گفتوگو با حجتالله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی:
منصفانه ولی بیرحمانه نقد کنند
فرانک آرتا: حجتالله ایوبی، معاون وزیر و رئیس سازمان سینمایی، در این گفتوگو تحلیل خود را درباره سیوچهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر و همینطور مسائل روز سینمای ایران بیان کرد.
امسال دومین دوره برگزاری بخش بینالمللی جشنواره فیلم فجر است که از بخش ملی جدا شده است. با وجود بیبرنامگی جشنواره قبل، امسال با حضور رضا میرکریمی شاهد جشنوارهای متفاوت هستیم. هرچند هر دو دوره محصول دوره صدارت شماست. حال چگونه به این نگاه رسیدید؟
ببینید بنده باورهایی داشتم که روزهای اول شاید این باور برای بخش قابلتوجهی از سینمای ایران قدری خوشبینانه و رؤیایی به نظر میرسید. همان روزها خیلیها به من میگفتند حد سینمای ایران، همین هفت میلیون مخاطب بیشتر نیست! حتی بزرگان سینمای کشور معتقد بودند اگر سالنهای جدید هم بسازید، سالنهای قدیمی خالی خواهد شد. درصورتیکه من با محاسبات خودم بهعنوان معلم کوچک جامعهشناسی و با شناختی که از جامعه ایرانی و تا حدودی از سینمای ایران داشتم، معتقد بودم و هستم اصلا اینگونه نیست. مردم، سینمای ایران را دوست دارند و خوشبختانه آرامآرام داریم میبینیم علاقه آنها به سینما روزبهروز بیشتر میشود. اگر یادتان باشد پروژه «سینما سلام» در همین مسیر بود که نشان دهم در شرایط مناسب مردم به سینما خواهند رفت. الان هم خوشحالم در فضایی به سر میبریم که هر روز آن به «سینما سلام» تبدیل شده. چون شاهدیم این روزها استقبال از سینما چقدر باشکوه است.
بههرحال فروش فیلمها در ایام نوروز نشان میدهد مردم بیش از گذشته به سینما بهعنوان آیین جمعی روی آوردهاند.
همینطور است. باور دوم من درباره بخش بینالملل بود. خیلیها اعتقاد دارند ما در جمهوری اسلامی ایران بنا بر دلایل مختلف نمیتوانیم جشنواره فیلم بینالمللی درستی داشته باشیم. اما برعکس اعتقاد من این بوده و هست جشنواره بینالملل فعلی فجر هم درخور نام ایران و هم سینمای ایران است و میتوان آن را مطابق استانداردهای جهانی جشنوارهای برگزار کرد و به امید خدا ایران به آهستگی و پیوستگی به مرکزی برای بخش مهمی از سینمای ارزشمند جهان تبدیل میشود؛ بهویژه در سطح منطقه خاورمیانه و قاره آسیا و در کل سینماهایی که از نظر مضمونی به فرهنگ ما نزدیکترند. سال گذشته اولین قدم با تردید و نگرانی برداشته شد. اما به نظرم گام مؤثری بود.
