|

دورزدن حالی می‌داد که نگو!

مهرداد حجتی

«دورزدن، دوربرگردان، دورزدن تحریم‌ها، دوردورکردن و کلا دور بیفتد دست کسی و این چنین خوش خوشانش بشود. جالب است دیگر! این همه دوربرگردان نرسیده به میدان را گذاشته‌اند برای همین که یک‌دفعه بپیچی و میدان را معطل بگذاری. همین هیجان‌انگیزش می‌کند. که یکهو بپیچی و همه را غافلگیر کنی. اصلا میدان خیط می‌شود. دوربرگردان را گذاشته‌اند برای اینکه نرسیده به چراغ قرمز بتوانی بپیچی. کیف می‌دهد. لابد پلیس هم ایستاده تا تو چراغ قرمز را رد کنی مُچَت را بگیرد. اما یکهویی تو می‌پیچی طرف دیگر. پلیس مات می‌شود. اصل دورزدن برای غافلگیری است. می‌خواهی سرنشین‌های ماشین را غافلگیر کنی نرسیده به چراغ خطر بپیچ. داری مستقیم می‌روی یکدفعه جهتت را عوض کن بشو برعکس. یعنی بشو آن وَری. کلا جالب است دیگر».

متحیر از «دست چپی» می‌پرسم: «چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟»
می‌گوید: «تحریم‌ها مگر بد بود که این «عمو حسن» آمد آنها را برداشت؟ می‌گذاشت باشند تا بهانه‌ای برای دورزدن باشد. این‌طوری چی رو دور بزنند؟ دیگر چیزی برای دورزدن «عمو محمود» باقی نمانده. تحریمی باید باشد که بشود آن را دور زد. وقتی تحریم نباشد، دورزدنی هم در کار نخواهد بود. آدم مَچَل می‌شود. به عشق یکهو دورزدن تخته گاز می‌راند. نرسیده به چراغ قرمز همین که می‌خواهد دور بزند می‌خورد به جدول. دیگر دور برگردان پشت چراغ قرمز را برداشته‌اند؛ یعنی «عمو حسن» برداشته است تا «عمو محمود» عشق سرعت موقع دورزدن چَپ نکند. همان راه خودش را برود. کار دست کسی ندهد. کار بدی کرده؟»
می‌گویم: «امروز همه‌اش داری از دوربرگردان و دوردور و این چیزا حرف می‌زنی. حالا چرا با این عصبانیت؟!»
می‌گوید: «عصبانیت هم دارد. «دایی محمد» چه هیزم‌تری به آنها فروخته است؟ چون نخواست چراغ قرمز را رد کند؟ یا اینکه با دوربرگردان آن را دور بزند، شده است ترسو؟ «عمو محمود» خوب است چون توانسته است با دورزدن همه چراغ قرمز‌ها را رد کند؟ آخر این چه طرز استدلالی است که آنها می‌خواهند به بچه‌ها یاد بدهند؟ یعنی هرکس چراغ قرمز را رعایت کرد ترسو است و هرکس با کلَک آن را رد کرد شجاع است؟ با این شیوه از آموزش، نسل آینده چطور بار می‌آید؟»
می‌گویم: «قهوه‌ات را بخور سرد شد. حالا نمی‌شود قدری آرام‌تر صحبت کنی؟ همه دارند به تو نگاه می‌کنند. فکر می‌کنند اتفاقی افتاده!»
بی‌اعتنا به فنجان قهوه می‌گوید: «بیچاره «عمو حسن». آدم دلش می‌سوزد. کلی خون دل خورد تا تحریم‌ها را بردارد. حالا به‌جای دست‌مریزاد به او می‌گویند خائن! چرا؟ چون دیگر نمی‌شود رفت سواری و دوردور؟ این طرز برخورد هم مثل همان دورزدن‌هاست؛ از بیراهش وارد می‌شوند. نه از راهش. این‌طوری که پیداست دلشان برای دورزدن‌ها تنگ شده. آخه خیلی حال می‌داد. شاید بخواهند دوباره بساط «دورزدن» را عَلَم کنند. نون تو عَلَم‌کردن همین بساط‌هاست لابد»
می‌گویم: «حرص نخور. قهوه‌ات را بخور. حالا کو تا آمدن عمو محمودِ آقایون برادرا؟»
فنجان در دست می‌گوید: «حتی اگه خودش هم نخواد بیاد. یک عده‌ای می‌خواهند به‌زور بیارنش. دیدی که تو همین انیمیشن «بچرخ تا بچرخیم» بناست بیاید برای ما چاه بِکنَد».
می‌گویم: «پس حالا نوبت چاه‌کنی است؟»
فنجان خالی قهوه را پایین می‌آورد و می‌گوید: «لابد».
به در کافه نگاه می‌کنم. دوست «دست‌راستی» شاد و شنگول از راه می‌رسد. قهوه‌ای را که برایش سفارش داده‌ام یخ کرده است.
می‌پرسم: «کجا بودی؟ چرا این‌قدر دیر کردی؟»
می‌گوید: «تو جلسه «عمو محمود» بودم. باورتان نمی‌شود هنوز هم در «اوج» است».

