در رثای خالق تصنیف «تو بخوان»
جواد لشكري استاد مسلم موسيقي
عزیز قاسمزاده . خواننده
سال 91 بود که با گروه دلنوازان به سرپرستی هنرمند گرامی، نادر رضایینژاد، برای کنسرتی برنامهریزی میکردیم. وقتی کارها را انتخاب میکردیم تصنیف «تو بخوان» از بهترین تصنیفهای ساخته استاد جواد لشکری و بلکه از بهترینهای دستگاه شور در میان تصنیفهای ساختهشده استادان معاصر را انتخاب کردیم.
پس از کنسرت، من از دوستان هنرمند مختلف، سراغ استاد را گرفتم تا اینکه هنرمند گرامی و خواننده پیشکسوت، استاد علی رستمیان، لطف کردند و شماره منزل استاد را برایم فرستادند.
بلافاصله با استاد تماس گرفتم، خودم را معرفی کردم و کار را از پشت تلفن برایش پخش کردم، خیلی خوششان آمد. یکی از شاگردانشان که در آن لحظه پیششان بود را با رضایت خاصی صدا کردند و گفتند:
«بیا کار رو گوش بده ببین چقدر قشنگ اجرا کردن»، خیلی خوشحال شدم که اجرای ما مورد رضایت خالق کار واقع شده است. آن روز شوقانگیز سپری شد تا اینکه چندی بعد دوباره خدمت استاد زنگ زدم، چند لحظهای که صحبت ما سپری شد برایم جالب بود که خود استاد گفتند: «اون کار الان دمدستت هست که دوباره برام بذاری» خیلی شگفتزده شدم و البته ذوقزده، گفتم بله استاد همین الان براتون میذارم؛ دوباره کلی هم مرا تشویق کردند.
تصمیم گرفتم در کنسرت بعدیام با ضبط بهتری از صدا و تصویر کار را خدمت ایشان ببرم. سال گذشته که تور کنسرتهای ما شروع شد تصنیف «تو بخوان» استاد جواد لشکری در کنار نیلوفرانه استاد عباس خوشدل، دو کاری بود که در عین فخامت از استادانی بزرگ بود که عمر من در هنگامه اجرا هنوز به نصف زمان کارنامه هنری آنها هم قد نداده بود. ازاینرو بسیار بر خود حرمت آنها را واجب میشمردم.
این بود که پس از کنسرت در تابستان 94 حضوری خدمت هر دو استاد بزرگوار رسیدم و نسخهای از کنسرتمان را تقدیمشان کردم. وقتی خدمت استاد لشکری رسیدم احساس کردم نسبت به آن زمانهایی که تلفنی با او صحبت میکردم کمی اختلالحواس پیدا کردهاند اما بااینحال کار را شنیدند و دوباره تشویقم کردند که البته فیلم کوتاهی از این اولین و آخرین دیدار ما توسط دوست گرامی، سیدعلی پاکدامن، گرفته شده است.
از آنسو اما استاد عباس خوشدل، خالق بزرگ نیلوفرانه، خوشبختانه بسیار سرحال و سرپا بودند و هستند و با بزرگواری تمام بعد از دیدن کار کنسرت و در کمال ناباوری من، محبت کردند و تماس گرفتند و خواستند خدمتشان برسم و آثار منتشرنشدهای از خودشان را نشانم دادند و خواستند که یکی را برای شروع انتخاب کنم که چندی پیش ضبط آن انجام گرفت.
با شنیدن خبر پرواز استاد جواد لشکری دوباره وحشتی تلخ و سخت بر جانم نقش بست که از سلسلهداران بزرگ موسیقی ما تقریبا همه رفتند و موسیقی ایران در غربت عظیمی غوطه میخورد. در سالهای پیشتر گاهی فکر میکردم چه بخت با من یار است که روزها را که به شب میرسانم، میدانم در گوشهای از این سرزمین کسانی نفس میکشند که کودکیام را با آثار آنها گذرانیدهام.
مونس و همراه من آثار آنها بوده است. امروز اما متأسفانه اکثر آنها نیستند: پرویز یاحقی، حبیبالله بدیعی، حسن کسایی، جلیل شهناز، پرویز مشکاتیان، رضویسروستانی، محمدرضا لطفی، اسدالله ملک، همایون خرم، علی تجویدی و اینک جواد لشکری. اما میدانم بسیارانی با من همآوازند حتی اگر ما این استادان بزرگ را نمیدیدیمشان، اما دانستن اینکه در زیر این سقف ساده هزارنقش، نفس میکشند برایمان آرامشی عجیب داشت. یادت همیشه جاویدان استاد جواد لشکری... .
