|

رقابت‌های درون‌حزبی جمهوری خواهان وارد فاز جدیدی شد

دشنه عیان جمهوری‌خواهی

یک‌ماهی بود که رأی‌دهندگان آمریکایی برای هرگونه پیش‌بینی در قبال نامزد نهایی احزاب متبوعشان به انتخابات مقدماتی ایالت نیویورک حواله داده می‌شدند؛ انتخاباتی که صفت سرنوشت‌ساز همیشه مقارن آن بود. اکنون اما با گذشت چهار روز از برگزاری انتخابات نیویورک که با توجه به موانع پیشِ‌روی واجدان رأی، با نرخ مشارکتی 20درصدی، پس از ایالت لوئیزیانا، کمترین میزان مشارکت را در فصل اخیر انتخاباتی داشته، دیگر می‌توان با اطمینان‌خاطر، از تعیین‌کنندگی آن، دست‌کم در جبهه جمهوری‌خواهان سخن گفت؛ نه از آن جهت که پیروزی قاطع دونالد ترامپ، ‌میلیاردر نیویورکی، غیرقابل پیش‌بینی یا تعیین‌کننده نامزد پیروز در رأی‌گیری ماه جولای کنگره جمهوری‌خواهان بود، بلکه به این دلیل که نتایج آرای شهروندان نیویورکی، رقابت درون‌حزبی جمهوری‌خواهان را آشکارا وارد فاز جدیدی کرده است. اگر پیش‌تر، آمار و احتمالات ریاضی همچنان تد کروز، نامزد رده دوم جمهوری‌خواهان را روی کاغذ امیدوار به کسب نامزدی حزب نگه داشته و درواقع توجیهی برای استمرار کارزار او بود، اما امروز جبهه مخالف ترامپ دیگر ابایی از آشکارسازی نقش واقعی خود در انتخابات مقدماتی ندارد: نخبگانی حزبی که ادامه حیات سیاسی خود را صرفا در گرو مقابله با آرای مردمی می‌دانند. ‌دونالد ترامپ شاید امروز با کسب 60 درصد آرای نیویورک و 89 رأی وکالتی از مجموع 95 رأی وکالتی نمایندگان این ایالت، تنها نامزدی باشد که از شانس کسب نیمی از مجموع آرای وکالتی جمهوری‌خواهان تا پیش از کنگره ماه جولای برخوردار باشد، اما تحقق این مهم به‌راستی کار دشواری است. نگاهی به رقابت‌های آتی در 15 ایالت باقی‌مانده به‌خوبی نشان می‌دهد حتی اگر ترامپ تا پایان با همین روند به پیروزی‌های خود ادامه دهد، نیز همچنان 75 رأی برای کسب نامزدی نهایی جمهوری‌خواهان کم خواهد آورد. درست همین‌جاست که سرگیجه رهبران جمهوری‌خواه و چهره‌های جریان اصلی این حزب محافظه‌کار آغاز می‌شود. آنان از سویی با چشم‌انداز نامزدی جمهوری‌خواهی در انتخابات نهایی ماه نوامبر روبه‌رو هستند که بیش از آنکه زیر آتش حمله دموکرات‌ها قرار گرفته باشد، نیمی از محبوبیت و شانس خود را در جریان رقابت‌های درون‌حزبی از دست داده است؛ چشم‌اندازی که اگر تا پیش از کنگره ماه جولای به واقعیت بپیوندد، مستلزم چرخش 180درصدی رهبران حزبی و پذیرش آن‌دست انتقادات لیبرالی است که جریان محافظه‌کار آمریکایی برای دهه‌ها از آن گریزان بوده است. از طرف دیگر، خلأهای موجود در نظام انتخاباتی ایالات متحده که این روزها صدای اعتراض چپ و راست را، البته هریک به دلایلی متفاوت، متوجه خود کرده، روزنه امیدی برای مرکزیت حزب جمهوری‌خواه فراهم آورده تا بلکه با به بن‌بست‌کشاندن دور اول رأی‌گیری در کنگره ماه جولای، دست نمایندگان را در انتخاب نامزد مطلوب باز بگذارد؛ نامزدهایی مانند کروز و کیسیک که آن اولی شاید خود در ابتدا نامزدی مخالف‌خوان محسوب می‌شد، اما اکنون موج ترامپ‌هراسی، او را به یکی از امیدهای اصلی رهبری حزب بدل کرده است. در این میان، نگاهی