|

«برشی از روایت» توران زندیه

شرق: توران زندیه، نقاشی‌هایش را به ایران منتقل کرده است تا گزیده‌ای از آنچه را که در تمام این سال‌ها در ذهن داشته است، با عنوان «برشی از روایت» برای هم‌وطن‌هایش بازگو کند. توران زندیه با آنکه فارغ‌التحصیل رشته نقاشی است اما نقاشی را دیر آغاز کرد. به گفته خودش مسئولیت و تعهد به زندگی خانوادگی، او را بر آن داشت تا در کنار همسرش، غلامحسین نامی که از نقاشان شناخته‌شده ایرانی است، تدریس کند و همراهی با خانواده را در پیش بگیرد. او اما بعد از مهاجرتی که همراه نامی به کانادا انجام داد، فراغت بیشتری پیدا کرد تا بتواند آنچه را که در این سال‌ها در ذهنش بوده، به تصویر بکشد و حالا با توشه‌ای از این آثار به ایران سفر کرده تا «برشی از این روایت» را نمایش دهد. نمایشگاه آثار توران زندیه از سوم اردیبهشت در گالری صا برگزار می‌شود. او سال گذشته هم در این گالری نمایشگاهی برپا کرد. زندیه در مورد آثاری که در این نمایشگاه روی دیوار می‌روند، به «شرق» گفت: «برگزیده‌ای از تمام کارهایم را که شامل 33 کلاژ است برای این نمایشگاه آماده کرده‌ام البته ممکن است به دلیل محدودیت جا نتوانیم همه آثار را نمایش دهیم اما تلاشمان این است که بیشتر کارها نشان داده شود». او که در این سال‌ها به کلاژ پرداخته است، افزود: «امروزه کلاژ دارای اهمیت زیادی است و توجه جهان به این سمت رفته است؛ مثلا در نیویورک و کالیفرنیا مشغول ساخت موزه‌هایی با آثار کلاژ هستند چون در عصر جدید، وسیله کار، تکنیک را به وجود می‌آورد. تکنیک‌هایی مانند رنگ و روغن، آبرنگ و... سال‌هاست که در دنیا رواج داشته منتها در دنیای مدرن افراد به وسایل دیگری روی می‌آورند تا کارهایشان تازه‌تر باشد. از آنجاکه در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که عصر مصرف است، کلاژ می‌تواند وسیله مناسبی برای نمایش آنچه باشد که دیگر قابل‌مصرف نیست». زندیه در این آثار از مجلات رنگی کلاژ تهیه کرده و از کنار هم قراردادن آنها مجموعه‌ای فراهم کرده است. او در مورد بازخوردی که از نمایش این آثار در کانادا داشته است، چنین عنوان کرد: «در نمایشگاه‌هایی که در تورنتو برگزار کردم، خیلی‌ها معتقد بودند این کار از نظر تکنیک و استفاده از مجلات رنگی تازه هستند. البته تم همیشگی کارهایم زن بوده است اما به دلیل اینکه آثارم اکسپرسیو هستند، از مسائل اجتماعی هم دور نیستند». او درباره سال‌هایی که کمتر به نقاشی پرداخته، گفت: «به خاطر اعتقادی که به فرهنگ خانواده داشتم، 37سال بود که کار نکرده بودم. ما سال 45 ازدواج کردیم و دوست داشتم شرایطی ایجاد کنم که «نامی» بتواند کار کند. از نظر مالی هم آن‌قدر پولدار نبودیم که هر دو نقاشی کنیم و زندگی را بچرخانیم پس یکی از ما باید نقاشی می‌کرد و دیگری مسئولیت بچه‌ها و خانواده‌ را برعهده می‌گرفت. درعین‌حال من به تدریس هم مشغول بودم و در برابر هنرجويان نسبت به تغییرات اجتماعی احساس مسئولیت