سال 91 بود که با گروه دلنوازان به سرپرستی هنرمند گرامی، نادر رضایینژاد، برای کنسرتی برنامهریزی میکردیم. وقتی کارها را انتخاب میکردیم تصنیف «تو بخوان» از بهترین تصنیفهای ساخته استاد جواد لشکری و بلکه از بهترینهای دستگاه شور در میان تصنیفهای ساختهشده استادان معاصر را انتخاب کردیم.
پس از کنسرت، من از دوستان هنرمند مختلف، سراغ استاد را گرفتم تا اینکه هنرمند گرامی و خواننده پیشکسوت، استاد علی رستمیان، لطف کردند و شماره منزل استاد را برایم فرستادند.
بلافاصله با استاد تماس گرفتم، خودم را معرفی کردم و کار را از پشت تلفن برایش پخش کردم، خیلی خوششان آمد. یکی از شاگردانشان که در آن لحظه پیششان بود را با رضایت خاصی صدا کردند و گفتند:
«بیا کار رو گوش بده ببین چقدر قشنگ اجرا کردن»، خیلی خوشحال شدم که اجرای ما مورد رضایت خالق کار واقع شده است. آن روز شوقانگیز سپری شد تا اینکه چندی بعد دوباره خدمت استاد زنگ زدم، چند لحظهای که صحبت ما سپری شد برایم جالب بود که خود استاد گفتند: «اون کار الان دمدستت هست که دوباره برام بذاری» خیلی شگفتزده شدم و البته ذوقزده، گفتم بله استاد همین الان براتون میذارم؛ دوباره کلی هم مرا تشویق کردند.
تصمیم گرفتم در کنسرت بعدیام با ضبط بهتری از صدا و تصویر کار را خدمت ایشان ببرم. سال گذشته که تور کنسرتهای ما شروع شد تصنیف «تو بخوان» استاد جواد لشکری در کنار نیلوفرانه استاد عباس خوشدل، دو کاری بود که در عین فخامت از استادانی بزرگ بود که عمر من در هنگامه اجرا هنوز به نصف زمان کارنامه هنری آنها هم قد نداده بود. ازاینرو بسیار بر خود حرمت آنها را واجب میشمردم.
این بود که پس از کنسرت در تابستان 94 حضوری خدمت هر دو استاد بزرگوار رسیدم و نسخهای از کنسرتمان را تقدیمشان کردم. وقتی خدمت استاد لشکری رسیدم احساس کردم نسبت به آن زمانهایی که تلفنی با او صحبت میکردم کمی اختلالحواس پیدا کردهاند اما بااینحال کار را شنیدند و دوباره تشویقم کردند که البته فیلم کوتاهی از این اولین و آخرین دیدار ما توسط دوست گرامی، سیدعلی پاکدامن، گرفته شده است.
از آنسو اما استاد عباس خوشدل، خالق بزرگ نیلوفرانه، خوشبختانه بسیار سرحال و سرپا بودند و هستند و با بزرگواری تمام بعد از دیدن کار کنسرت و در کمال ناباوری من، محبت کردند و تماس گرفتند و خواستند خدمتشان برسم و آثار منتشرنشدهای از خودشان را نشانم دادند و خواستند که یکی را برای شروع انتخاب کنم که چندی پیش ضبط آن انجام گرفت.
با شنیدن خبر پرواز استاد جواد لشکری دوباره وحشتی تلخ و سخت بر جانم نقش بست که از سلسلهداران بزرگ موسیقی ما تقریبا همه رفتند و موسیقی ایران در غربت عظیمی غوطه میخورد. در سالهای پیشتر گاهی فکر میکردم چه بخت با من یار است که روزها را که به شب میرسانم، میدانم در گوشهای از این سرزمین کسانی نفس میکشند که کودکیام را با آثار آنها گذرانیدهام.
مونس و همراه من آثار آنها بوده است. امروز اما متأسفانه اکثر آنها نیستند: پرویز یاحقی، حبیبالله بدیعی، حسن کسایی، جلیل شهناز، پرویز مشکاتیان، رضویسروستانی، محمدرضا لطفی، اسدالله ملک، همایون خرم، علی تجویدی و اینک جواد لشکری. اما میدانم بسیارانی با من همآوازند حتی اگر ما این استادان بزرگ را نمیدیدیمشان، اما دانستن اینکه در زیر این سقف ساده هزارنقش، نفس میکشند برایمان آرامشی عجیب داشت. یادت همیشه جاویدان استاد جواد لشکری... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.