با وجود این، خروجی قابل ملموسی نداشت. چرا؟
معتقدم جشنواره بینالملل سال گذشته نقصهایی داشت. اما دستکم توانستیم فیلمهای خارجی را در ایران نشان دهیم که خیلی نیاز به ممیزی نداشتند و مطابق آداب و رسوم جشنوارهای، آن را برگزار کردیم. اما متأسفانه اطلاعرسانی ضعیف بود. امسال با آمدن تیم جدید بهویژه شخص آقای میرکریمی که از چهرههای خوشنام هم در داخل ایران و هم در خارج از کشور هستند، شاهد درخششهایی هستیم. آقای میرکریمی را از زمانی که شناختم پر از ایدههای نو و جدید بود و هست. این تیم جدید گامهای محکمتری برداشتند. برای مثال در همین فضایی که جشنواره در آن برگزار میشود یعنی پردیس «چارسو» از نظر مکانی خیلی بهتر از فضای سال گذشته است یا ایده باشگاه هواداران و رفتن به سمت دانشگاهها ستودنی است. ضمن اینکه خود دبیر جشنواره همه فیلمها را دیده که مهم است. به نظرم بخش «دارالفنون» از بخشهای قابل توجه جشنواره نیز است. یعنی در عرض یک هفته جشنواره عملا به مدرسه سینمای ایران تبدیل شده. جوانانی که برای همکاری انتخاب شدند هم از داخل کشور و هم از خارج از کشور آمدهاند و در کنار استادان و فیلمسازان حضور دارند و تبادل تجربه اتفاق میافتد. در دید کلی، امسال این
جشنواره استانداردهای لازم را داراست. البته همچنان ما در آغاز راهیم. ولی یقین دارم آرامآرام به نقطه مطلوب در سطح جهانی خواهیم رسید. بههمیندلیل به ضرس قاطع میگویم هم برگزاری جشنواره ملی فجر در بهمنماه 1394 و هم جشنواره بینالمللی در اردیبهشتماه امسال به ایدهآلهای ما نزدیکترند.
شما بهعنوان مدیر دولتی که مسئولیت خطیری در یکی از بخشهای مهم هنری کشور یعنی سینما بر عهده دارید، با توجه به پیشرفت تکنولوژی و فناوری - به طوری که شاهد پیشیگرفتن نرمافزار «تلگرام» از صداوسیما در انتخابات اخیر میان مردم بودیم - و به تبع آن، افزایش مطالبات مردم و هنرمندان، در برنامهریزیهای درازمدت نگرانیهای موجود در کشور در مقایسه با جهان امروز را چگونه تحلیل و مرتفع میکنید؟
برخی از نگرانیهایی که در سینما و بهطورکلی در هنر وجود دارد به نظر میرسد مبنای واقعی ندارند و بیشتر از توهمات و نداشتن شناخت نشئت گرفتهاند. یا برگرفته از گزارشهای نادرست، غلط و وارونهای است که به مسئولان امر اعلام میکنند. ما اگر آمار و ارقام تولید فیلمهای سینمایی را در بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در نظر بگیریم که حدود دو هزار تا فیلم است، درصد فیلمهایی که تا امروز توقیف شدهاند، بهعبارتی فیلمهایی که جمهوری اسلامی برای اکران آنها نپسندیده، بسیار ناچیز است. درصد بسیار ناچیزی از فیلمها از غربال ممیزی و شوراهای ما نگذشتند که تازه از میان آنها تعدادی از فیلمها رفع توقیف شدهاند. بههمیندلیل معتقدم کارنامه سینما، کارنامه قابلقبولی است. فیلمهای سینمای ایران توانستهاند براساس همین نرم و هنجارها و هر آنچه در نظام جمهوری اسلامی ایران باید رعایت شود، مجوز بگیرند. اکنون شما مقایسه کنید این مسئله را با بقیه عرصهها و میبینید سینما کارنامه موفقی دارد. بنابراین ترسهای واهی و بدگمانیای که عدهای متأسفانه به آن دامن زدند و ایجاد کردهاند، بیشتر براساس اغراض سیاسی و همینطور اقتصادی و حاصل سودجوییهای
شخصی، گروهی و قبیلهای است. همین تزریق بدگمانی به بدنه نظام جمهوری اسلامی خساراتی بهبار گذاشت. خب، اگر به سه سال گذشته برگردید کاملا متوجه میشوید فضای ذهنی کمیسیون فرهنگی مجلس و همینطور بخشی از مدیران جامعه متدین با اکنون غیرقابل مقایسه است.
کاملا معتقدم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مسیر پرفرازونشیبی در این سه سال در مصاف با کمیسیون فرهنگی مجلس طی کرد.
