|

گفت‌وگو با نرگس آبیار کارگردان فیلم «نفس»

فیلم‌ساز باید اهل خطر باشد

‌ بسیاری از منتقدان معتقد هستند فیلم «نفس» از جهت کارگردانی و پرداخت به سوژه، به‌مراتب قدرتمند‌تر از فیلم «شیار 143» است. اما آن‌گونه که باید در ایام جشنواره فجر در بخش‌های مختلف دیده نشد. از این موضوع ناراحت نیستید؟
معتقدم دیده‌شدن یا ندیده‌شدن فیلم در جشنواره، به سلیقه داوران بستگی دارد. در جشنواره فجر سلیقه داوران به نظرم به‌گونه‌ای بود که انتظار فیلم‎های اکشن‌، پرالتهاب و با تعلیق بیشتری را داشتند که به معیارهای سینمای عامه‌پسند نزدیک‌تر باشد. البته «نفس» فیلم آرامی است که به‌خوبی با مخاطب عام ارتباط برقرار کرده است اما به‌هرحال سلیقه داوران بر آن معطوف نبوده است. من فیلمی ساخته‌ام که پشت آن تمام‌قد ایستاده‌ام و ساخت آن موهبت زندگی من است. در این جشنواره هم اگر سلیقه داوران بین‌المللی به فیلم نزدیک باشد، می‌تواند اتفاقات خوبی برای «نفس» بیفتد.
‌ در جشنواره جهانی فیلم فجر، «نفس» در رقابت با دیگر آثار از کشورهای مختلف تا چه اندازه شانس دریافت جایزه اصلی را دارد؟
جواب این سؤال را نمی‌دانم؛ هیچ‌چیز قابل‌پیش‌بینی نیست. اما از اینکه فیلم «نفس» در بخش اصلی حضور دارد و در کنار فیلم‌های خارجی و در فضای بین‌المللی و در کشور خودمان رقابت می‌کند، خوشحال هستم. به‌هرحال امیدوارم اتفاقات خوبی برای «نفس» در این جشنواره بیفتد؛ چون در نوع خودش، فیلم متفاوت و منحصر‌به‌فردی است.
‌ با توجه به اینکه دو فیلم «شیار 143» و «نفس» با یکدیگر متفاوت هستند، دوست دارید مخاطب، نرگس آبیار را از این پس با کدام سبک فیلم بشناسد؟
کار بعدی من به احتمال زیاد با سه فیلمی که ساختم، متفاوت خواهد بود و قطعا در زمینه فضای جنگ و دفاع مقدس باز هم کار می‌کنم و همیشه دوست داشته‌ام سه مادرانه با موضوع مادر و جنگ بسازم که دو قسمت از آن هنوز مانده است. اما به‌طورکلی فرم کارم را مضمون و محتوای فیلم‌نامه یا رمانم تعیین می‌کند و بستگی به این دارد که متن فیلم‌نامه چه باشد. «نفس» را براساس رمانی ساختم که تخیل داشت و برای به‌تصویرکشیدن این تخیل، انیمیشن به آن اضافه کردم. در این فیلم چون زاویه دیدم از نگاه کودک بود، یک فضای کاملا متفاوت از آب درآمد. البته زمانی که داشتم کار را شروع می‌کردم، می‌دانستم در حال برداشتن قدم بزرگی هستم که ریسک بالایی دارد و سعی نکردم «شیار 143» را تکرار کنم. سینما ریسک دارد و یک فیلم‌ساز هم باید اهل خطر باشد و اگر فکر می‌کند توانمند است، باید فضاهای متنوعی را به تصویر بکشد و تجربه کند.

‌ بسیاری از منتقدان معتقد هستند فیلم «نفس» از جهت کارگردانی و پرداخت به سوژه، به‌مراتب قدرتمند‌تر از فیلم «شیار 143» است. اما آن‌گونه که باید در ایام جشنواره فجر در بخش‌های مختلف دیده نشد. از این موضوع ناراحت نیستید؟
معتقدم دیده‌شدن یا ندیده‌شدن فیلم در جشنواره، به سلیقه داوران بستگی دارد. در جشنواره فجر سلیقه داوران به نظرم به‌گونه‌ای بود که انتظار فیلم‎های اکشن‌، پرالتهاب و با تعلیق بیشتری را داشتند که به معیارهای سینمای عامه‌پسند نزدیک‌تر باشد. البته «نفس» فیلم آرامی است که به‌خوبی با مخاطب عام ارتباط برقرار کرده است اما به‌هرحال سلیقه داوران بر آن معطوف نبوده است. من فیلمی ساخته‌ام که پشت آن تمام‌قد ایستاده‌ام و ساخت آن موهبت زندگی من است. در این جشنواره هم اگر سلیقه داوران بین‌المللی به فیلم نزدیک باشد، می‌تواند اتفاقات خوبی برای «نفس» بیفتد.
‌ در جشنواره جهانی فیلم فجر، «نفس» در رقابت با دیگر آثار از کشورهای مختلف تا چه اندازه شانس دریافت جایزه اصلی را دارد؟
جواب این سؤال را نمی‌دانم؛ هیچ‌چیز قابل‌پیش‌بینی نیست. اما از اینکه فیلم «نفس» در بخش اصلی حضور دارد و در کنار فیلم‌های خارجی و در فضای بین‌المللی و در کشور خودمان رقابت می‌کند، خوشحال هستم. به‌هرحال امیدوارم اتفاقات خوبی برای «نفس» در این جشنواره بیفتد؛ چون در نوع خودش، فیلم متفاوت و منحصر‌به‌فردی است.
‌ با توجه به اینکه دو فیلم «شیار 143» و «نفس» با یکدیگر متفاوت هستند، دوست دارید مخاطب، نرگس آبیار را از این پس با کدام سبک فیلم بشناسد؟
کار بعدی من به احتمال زیاد با سه فیلمی که ساختم، متفاوت خواهد بود و قطعا در زمینه فضای جنگ و دفاع مقدس باز هم کار می‌کنم و همیشه دوست داشته‌ام سه مادرانه با موضوع مادر و جنگ بسازم که دو قسمت از آن هنوز مانده است. اما به‌طورکلی فرم کارم را مضمون و محتوای فیلم‌نامه یا رمانم تعیین می‌کند و بستگی به این دارد که متن فیلم‌نامه چه باشد. «نفس» را براساس رمانی ساختم که تخیل داشت و برای به‌تصویرکشیدن این تخیل، انیمیشن به آن اضافه کردم. در این فیلم چون زاویه دیدم از نگاه کودک بود، یک فضای کاملا متفاوت از آب درآمد. البته زمانی که داشتم کار را شروع می‌کردم، می‌دانستم در حال برداشتن قدم بزرگی هستم که ریسک بالایی دارد و سعی نکردم «شیار 143» را تکرار کنم. سینما ریسک دارد و یک فیلم‌ساز هم باید اهل خطر باشد و اگر فکر می‌کند توانمند است، باید فضاهای متنوعی را به تصویر بکشد و تجربه کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.