می‌کردم. پناهگاه این هنرجویان کلاس‌های من بود و من سعی کردم به آنها یاد بدهم که چگونه در قبال وقایع، آرامش کسب کنند». او ادامه داد: «با وجود اینکه همیشه فکر می‌کردم آدم خوشبختی هستم اما مسئله مهاجرت به کانادا و بازنشستگی مطلق، فرصتی را برای کارکردن برایم فراهم کرد و بعد از 37 سال در 62سالگی اولین نقاشی‌هایم را شروع کردم. اولین نمایشگاهم را در 69سالگی در کانادا برگزار کردم و الان که 76سال دارم، هر سال نمایشگاهی داشته‌ام». کلاژ‌های زنديه خاطرات خوشایند او از چهل‌تکه‌دوزی‌های مادرش در دوران کودکی‌ است: «از همان اولین کارهایم ناخودآگاه به سمت کلاژ رفتم. مادرم چهل‌تکه‌هایی درست می‌کرد که من عاشق آنها بودم و در دوران کودکی از دیدن آنها لذت می‌بردم. این چهل‌تکه‌ها گویی اثر عمیقی روی من گذاشته بودند و همین باعث شد وقتی دوباره به سمت نقاشی می‌روم، کلاژ را انتخاب کنم. اولین نمایشگاهم در تورنتو بود که فروش خوبی هم داشت. یکی از خریداران 15هزار دلار اثر از من خرید و هنگامی که از گالری بیرون رفت، ناخودآگاه اشک ریختم، انگار قسمتی از وجودم فروریخت اما درعین‌حال متوجه شدم نمی‌خواهم کارهایم در کانادا بماند، برای همین بود که همه آنها را به ایران منتقل کردم و خوشبختانه این آثار صدمه ندیدند».
نمایشگاه آثار توران زندیه از جمعه، سوم اردیبهشت تا دوازدهم همین ماه در گالری صا به نشانی خیابان پاسداران، خیابان بوستان هشتم، پلاک ۱۳۴ بر پا مي‌شود.

شرق: توران زندیه، نقاشی‌هایش را به ایران منتقل کرده است تا گزیده‌ای از آنچه را که در تمام این سال‌ها در ذهن داشته است، با عنوان «برشی از روایت» برای هم‌وطن‌هایش بازگو کند. توران زندیه با آنکه فارغ‌التحصیل رشته نقاشی است اما نقاشی را دیر آغاز کرد. به گفته خودش مسئولیت و تعهد به زندگی خانوادگی، او را بر آن داشت تا در کنار همسرش، غلامحسین نامی که از نقاشان شناخته‌شده ایرانی است، تدریس کند و همراهی با خانواده را در پیش بگیرد. او اما بعد از مهاجرتی که همراه نامی به کانادا انجام داد، فراغت بیشتری پیدا کرد تا بتواند آنچه را که در این سال‌ها در ذهنش بوده، به تصویر بکشد و حالا با توشه‌ای از این آثار به ایران سفر کرده تا «برشی از این روایت» را نمایش دهد. نمایشگاه آثار توران زندیه از سوم اردیبهشت در گالری صا برگزار می‌شود. او سال گذشته هم در این گالری نمایشگاهی برپا کرد. زندیه در مورد آثاری که در این نمایشگاه روی دیوار می‌روند، به «شرق» گفت: «برگزیده‌ای از تمام کارهایم را که شامل 33 کلاژ است برای این نمایشگاه آماده کرده‌ام البته ممکن است به دلیل محدودیت جا نتوانیم همه آثار را نمایش دهیم اما تلاشمان این است که بیشتر کارها نشان داده شود». او که در این سال‌ها به کلاژ پرداخته است، افزود: «امروزه کلاژ دارای اهمیت زیادی است و توجه جهان به این سمت رفته است؛ مثلا در نیویورک و کالیفرنیا مشغول ساخت موزه‌هایی با آثار کلاژ هستند چون در عصر جدید، وسیله