به هرحالت خوشبختانه گفتوگوها و تعاملات نتیجه داد. به نظرم اگر آقایان مطلع شوند و بشناسند، نظرشان عوض میشود. الان مطالبه خیلی از روحانیون، مراجع و اعضای محترم کمیسیون فرهنگی مجلس فیلمهای خوب سینماست. پس از این نظر تحول اساسی صورت گرفته است. البته تحول دیگر هم باید صورت گیرد؛ اینکه باید از سینمای گلخانهای و سفارشی دولتساخته عبور کنیم و همت کنیم با همه ارزشها و اصولی که لازم است برای مردم فیلم بسازیم. هرچند این اتفاق دارد میافتد و وقتی سینماگران میبینند مردم از فیلمها استقبال میکنند حالشان خوب میشود. حالا هم به بخشی از جامعه اعم از مردم و مسئولان که بدگمانیها به آنها تزریق شده، واقعیات را بگوییم و نه توهمات را، آن وقت متوجه خواهند شد سینما ظرفیت است و نه خطر.
به هر حال، چه زمانی این بدگمانیها و سوءتفاهمها حل میشود؟
با گذشت زمان. ما در دنیایی زندگی میکنیم که تصویر، آخرین حرف را میزند. گزارشهایی رسمی وجود دارد مبنی بر اینکه 65 درصد از فضای مجازی و اینترنتی فقط تصویری است و زمان زیادی صرف مخابره تصویر میشود. ما باید خدا را شکر کنیم جزء نوادر کشورهایی هستیم که قدرت ساختن تصویر را داریم. میتوانیم انواع فیلم کوتاهوبلند و مستند بسازیم. پس میتوانیم با این زبان حرف بزنیم. درخواست من از همه مسئولان این است که به این امر مهم توجه کنند.
برای تداوم چنین نگاهی در سینما چه باید کرد؟
من فکر میکنم حرکتی که آغاز شده با کمک و یاری خداوند و همدلی اهالی سینما طبیعتا در سال 1395 باید تداوم پیدا کند و معتقدم باید بخشی از میوه سیاستهای این دوره جدید را در همین سال بچشیم. دلم میخواهد پروژه «سینما سلام» و «سینما سیار» برای مناطق محروم و همینطور مدرسه سینمایی به بار بنشیند. از آرزوهایم این است که بخش خصوصی تردیدها را کنار بگذارد و رأسا به ساختن فیلم و احداث سالنهای سینما بپردازد. ضمن اینکه بخشی از این موفقیتها ناشی از فضای آرام و اعتماد متقابل میان مسئولان و سینماگران است. البته قرار نیست اختلافات پایان بپذیرد، ما قرار است با وجود اختلافات در کنار هم بهسر ببریم و زندگی کنیم. بهتر است یادمان باشد همگی در یک کشتی نشستهایم که نامش سینمای ایران است.
با وجود ابراز خوشحالی و رضایت از فروش بالای این روزهای فیلمهای سینمایی، برخی از دلسوزان سینما این دلنگرانی را دارند نکند بهمرور به دلیل فروش بالا در گیشه، فیلمها به سمت نگاههای پوپولیستی و مصرفی سوق پیدا کنند. نظرتان چیست؟
به هر حال، ثمره سینمای ایران باید بستههای مختلف و سلیقههای متفاوت باشد.
یعنی معتقد به تنوع و تکثر در فیلمهای سینمایی هستید؟
کاملا. اصلا هر دوره که اکرانها را اعلام میکنیم باید مردم از طیفهای مختلف بتوانند در این سبد فرهنگی، فیلمهای مورد علاقه خود را پیدا کنند. چون مخاطبان ما در سینما فقط روشنفکران نیستند و از سویی دیگر، تماشاگران فیلمهای ایرانی به قشر محدودی از جامعه محدود نمیشوند. بلکه همه طیفهای اجتماعی باید خوراک فرهنگی خود را در این بسته به دست بیاورند. البته فکر میکنم در فضای طبیعی به نقد جدی احتیاج داریم. اینجاست که منتقدان واقعی باید فیلمها را منصفانه ولی بیرحمانه نقد کنند. همین منتقدان هستند که میتوانند با قلمشان مانع شوند سینما به سمتوسوی فیلمهای پوپولیستی برود. فرق و مرز میان طنز و کمدی و لودگی فقط براساس معیارهای نقادانه مشخص میشود. البته مردم هم نشان دادند طنزهای شریف را دوست دارند. ضمن اینکه هیچوقت نمیتوانیم سلایق خودمان را بر مردم تحمیل کنیم. مردم در مسیر حرکت قطار سینما خودشان بهترینها را انتخاب میکنند. این را هم بگویم فیلمهایی که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز نمایش میگیرند حداقلهای استانداردهای فیلمسازی را دارا هستند.
