم و بگوییم «ممکن است اکنون در اینجا کاری از پیش ببریم». فکر می‌کنم حالا می‌توانیم این احتیاط‌های دستورزبانی را کنار بگذاریم و بگوییم داریم کاری از پیش می‌بریم. سرانجام، چیزی دارد اتفاق می‌افتد.
اما چه چیزی؟ اگر هیچ‌کس دست به هدایت یک جنبش نزند، چطور می‌تواند مسیری بیابد؟ چطور یک جنبش بدون بدنه رهبری می‌تواند تصمیم بگیرد کدام مسیر را در پیش بگیرد؟
در هر صورت، مسلم است که باید مسیری بیابد. جنبشی که اهدافی سیاسی برای خود معین نکند به‌یکباره فرو می‌خوابد و سرد می‌شود، یا به خاطر آنکه نیروی شعف برخاسته از با‌هم‌بودنمان تحلیل می‌رود یا به این دلیل که بار دیگر در زیر بازی‌های انتخاباتی دفن می‌شود.
چگونه می‌توانیم در دام چنین سرنوشتی نیفتیم؟ با آنکه همه چیز با اشغال میدان‌ها آغاز می‌شود اما هیچ چیز در آنجا به پایان نمی‌رسد. به خاطر داریم که چه چیز در ابتدا ما را به خیابان کشاند: قانون جدید دولت در مورد کار، لایحه الخمری. وقتي خواسته‌های خود را بسیار فراتر از لایحه الخمری مطرح می‌کنیم بدین معنی نیست که آن را به دست فراموشی سپرده‌ایم. آن خواسته همچنان پابرجاست. هر جنبشی نیاز به اهداف و پیروزی‌های مقطعي دارد. بدون شک از میدان به در‌کردن لایحه الخمری یکی از این اهداف است، انجام آن به معنای واقعی کلمه ضروری است و دست از مبارزه علیه آن نخواهیم کشید. اما همانطور که زادیست‌ها [فعالان موسوم به زادیست‌ها اخیراً در اعتراض به ساخت فرودگاهی در منطقه نوتره دام د لاند محل احداث آن را به اشغال خود درآوردند] خواسته‌های خود را نه صرفاً معطوف به یک فرودگاه بلکه به جهانی می‌کنند که موجب پدید‌آمدن چنین فرودگاهی می‌شود، لایحه الخمری نیز خود محصول جهانی است که باید به مقابله با آن جهان برخیزیم.
در جهان الخمری، دستمزدبگیران در ترس زندگی می‌کنند و در وضعیت ترس نگه داشته می‌شوند. دلایل روشنی برای این وجود دارد. آنها تحت اراده مطلق يك رئیس زندگی می‌کنند، رئیسی که قدرت کاملی بر زندگی آنان دارد چرا که شرایط بنیادین بقای مادی‌شان در چنگ اوست.
بنابراین ما باید از این تجربه مشترک آغاز کنیم و هر آنچه می‌توانیم از آن استنباط کنیم. اول از همه، عزم کنیم هر چیزی را با نام واقعی‌اش بخوانیم: کار در برابر دستمزد رابطه‌ای اجتماعی است مبتنی بر اخاذی که تنها دو راه پیش پایمان می‌گذارد: یا سر تسلیم فرود آوریم یا خود را در معرض خطر قرار دهیم. شاید اولین مرحله در راه نیروگرفتن برای رهاساختن خود از این امر، بردن نام درخور و صحیح هر چیز است آن هم برخلاف تمام پوشش‌های ایدئولوژیک نولیبرالیسم.
پس از آن همگان خواهند دید که اگر پایان‌دادن به ترس مستلزم پایان‌دادن به این اخاذی و اراده مطلق رؤساست، پس باید به آن نظم اجتماعی که این سلاح را در اختیارشان می‌گذارد پایان دهیم، یعنی باید به سیطره مالکان خاتمه دهیم و آن را به قانون بدل سازیم.
بااین‌همه در هر لحظه باید شرایط آنچه را خواستارش هستیم نیز اراده کنیم. اگر جنبش ما واقعاً خواسته‌هایی در این ابعاد دارد، پس باید خود را به وسایل لازم برای دستیابی به آن مجهز کند. از دید من تنها یک وسیله وجود دارد: اعتصاب عمومی.