«دورزدن، دوربرگردان، دورزدن تحریم‌ها، دوردورکردن و کلا دور بیفتد دست کسی و این چنین خوش خوشانش بشود. جالب است دیگر! این همه دوربرگردان نرسیده به میدان را گذاشته‌اند برای همین که یک‌دفعه بپیچی و میدان را معطل بگذاری. همین هیجان‌انگیزش می‌کند. که یکهو بپیچی و همه را غافلگیر کنی. اصلا میدان خیط می‌شود. دوربرگردان را گذاشته‌اند برای اینکه نرسیده به چراغ قرمز بتوانی بپیچی. کیف می‌دهد. لابد پلیس هم ایستاده تا تو چراغ قرمز را رد کنی مُچَت را بگیرد. اما یکهویی تو می‌پیچی طرف دیگر. پلیس مات می‌شود. اصل دورزدن برای غافلگیری است. می‌خواهی سرنشین‌های ماشین را غافلگیر کنی نرسیده به چراغ خطر بپیچ. داری مستقیم می‌روی یکدفعه جهتت را عوض کن بشو برعکس. یعنی بشو آن وَری. کلا جالب است دیگر».

متحیر از «دست چپی» می‌پرسم: «چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟»
می‌گوید: «تحریم‌ها مگر بد بود که این «عمو حسن» آمد آنها را برداشت؟ می‌گذاشت باشند تا بهانه‌ای برای دورزدن باشد. این‌طوری چی رو دور بزنند؟ دیگر چیزی برای دورزدن «عمو محمود» باقی نمانده. تحریمی باید باشد که بشود آن را دور زد. وقتی تحریم نباشد، دورزدنی هم در کار نخواهد بود. آدم مَچَل می‌شود. به عشق یکهو دورزدن تخته گاز می‌راند. نرسیده به چراغ قرمز همین که می‌خواهد دور بزند می‌خورد به جدول. دیگر دور برگردان پشت چراغ قرمز را برداشته‌اند؛ یعنی «عمو حسن» برداشته است تا «عمو محمود» عشق سرعت موقع دورزدن چَپ نکند. همان راه خودش را برود. کار دست کسی ندهد. کار بدی کرده؟»
می‌گویم: «امروز همه‌اش داری از دوربرگردان و دوردور و این چیزا حرف می‌زنی. حالا چرا با این عصبانیت؟!»
می‌گوید: «عصبانیت هم دارد. «دایی محمد» چه هیزم‌تری به آنها فروخته است؟ چون نخواست چراغ قرمز را رد کند؟ یا اینکه با دوربرگردان آن را دور بزند، شده است ترسو؟ «عمو محمود» خوب است چون توانسته است با دورزدن همه چراغ قرمز‌ها را رد کند؟ آخر این چه طرز استدلالی است که آنها می‌خواهند به بچه‌ها یاد بدهند؟ یعنی هرکس چراغ قرمز را رعایت کرد ترسو است و هرکس با کلَک آن را رد کرد شجاع است؟ با این شیوه از آموزش، نسل آینده چطور بار می‌آید؟»
می‌گویم: «قهوه‌ات را بخور سرد شد. حالا نمی‌شود قدری آرام‌تر صحبت کنی؟ همه دارند به تو نگاه می‌کنند. فکر می‌کنند اتفاقی افتاده!»
بی‌اعتنا به فنجان قهوه می‌گوید: «بیچاره «عمو حسن». آدم دلش می‌سوزد. کلی خون دل خورد تا تحریم‌ها را بردارد. حالا به‌جای دست‌مریزاد به او می‌گویند خائن! چرا؟ چون دیگر نمی‌شود رفت سواری و دوردور؟ این طرز برخورد هم مثل همان دورزدن‌هاست؛ از بیراهش وارد می‌شوند. نه از راهش. این‌طوری که پیداست دلشان برای دورزدن‌ها تنگ شده. آخه خیلی حال می‌داد. شاید بخواهند دوباره بساط «دورزدن» را عَلَم کنند. نون تو عَلَم‌کردن همین بساط‌هاست لابد»
می‌گویم: «حرص نخور. قهوه‌ات را بخور. حالا کو تا آمدن عمو محمودِ آقایون برادرا؟»
فنجان در دست می‌گوید: «حتی اگه خودش هم نخواد بیاد. یک عده‌ای می‌خواهند به‌زور بیارنش. دیدی که تو همین انیمیشن «بچرخ تا بچرخیم» بناست بیاید برای ما چاه بِکنَد».
می‌گویم: «پس حالا نوبت چاه‌کنی است؟»
فنجان خالی قهوه را پایین می‌آورد و می‌گوید: «لابد».
به در کافه نگاه می‌کنم. دوست «دست‌راستی» شاد و شنگول از راه می‌رسد. قهوه‌ای را که برایش سفارش داده‌ام یخ کرده است.
می‌پرسم: «کجا بودی؟ چرا این‌قدر دیر کردی؟»
می‌گوید: «تو جلسه «عمو محمود» بودم. باورتان نمی‌شود هنوز هم در «اوج» است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.