درپی انحلال بجا و درست شورایعالی سینما، آیا قرار است سازمان سینمایی هم منحل و به معاونت تبدیل شود؟
نخیر، هیچ رابطهای میان سازمان سینمایی و شورایعالی سینما وجود ندارد. ما سازمانهای فراوانی در کشور داریم که شورایعالی ندارند. به عبارت دقیقتر، هیچ ملازمهای میان شورایعالی سینما و سازمان سینمایی وجود ندارد. شورایعالی سینما در گذشته 9 جلسه با حضور رئیسجمهور وقت تشکیل داد. چندین ساعت وقت رئیسجمهور این مملکت گرفته شد ولی متأسفانه هیچکدام از مصوبات اجرائی و عملی نشد. خوشبختانه ما این نگاه را نداریم. ما کشور مدرن و پیشرفتهای هستیم و وظایف کاملا مشخص و تفکیک شدهاند. دیوانسالاری به معنای مثبتش را باید تجربه کنیم. هرکسی باید کار خودش را انجام دهد و به نظرم برای هر پروژهای پای رئیسجمهور را وسط بکشیم که درست نیست. بههمیندلیل رفتار آقای رئیسجمهور کاملا حرفهای است. ایشان میگویند من به وزارت ارشاد اعتماد کردم و وزارت ارشاد هم به سازمان سینمایی اعتقاد دارد و همه مسائل باید به متخصصان امور سپرده شود.
فرانک آرتا: حجتالله ایوبی، معاون وزیر و رئیس سازمان سینمایی، در این گفتوگو تحلیل خود را درباره سیوچهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر و همینطور مسائل روز سینمای ایران بیان کرد.
امسال دومین دوره برگزاری بخش بینالمللی جشنواره فیلم فجر است که از بخش ملی جدا شده است. با وجود بیبرنامگی جشنواره قبل، امسال با حضور رضا میرکریمی شاهد جشنوارهای متفاوت هستیم. هرچند هر دو دوره محصول دوره صدارت شماست. حال چگونه به این نگاه رسیدید؟
ببینید بنده باورهایی داشتم که روزهای اول شاید این باور برای بخش قابلتوجهی از سینمای ایران قدری خوشبینانه و رؤیایی به نظر میرسید. همان روزها خیلیها به من میگفتند حد سینمای ایران، همین هفت میلیون مخاطب بیشتر نیست! حتی بزرگان سینمای کشور معتقد بودند اگر سالنهای جدید هم بسازید، سالنهای قدیمی خالی خواهد شد. درصورتیکه من با محاسبات خودم بهعنوان معلم کوچک جامعهشناسی و با شناختی که از جامعه ایرانی و تا حدودی از سینمای ایران داشتم، معتقد بودم و هستم اصلا اینگونه نیست. مردم، سینمای ایران را دوست دارند و خوشبختانه آرامآرام داریم میبینیم علاقه آنها به سینما روزبهروز بیشتر میشود. اگر یادتان باشد پروژه «سینما سلام» در همین مسیر بود که نشان دهم در شرایط مناسب مردم به سینما خواهند رفت. الان هم خوشحالم در فضایی به سر میبریم که هر روز آن به «سینما سلام» تبدیل شده. چون شاهدیم این روزها استقبال از سینما چقدر باشکوه است.