حرفم را بد تعبیر نکنید. من در اینجا دعوت به اعتصاب عمومی نمی‌کنم؛ نه قدرت آن را دارم و نه مشروعیتش را. دعوت به اين كار نمي‌كنم بلکه فقط یک شرط را به زبان می‌آورم: شرط سرنگونی جهان الخمری نه‌فقط لایحه الخمری.
ما به خوبی آگاهیم که فرمان اعتصاب عمومی با یک اشاره دست صادر نمی‌شود. اما شاید بتوانیم در رساندن وضع به آن نقطه کمک کنیم. به این منظور، محسنات فراوان اعتصاب عمومی را به خاطر بیاورید. اعتصاب عمومی یعنی کل کشور دست از کار بکشد، یا به تعبیر خودشان، کشور «تعطیل» شود. اما در حقیقت دقیقاً عکس آن صدق می‌کند: لحظه‌ای که آنان می‌گویند همه چیز «تعطیل» شده همان لحظه‌ای است که درهای همه چیز گشوده می‌شود: سیاست - سیاست راستين - بیان، عمل و حتی روابط میان مردم. و مهم‌تر از همه، خود درهای امکان، درهای آینده، گشوده می‌شوند. ما باید چیزها را تعطیل کنیم تا همه چیز آغاز شود.
مدت مدیدی است که شکاف‌ها در همه‌جا ظاهر شده‌اند. نمی‌توانید تا ابد یک جامعه را با خوک‌صفتان، شبکه [خبری دست‌راستی و عامه‌پسند] بی‌اف‌ام و داروهای اعصاب سر پا نگه دارید. ناگزیر لحظه‌ای فرا می‌رسد که مردم از خواب برمی‌خیزند و خودشان پی به ایده بسیار قدیمی نافرمانی و رهایی خواهند برد. این لحظه از آن ماست؛ این لحظه همین حالاست.
منبع: ورسو

اکنون در چه وضعی قرار داریم؟ شمار شهرهای فرانسه که «خيزش شبانه» در آنها برپاست از دستمان خارج شده و این آتش در حال گسترش در سراسر اروپاست، از بارسلونا، مادرید، ساراگوسا و مورسیا در اسپانیا گرفته تا بروکسل و لیيژ در بلژیک و برلین. اکنون اشغال میدان رپوبلیک منجر به اشغال ایستگاه متروي پاریس (استالینگراد) شده است. هر لحظه از هر گوشه و کنار اعمال غیرمنتظره‌ای می‌جوشد. رادیوي خيزش، تلویزیون خيزش و کاریکاتورهای خيزش. اکنون همه چیز به پا خاسته است.
ده روز پیش تنها می‌توانستیم از عبارات شرطی استفاده کنیم و بگوییم «ممکن است اکنون در اینجا کاری از پیش ببریم». فکر می‌کنم حالا می‌توانیم این احتیاط‌های دستورزبانی را کنار بگذاریم و بگوییم داریم کاری از پیش می‌بریم. سرانجام، چیزی دارد اتفاق می‌افتد.
اما چه چیزی؟ اگر هیچ‌کس دست به هدایت یک جنبش نزند، چطور می‌تواند مسیری بیابد؟ چطور یک جنبش بدون بدنه رهبری می‌تواند تصمیم بگیرد کدام مسیر را در پیش بگیرد؟
در هر صورت، مسلم است که باید مسیری بیابد. جنبشی که اهدافی سیاسی برای خود معین نکند به‌یکباره فرو می‌خوابد و سرد می‌شود، یا به خاطر آنکه نیروی شعف برخاسته از با‌هم‌بودنمان تحلیل می‌رود یا به این دلیل که بار دیگر در زیر بازی‌های انتخاباتی دفن می‌شود.
چگونه می‌توانیم در دام چنین سرنوشتی نیفتیم؟ با آنکه همه چیز با اشغال میدان‌ها آغاز می‌شود اما هیچ چیز در آنجا به پایان نمی‌رسد. به خاطر داریم که چه چیز در ابتدا ما را به خیابان کشاند: قانون جدید دولت در مورد کار، لایحه الخمری. وقتي خواسته‌های خود را بسیار فراتر از لایحه الخمری مطرح می‌کنیم بدین معنی نیست که آن را به دست فراموشی سپرده‌ایم. آن خواسته همچنان پابرجاست. هر جنبشی نیاز به اهداف و پیروزی‌های مقطعي دارد. بدون شک از میدان به در‌کردن لایحه الخمری یکی از این اهداف است، انجام آن به معنای واقعی کلمه ضروری است و دست از مبارزه علیه آن نخواهیم کشید. اما همانطور که زادیست‌ها [فعالان موسوم به زادیست‌ها اخیراً در اعتراض به ساخت فرودگاهی در منطقه نوتره دام د لاند محل احداث آن را به اشغال خود درآوردند] خواسته‌های خود را نه صرفاً معطوف به یک فرودگاه بلکه به جهانی می‌کنند که موجب پدید‌آمدن چنین فرودگاهی می‌شود، لایحه الخمری نیز خود محصول جهانی است که باید به مقابله با آن جهان برخیزیم.