کار، تکنیک را به وجود می‌آورد. تکنیک‌هایی مانند رنگ و روغن، آبرنگ و... سال‌هاست که در دنیا رواج داشته منتها در دنیای مدرن افراد به وسایل دیگری روی می‌آورند تا کارهایشان تازه‌تر باشد. از آنجاکه در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که عصر مصرف است، کلاژ می‌تواند وسیله مناسبی برای نمایش آنچه باشد که دیگر قابل‌مصرف نیست». زندیه در این آثار از مجلات رنگی کلاژ تهیه کرده و از کنار هم قراردادن آنها مجموعه‌ای فراهم کرده است. او در مورد بازخوردی که از نمایش این آثار در کانادا داشته است، چنین عنوان کرد: «در نمایشگاه‌هایی که در تورنتو برگزار کردم، خیلی‌ها معتقد بودند این کار از نظر تکنیک و استفاده از مجلات رنگی تازه هستند. البته تم همیشگی کارهایم زن بوده است اما به دلیل اینکه آثارم اکسپرسیو هستند، از مسائل اجتماعی هم دور نیستند». او درباره سال‌هایی که کمتر به نقاشی پرداخته، گفت: «به خاطر اعتقادی که به فرهنگ خانواده داشتم، 37سال بود که کار نکرده بودم. ما سال 45 ازدواج کردیم و دوست داشتم شرایطی ایجاد کنم که «نامی» بتواند کار کند. از نظر مالی هم آن‌قدر پولدار نبودیم که هر دو نقاشی کنیم و زندگی را بچرخانیم پس یکی از ما باید نقاشی می‌کرد و دیگری مسئولیت بچه‌ها و خانواده‌ را برعهده می‌گرفت. درعین‌حال من به تدریس هم مشغول بودم و در برابر هنرجويان نسبت به تغییرات اجتماعی احساس مسئولیت می‌کردم. پناهگاه این هنرجویان کلاس‌های من بود و من سعی کردم به آنها یاد بدهم که چگونه در قبال وقایع، آرامش کسب کنند». او ادامه داد: «با وجود اینکه همیشه فکر می‌کردم آدم خوشبختی هستم اما مسئله مهاجرت به کانادا و بازنشستگی مطلق، فرصتی را برای کارکردن برایم فراهم کرد و بعد از 37 سال در 62سالگی اولین نقاشی‌هایم را شروع کردم. اولین نمایشگاهم را در 69سالگی در کانادا برگزار کردم و الان که 76سال دارم، هر سال نمایشگاهی داشته‌ام». کلاژ‌های زنديه خاطرات خوشایند او از چهل‌تکه‌دوزی‌های مادرش در دوران کودکی‌ است: «از همان اولین کارهایم ناخودآگاه به سمت کلاژ رفتم. مادرم چهل‌تکه‌هایی درست می‌کرد که من عاشق آنها بودم و در دوران کودکی از دیدن آنها لذت می‌بردم. این چهل‌تکه‌ها گویی اثر عمیقی روی من گذاشته بودند و همین باعث شد وقتی دوباره به سمت نقاشی می‌روم، کلاژ را انتخاب کنم. اولین نمایشگاهم در تورنتو بود که فروش خوبی هم داشت. یکی از خریداران 15هزار دلار اثر از من خرید و هنگامی که از گالری بیرون رفت، ناخودآگاه اشک ریختم، انگار قسمتی از وجودم فروریخت اما درعین‌حال متوجه شدم نمی‌خواهم کارهایم در کانادا بماند، برای همین بود که همه آنها را به ایران منتقل کردم و خوشبختانه این آثار صدمه ندیدند».
نمایشگاه آثار توران زندیه از جمعه، سوم اردیبهشت تا دوازدهم همین ماه در گالری صا به نشانی خیابان پاسداران، خیابان بوستان هشتم، پلاک ۱۳۴ بر پا مي‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.