بههرحال فروش فیلمها در ایام نوروز نشان میدهد مردم بیش از گذشته به سینما بهعنوان آیین جمعی روی آوردهاند.
همینطور است. باور دوم من درباره بخش بینالملل بود. خیلیها اعتقاد دارند ما در جمهوری اسلامی ایران بنا بر دلایل مختلف نمیتوانیم جشنواره فیلم بینالمللی درستی داشته باشیم. اما برعکس اعتقاد من این بوده و هست جشنواره بینالملل فعلی فجر هم درخور نام ایران و هم سینمای ایران است و میتوان آن را مطابق استانداردهای جهانی جشنوارهای برگزار کرد و به امید خدا ایران به آهستگی و پیوستگی به مرکزی برای بخش مهمی از سینمای ارزشمند جهان تبدیل میشود؛ بهویژه در سطح منطقه خاورمیانه و قاره آسیا و در کل سینماهایی که از نظر مضمونی به فرهنگ ما نزدیکترند. سال گذشته اولین قدم با تردید و نگرانی برداشته شد. اما به نظرم گام مؤثری بود.
با وجود این، خروجی قابل ملموسی نداشت. چرا؟
معتقدم جشنواره بینالملل سال گذشته نقصهایی داشت. اما دستکم توانستیم فیلمهای خارجی را در ایران نشان دهیم که خیلی نیاز به ممیزی نداشتند و مطابق آداب و رسوم جشنوارهای، آن را برگزار کردیم. اما متأسفانه اطلاعرسانی ضعیف بود. امسال با آمدن تیم جدید بهویژه شخص آقای میرکریمی که از چهرههای خوشنام هم در داخل ایران و هم در خارج از کشور هستند، شاهد درخششهایی هستیم. آقای میرکریمی را از زمانی که شناختم پر از ایدههای نو و جدید بود و هست. این تیم جدید گامهای محکمتری برداشتند. برای مثال در همین فضایی که جشنواره در آن برگزار میشود یعنی پردیس «چارسو» از نظر مکانی خیلی بهتر از فضای سال گذشته است یا ایده باشگاه هواداران و رفتن به سمت دانشگاهها ستودنی است. ضمن اینکه خود دبیر جشنواره همه فیلمها را دیده که مهم است. به نظرم بخش «دارالفنون» از بخشهای قابل توجه جشنواره نیز است. یعنی در عرض یک هفته جشنواره عملا به مدرسه سینمای ایران تبدیل شده. جوانانی که برای همکاری انتخاب شدند هم از داخل کشور و هم از خارج از کشور آمدهاند و در کنار استادان و فیلمسازان حضور دارند و تبادل تجربه اتفاق میافتد. در دید کلی، امسال این
جشنواره استانداردهای لازم را داراست. البته همچنان ما در آغاز راهیم. ولی یقین دارم آرامآرام به نقطه مطلوب در سطح جهانی خواهیم رسید. بههمیندلیل به ضرس قاطع میگویم هم برگزاری جشنواره ملی فجر در بهمنماه 1394 و هم جشنواره بینالمللی در اردیبهشتماه امسال به ایدهآلهای ما نزدیکترند.