به مقاصد سه نامزد باقی‌مانده جمهوری‌خواه در روزهای پس از انتخابات نیویورک بیش از هر چیز گواهی بر اولویت کارزار انتخاباتی آنان و شکل و شمایل جدید رقابت‌های درون‌حزبی جمهوری‌خواهان است که اگر پیش‌تر از ترس اعتراضات مردمی، در لفافه بیان می‌شد، امروز به شکل رقت‌انگیزی پرده‌برداری شده است. کروز و کیسیک در حالی روز چهارشنبه و بلافاصله پس از پایان رأی‌گیری در نیویورک عازم فلوریدا شدند تا برای بحث درباره کنگره ماه جولای کلیولند در نشست کمیته ملی جمهوری‌خواهان شرکت کنند که غیبت شخص ترامپ و حضور نماینده او در جلسه، نشان از آن داشت که نامزد پیشتاز هیچ حسابی روی حمایت نمایندگان حزبی باز نکرده و از همین‌حالا توجه خود را معطوف به انتخابات سه‌شنبه در پنج ایالت شمال شرقی کرده تا با اتکا به آرای مردمی مانع از هرگونه سناریوپردازی دیگری شود. این در حالی است که کروز و کیسیک فقط تا آ‌نجا به آرای مردمی دل بسته‌اند که مانع از پیروزی اولیه ترامپ شود. درحقیقت، سناتور تگزاس و فرماندار اوهایو که هر دو شانس خود را برای کسب نیمی از آرای وکالتی از دست داده‌اند، زمین مسابقه را در راهروهای تنگ‌وتاریک حزبی و مذاکرات پشت‌پرده‌ برای جلب آرای دوم نمایندگان هم‌حزبی خود یافته‌اند که البته این روزها در زیر آفتاب فلوریدا با وجهه‌ای قانونی به‌شدت در جریان است؛ رقابتی که فارغ از آرای مردم، بر محور قدرت چانه‌زنی و البته سیل اتهاماتی می‌چرخد که شاید حتی برگه نامزدی نهایی را به نام کیسیکی بزند که تاکنون فقط یک پیروزی ایالتی، آن‌هم در زادگاه خود، به‌دست آورده است.

یک‌ماهی بود که رأی‌دهندگان آمریکایی برای هرگونه پیش‌بینی در قبال نامزد نهایی احزاب متبوعشان به انتخابات مقدماتی ایالت نیویورک حواله داده می‌شدند؛ انتخاباتی که صفت سرنوشت‌ساز همیشه مقارن آن بود. اکنون اما با گذشت چهار روز از برگزاری انتخابات نیویورک که با توجه به موانع پیشِ‌روی واجدان رأی، با نرخ مشارکتی 20درصدی، پس از ایالت لوئیزیانا، کمترین میزان مشارکت را در فصل اخیر انتخاباتی داشته، دیگر می‌توان با اطمینان‌خاطر، از تعیین‌کنندگی آن، دست‌کم در جبهه جمهوری‌خواهان سخن گفت؛ نه از آن جهت که پیروزی قاطع دونالد ترامپ، ‌میلیاردر نیویورکی، غیرقابل پیش‌بینی یا تعیین‌کننده نامزد پیروز در رأی‌گیری ماه جولای کنگره جمهوری‌خواهان بود، بلکه به این دلیل که نتایج آرای شهروندان نیویورکی، رقابت درون‌حزبی جمهوری‌خواهان را آشکارا وارد فاز جدیدی کرده است. اگر پیش‌تر، آمار و احتمالات ریاضی همچنان تد کروز، نامزد رده دوم جمهوری‌خواهان را روی کاغذ امیدوار به کسب نامزدی حزب نگه داشته و درواقع توجیهی برای استمرار کارزار او بود، اما امروز جبهه مخالف ترامپ دیگر ابایی از آشکارسازی نقش واقعی خود در انتخابات مقدماتی ندارد: نخبگانی حزبی که ادامه حیات سیاسی خود را صرفا در گرو مقابله با آرای مردمی می‌دانند. ‌دونالد ترامپ شاید امروز با کسب 60 درصد آرای نیویورک و 89 رأی وکالتی از مجموع 95 رأی وکالتی نمایندگان این ایالت، تنها نامزدی باشد که از شانس کسب نیمی از مجموع آرای وکالتی جمهوری‌خواهان تا پیش از کنگره ماه جولای برخوردار