در جهان الخمری، دستمزدبگیران در ترس زندگی می‌کنند و در وضعیت ترس نگه داشته می‌شوند. دلایل روشنی برای این وجود دارد. آنها تحت اراده مطلق يك رئیس زندگی می‌کنند، رئیسی که قدرت کاملی بر زندگی آنان دارد چرا که شرایط بنیادین بقای مادی‌شان در چنگ اوست.
بنابراین ما باید از این تجربه مشترک آغاز کنیم و هر آنچه می‌توانیم از آن استنباط کنیم. اول از همه، عزم کنیم هر چیزی را با نام واقعی‌اش بخوانیم: کار در برابر دستمزد رابطه‌ای اجتماعی است مبتنی بر اخاذی که تنها دو راه پیش پایمان می‌گذارد: یا سر تسلیم فرود آوریم یا خود را در معرض خطر قرار دهیم. شاید اولین مرحله در راه نیروگرفتن برای رهاساختن خود از این امر، بردن نام درخور و صحیح هر چیز است آن هم برخلاف تمام پوشش‌های ایدئولوژیک نولیبرالیسم.
پس از آن همگان خواهند دید که اگر پایان‌دادن به ترس مستلزم پایان‌دادن به این اخاذی و اراده مطلق رؤساست، پس باید به آن نظم اجتماعی که این سلاح را در اختیارشان می‌گذارد پایان دهیم، یعنی باید به سیطره مالکان خاتمه دهیم و آن را به قانون بدل سازیم.
بااین‌همه در هر لحظه باید شرایط آنچه را خواستارش هستیم نیز اراده کنیم. اگر جنبش ما واقعاً خواسته‌هایی در این ابعاد دارد، پس باید خود را به وسایل لازم برای دستیابی به آن مجهز کند. از دید من تنها یک وسیله وجود دارد: اعتصاب عمومی.
حرفم را بد تعبیر نکنید. من در اینجا دعوت به اعتصاب عمومی نمی‌کنم؛ نه قدرت آن را دارم و نه مشروعیتش را. دعوت به اين كار نمي‌كنم بلکه فقط یک شرط را به زبان می‌آورم: شرط سرنگونی جهان الخمری نه‌فقط لایحه الخمری.
ما به خوبی آگاهیم که فرمان اعتصاب عمومی با یک اشاره دست صادر نمی‌شود. اما شاید بتوانیم در رساندن وضع به آن نقطه کمک کنیم. به این منظور، محسنات فراوان اعتصاب عمومی را به خاطر بیاورید. اعتصاب عمومی یعنی کل کشور دست از کار بکشد، یا به تعبیر خودشان، کشور «تعطیل» شود. اما در حقیقت دقیقاً عکس آن صدق می‌کند: لحظه‌ای که آنان می‌گویند همه چیز «تعطیل» شده همان لحظه‌ای است که درهای همه چیز گشوده می‌شود: سیاست - سیاست راستين - بیان، عمل و حتی روابط میان مردم. و مهم‌تر از همه، خود درهای امکان، درهای آینده، گشوده می‌شوند. ما باید چیزها را تعطیل کنیم تا همه چیز آغاز شود.
مدت مدیدی است که شکاف‌ها در همه‌جا ظاهر شده‌اند. نمی‌توانید تا ابد یک جامعه را با خوک‌صفتان، شبکه [خبری دست‌راستی و عامه‌پسند] بی‌اف‌ام و داروهای اعصاب سر پا نگه دارید. ناگزیر لحظه‌ای فرا می‌رسد که مردم از خواب برمی‌خیزند و خودشان پی به ایده بسیار قدیمی نافرمانی و رهایی خواهند برد. این لحظه از آن ماست؛ این لحظه همین حالاست.
منبع: ورسو

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.