شما بهعنوان مدیر دولتی که مسئولیت خطیری در یکی از بخشهای مهم هنری کشور یعنی سینما بر عهده دارید، با توجه به پیشرفت تکنولوژی و فناوری - به طوری که شاهد پیشیگرفتن نرمافزار «تلگرام» از صداوسیما در انتخابات اخیر میان مردم بودیم - و به تبع آن، افزایش مطالبات مردم و هنرمندان، در برنامهریزیهای درازمدت نگرانیهای موجود در کشور در مقایسه با جهان امروز را چگونه تحلیل و مرتفع میکنید؟
برخی از نگرانیهایی که در سینما و بهطورکلی در هنر وجود دارد به نظر میرسد مبنای واقعی ندارند و بیشتر از توهمات و نداشتن شناخت نشئت گرفتهاند. یا برگرفته از گزارشهای نادرست، غلط و وارونهای است که به مسئولان امر اعلام میکنند. ما اگر آمار و ارقام تولید فیلمهای سینمایی را در بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در نظر بگیریم که حدود دو هزار تا فیلم است، درصد فیلمهایی که تا امروز توقیف شدهاند، بهعبارتی فیلمهایی که جمهوری اسلامی برای اکران آنها نپسندیده، بسیار ناچیز است. درصد بسیار ناچیزی از فیلمها از غربال ممیزی و شوراهای ما نگذشتند که تازه از میان آنها تعدادی از فیلمها رفع توقیف شدهاند. بههمیندلیل معتقدم کارنامه سینما، کارنامه قابلقبولی است. فیلمهای سینمای ایران توانستهاند براساس همین نرم و هنجارها و هر آنچه در نظام جمهوری اسلامی ایران باید رعایت شود، مجوز بگیرند. اکنون شما مقایسه کنید این مسئله را با بقیه عرصهها و میبینید سینما کارنامه موفقی دارد. بنابراین ترسهای واهی و بدگمانیای که عدهای متأسفانه به آن دامن زدند و ایجاد کردهاند، بیشتر براساس اغراض سیاسی و همینطور اقتصادی و حاصل سودجوییهای
شخصی، گروهی و قبیلهای است. همین تزریق بدگمانی به بدنه نظام جمهوری اسلامی خساراتی بهبار گذاشت. خب، اگر به سه سال گذشته برگردید کاملا متوجه میشوید فضای ذهنی کمیسیون فرهنگی مجلس و همینطور بخشی از مدیران جامعه متدین با اکنون غیرقابل مقایسه است.
کاملا معتقدم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مسیر پرفرازونشیبی در این سه سال در مصاف با کمیسیون فرهنگی مجلس طی کرد.
به هرحالت خوشبختانه گفتوگوها و تعاملات نتیجه داد. به نظرم اگر آقایان مطلع شوند و بشناسند، نظرشان عوض میشود. الان مطالبه خیلی از روحانیون، مراجع و اعضای محترم کمیسیون فرهنگی مجلس فیلمهای خوب سینماست. پس از این نظر تحول اساسی صورت گرفته است. البته تحول دیگر هم باید صورت گیرد؛ اینکه باید از سینمای گلخانهای و سفارشی دولتساخته عبور کنیم و همت کنیم با همه ارزشها و اصولی که لازم است برای مردم فیلم بسازیم. هرچند این اتفاق دارد میافتد و وقتی سینماگران میبینند مردم از فیلمها استقبال میکنند حالشان خوب میشود. حالا هم به بخشی از جامعه اعم از مردم و مسئولان که بدگمانیها به آنها تزریق شده، واقعیات را بگوییم و نه توهمات را، آن وقت متوجه خواهند شد سینما ظرفیت است و نه خطر.
به هر حال، چه زمانی این بدگمانیها و سوءتفاهمها حل میشود؟
با گذشت زمان. ما در دنیایی زندگی میکنیم که تصویر، آخرین حرف را میزند. گزارشهایی رسمی وجود دارد مبنی بر اینکه 65 درصد از فضای مجازی و اینترنتی فقط تصویری است و زمان زیادی صرف مخابره تصویر میشود. ما باید خدا را شکر کنیم جزء نوادر کشورهایی هستیم که قدرت ساختن تصویر را داریم. میتوانیم انواع فیلم کوتاهوبلند و مستند بسازیم. پس میتوانیم با این زبان حرف بزنیم. درخواست من از همه مسئولان این است که به این امر مهم توجه کنند.