باشد، اما تحقق این مهم به‌راستی کار دشواری است. نگاهی به رقابت‌های آتی در 15 ایالت باقی‌مانده به‌خوبی نشان می‌دهد حتی اگر ترامپ تا پایان با همین روند به پیروزی‌های خود ادامه دهد، نیز همچنان 75 رأی برای کسب نامزدی نهایی جمهوری‌خواهان کم خواهد آورد. درست همین‌جاست که سرگیجه رهبران جمهوری‌خواه و چهره‌های جریان اصلی این حزب محافظه‌کار آغاز می‌شود. آنان از سویی با چشم‌انداز نامزدی جمهوری‌خواهی در انتخابات نهایی ماه نوامبر روبه‌رو هستند که بیش از آنکه زیر آتش حمله دموکرات‌ها قرار گرفته باشد، نیمی از محبوبیت و شانس خود را در جریان رقابت‌های درون‌حزبی از دست داده است؛ چشم‌اندازی که اگر تا پیش از کنگره ماه جولای به واقعیت بپیوندد، مستلزم چرخش 180درصدی رهبران حزبی و پذیرش آن‌دست انتقادات لیبرالی است که جریان محافظه‌کار آمریکایی برای دهه‌ها از آن گریزان بوده است. از طرف دیگر، خلأهای موجود در نظام انتخاباتی ایالات متحده که این روزها صدای اعتراض چپ و راست را، البته هریک به دلایلی متفاوت، متوجه خود کرده، روزنه امیدی برای مرکزیت حزب جمهوری‌خواه فراهم آورده تا بلکه با به بن‌بست‌کشاندن دور اول رأی‌گیری در کنگره ماه جولای، دست نمایندگان را در انتخاب نامزد مطلوب باز بگذارد؛ نامزدهایی مانند کروز و کیسیک که آن اولی شاید خود در ابتدا نامزدی مخالف‌خوان محسوب می‌شد، اما اکنون موج ترامپ‌هراسی، او را به یکی از امیدهای اصلی رهبری حزب بدل کرده است. در این میان، نگاهی به مقاصد سه نامزد باقی‌مانده جمهوری‌خواه در روزهای پس از انتخابات نیویورک بیش از هر چیز گواهی بر اولویت کارزار انتخاباتی آنان و شکل و شمایل جدید رقابت‌های درون‌حزبی جمهوری‌خواهان است که اگر پیش‌تر از ترس اعتراضات مردمی، در لفافه بیان می‌شد، امروز به شکل رقت‌انگیزی پرده‌برداری شده است. کروز و کیسیک در حالی روز چهارشنبه و بلافاصله پس از پایان رأی‌گیری در نیویورک عازم فلوریدا شدند تا برای بحث درباره کنگره ماه جولای کلیولند در نشست کمیته ملی جمهوری‌خواهان شرکت کنند که غیبت شخص ترامپ و حضور نماینده او در جلسه، نشان از آن داشت که نامزد پیشتاز هیچ حسابی روی حمایت نمایندگان حزبی باز نکرده و از همین‌حالا توجه خود را معطوف به انتخابات سه‌شنبه در پنج ایالت شمال شرقی کرده تا با اتکا به آرای مردمی مانع از هرگونه سناریوپردازی دیگری شود. این در حالی است که کروز و کیسیک فقط تا آ‌نجا به آرای مردمی دل بسته‌اند که مانع از پیروزی اولیه ترامپ شود. درحقیقت، سناتور تگزاس و فرماندار اوهایو که هر دو شانس خود را برای کسب نیمی از آرای وکالتی از دست داده‌اند، زمین مسابقه را در راهروهای تنگ‌وتاریک حزبی و مذاکرات پشت‌پرده‌ برای جلب آرای دوم نمایندگان هم‌حزبی خود یافته‌اند که البته این روزها در زیر آفتاب فلوریدا با وجهه‌ای قانونی به‌شدت در جریان است؛ رقابتی که فارغ از آرای مردم، بر محور قدرت چانه‌زنی و البته سیل اتهاماتی می‌چرخد که شاید حتی برگه نامزدی نهایی را به نام کیسیکی بزند که تاکنون فقط یک پیروزی ایالتی، آن‌هم در زادگاه خود، به‌دست آورده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.