وارونگي هوا به كن رسيد
گیسو فغفوری
بهنام بهزادی، طرفداران خاص خود را در مقام یک کارگردان دارد. حسی که از فیلمهایش گرفته میشود بهسادگی داستانی که تصویر میکند نیست. پس از دیدن فیلم است که با چالش روبهرو میشوید. نیازی نیست که به اولین اثرش « تنها دوبار زندگي مي كنيم» که آغازی برای ورود به یک راه جدید در سینمای ایران بود مراجعه شود. به حسی که از ورود دختر به زندگی مردی تنها و تشابهش با شازده کوچولو میتوان گرفت. اگر در آن فيلم همهچیز مثل یک رؤیا بهنظر میرسید اینبار واقعیت زندگی از همان ابتدا به صورت شما سیلی میزند. در این روزهای بهار یادآوری آن دوران روزهای آلوده تهران کمی دورازدسترس میرسد. فراموش نکنیم که به لطف بنزینهای آلوده و مدیریت رئیس دولت قبل چه بر سرمان آورده شده بود. اینکه برای بسیاری از ما و اطرافیانمان حتی نفسکشیدن سخت بود. اینکه اصل اول زندگی همان نفسکشیدن است که نیازی به زحمت نباید داشته باشد و حالا مایی که بهعنوان مخاطب با مادر فیلم ارتباط برقرار میکنیم؛ با مادری که با هر نفس که در هوای آلوده میکشید دچار سختی میشد. همانطور که دختر ته تغاري همراه و همدمش نیز برای ادامه زندگی در خانه با شرایطی که اطرافیان برایش به وجود ميآورند دچار مشکل میشود. پزشک برای مادر، رفتن از تهران را تجویز میکند. خواهر و برادر بزرگتر هم برای دختر تعیینتکلیف میکنند. ناگهان خانهای که ساحل آرامش بهنظر میرسد دچار توفان میشود. دختر اما انگار همهچیز برایش فرق کرده است؛ اینبار نقض حریم شخصیاش خط قرمز است. نمیخواهد عشق سالیان دورش با او ناراستی کند، نمیخواهد برادرش برایش تصمیم بگیرد که چهکار کند. اینبار دختر فیلم خودش میخواهد به آنچه دوست دارد برسد و دیگران ناگزیرند با او همراه شوند؛ اگر میخواهند!وارونگی هوا میتواند استعارهای باشد برای این تغییر. فیلم اکنون بهعنوان نماینده ایران در بخش نوعی نگاه جشنواره کن انتخاب شده است. اثري كه تصاویری از جایگاه زنان در ایران امروز است و تغييري که دیگر به وفور میتوان دید .سال قبل نيز «ناهید» از «آیدا پناهنده» در همین بخش حضور داشت،جشنواره كن طرفدار داستانهاي زنان ايران شده است، حتي اگر نويسندهشان مرد باشد.
بهنام بهزادی، طرفداران خاص خود را در مقام یک کارگردان دارد. حسی که از فیلمهایش گرفته میشود بهسادگی داستانی که تصویر میکند نیست. پس از دیدن فیلم است که با چالش روبهرو میشوید. نیازی نیست که به اولین اثرش « تنها دوبار زندگي مي كنيم» که آغازی برای ورود به یک راه جدید در سینمای ایران بود مراجعه شود. به حسی که از ورود دختر به زندگی مردی تنها و تشابهش با شازده کوچولو میتوان گرفت. اگر در آن فيلم همهچیز مثل یک رؤیا بهنظر میرسید اینبار واقعیت زندگی از همان ابتدا به صورت شما سیلی میزند. در این روزهای بهار یادآوری آن دوران روزهای آلوده تهران کمی دورازدسترس میرسد. فراموش نکنیم که به لطف بنزینهای آلوده و مدیریت رئیس دولت قبل چه بر سرمان آورده شده بود. اینکه برای بسیاری از ما و اطرافیانمان حتی نفسکشیدن سخت بود. اینکه اصل اول زندگی همان نفسکشیدن است که نیازی به زحمت نباید داشته باشد و حالا مایی که بهعنوان مخاطب با مادر فیلم ارتباط برقرار میکنیم؛ با مادری که با هر نفس که در هوای آلوده میکشید دچار سختی میشد. همانطور که دختر ته تغاري همراه و همدمش نیز برای ادامه زندگی در خانه با شرایطی که اطرافیان برایش به وجود ميآورند دچار مشکل میشود. پزشک برای مادر، رفتن از تهران را تجویز میکند. خواهر و برادر بزرگتر هم برای دختر تعیینتکلیف میکنند. ناگهان خانهای که ساحل آرامش بهنظر میرسد دچار توفان میشود. دختر اما انگار همهچیز برایش فرق کرده است؛ اینبار نقض حریم شخصیاش خط قرمز است. نمیخواهد عشق سالیان دورش با او ناراستی کند، نمیخواهد برادرش برایش تصمیم بگیرد که چهکار کند. اینبار دختر فیلم خودش میخواهد به آنچه دوست دارد برسد و دیگران ناگزیرند با او همراه شوند؛ اگر میخواهند!وارونگی هوا میتواند استعارهای باشد برای این تغییر. فیلم اکنون بهعنوان نماینده ایران در بخش نوعی نگاه جشنواره کن انتخاب شده است. اثري كه تصاویری از جایگاه زنان در ایران امروز است و تغييري که دیگر به وفور میتوان دید .سال قبل نيز «ناهید» از «آیدا پناهنده» در همین بخش حضور داشت،جشنواره كن طرفدار داستانهاي زنان ايران شده است، حتي اگر نويسندهشان مرد باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.