برای تداوم چنین نگاهی در سینما چه باید کرد؟
من فکر میکنم حرکتی که آغاز شده با کمک و یاری خداوند و همدلی اهالی سینما طبیعتا در سال 1395 باید تداوم پیدا کند و معتقدم باید بخشی از میوه سیاستهای این دوره جدید را در همین سال بچشیم. دلم میخواهد پروژه «سینما سلام» و «سینما سیار» برای مناطق محروم و همینطور مدرسه سینمایی به بار بنشیند. از آرزوهایم این است که بخش خصوصی تردیدها را کنار بگذارد و رأسا به ساختن فیلم و احداث سالنهای سینما بپردازد. ضمن اینکه بخشی از این موفقیتها ناشی از فضای آرام و اعتماد متقابل میان مسئولان و سینماگران است. البته قرار نیست اختلافات پایان بپذیرد، ما قرار است با وجود اختلافات در کنار هم بهسر ببریم و زندگی کنیم. بهتر است یادمان باشد همگی در یک کشتی نشستهایم که نامش سینمای ایران است.
با وجود ابراز خوشحالی و رضایت از فروش بالای این روزهای فیلمهای سینمایی، برخی از دلسوزان سینما این دلنگرانی را دارند نکند بهمرور به دلیل فروش بالا در گیشه، فیلمها به سمت نگاههای پوپولیستی و مصرفی سوق پیدا کنند. نظرتان چیست؟
به هر حال، ثمره سینمای ایران باید بستههای مختلف و سلیقههای متفاوت باشد.
یعنی معتقد به تنوع و تکثر در فیلمهای سینمایی هستید؟
کاملا. اصلا هر دوره که اکرانها را اعلام میکنیم باید مردم از طیفهای مختلف بتوانند در این سبد فرهنگی، فیلمهای مورد علاقه خود را پیدا کنند. چون مخاطبان ما در سینما فقط روشنفکران نیستند و از سویی دیگر، تماشاگران فیلمهای ایرانی به قشر محدودی از جامعه محدود نمیشوند. بلکه همه طیفهای اجتماعی باید خوراک فرهنگی خود را در این بسته به دست بیاورند. البته فکر میکنم در فضای طبیعی به نقد جدی احتیاج داریم. اینجاست که منتقدان واقعی باید فیلمها را منصفانه ولی بیرحمانه نقد کنند. همین منتقدان هستند که میتوانند با قلمشان مانع شوند سینما به سمتوسوی فیلمهای پوپولیستی برود. فرق و مرز میان طنز و کمدی و لودگی فقط براساس معیارهای نقادانه مشخص میشود. البته مردم هم نشان دادند طنزهای شریف را دوست دارند. ضمن اینکه هیچوقت نمیتوانیم سلایق خودمان را بر مردم تحمیل کنیم. مردم در مسیر حرکت قطار سینما خودشان بهترینها را انتخاب میکنند. این را هم بگویم فیلمهایی که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز نمایش میگیرند حداقلهای استانداردهای فیلمسازی را دارا هستند.
درپی انحلال بجا و درست شورایعالی سینما، آیا قرار است سازمان سینمایی هم منحل و به معاونت تبدیل شود؟
نخیر، هیچ رابطهای میان سازمان سینمایی و شورایعالی سینما وجود ندارد. ما سازمانهای فراوانی در کشور داریم که شورایعالی ندارند. به عبارت دقیقتر، هیچ ملازمهای میان شورایعالی سینما و سازمان سینمایی وجود ندارد. شورایعالی سینما در گذشته 9 جلسه با حضور رئیسجمهور وقت تشکیل داد. چندین ساعت وقت رئیسجمهور این مملکت گرفته شد ولی متأسفانه هیچکدام از مصوبات اجرائی و عملی نشد. خوشبختانه ما این نگاه را نداریم. ما کشور مدرن و پیشرفتهای هستیم و وظایف کاملا مشخص و تفکیک شدهاند. دیوانسالاری به معنای مثبتش را باید تجربه کنیم. هرکسی باید کار خودش را انجام دهد و به نظرم برای هر پروژهای پای رئیسجمهور را وسط بکشیم که درست نیست. بههمیندلیل رفتار آقای رئیسجمهور کاملا حرفهای است. ایشان میگویند من به وزارت ارشاد اعتماد کردم و وزارت ارشاد هم به سازمان سینمایی اعتقاد دارد و همه مسائل باید به متخصصان امور سپرده شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.