داستان یک سوءتفاهم
100 ایرانی در گفتوگو با گاردین نظراتشان را درباره زندگی در ایران به اشتراک گذاشتهاند
ختم موفقیتآمیز پرونده هستهای ایران نهتنها برای ایرانیها که برای کل جهان اتفاقی مهم بود؛ اتفاقی که باعث شد ایران به یکی از سوژههای خبری داغ رسانههای جهان تبدیل شود. روزنامه انگلیسیزبان «گاردین» در پروندهای که بهتازگی منتشر کرده، سراغ صد ایرانی رفته و نظراتشان را درباره ایران پساتحریم پرسیده است. این نشریه مینویسد: «مرحله پساتحریم چگونه است؟ صفحهای زرین در تاریخ، نقطه عطف اقتصادی یا وضعیتی مشابه قبل؟ رسانههای غربی یکصدا بر سر یک موضوع تفاهم دارند و آن اینکه ایران درحالحاضر آماده است که رابطه با غرب را از سر بگیرد. شواهدی که این رسانهها برای این ادعا میآورند هم معلوم است؛ آمار گردشگران به مقصد ایران افزایش پیدا کرده است، سیل سرمایهگذاران خارجی و قراردادهای اقتصادی بهسوی ایران روان شده و در ایران نیز با انتخابات اخیر اصلاحطلبان بر سر کار آمدهاند. اما مردم عادی درباره همه اینها چه فکر میکنند؟ زندگیکردن در ایرانی که برای سالهای طولانی بایکوت شده بود، چه احساسی دارد؟ آیا تصویر ایرانیها در ذهن ما مخدوش است و اگر جواب مثبت است چگونه میتوانیم این تصویر را بهبود ببخشیم؟ صد ایرانی ساکن ایران و
دیگر کشورهای جهان نظراتشان را در اینباره با ما در میان گذاشتهاند. مهدی، 30ساله از تهران میگوید: «تحریمها یک فاجعه بود. من بهترین سالهای زندگیام را در زمان تحریم از دست دادم چون میدیدم چگونه بعضی افراد از این موقعیت استفاده کردند برای اینکه خودشان را پولدارتر کنند و متأسفانه تحریمها تأثیرش را بر زندگی مردم داشته است». هادی احمدزاده هم از تهران میگوید: «من همان ایرانیای هستم که رسانهها و سیاستمداران شما او را دشمن شمارهیک خودشان توصیف میکنند. شاید ما مشکلات زیادی در داخل کشور داشته باشیم اما بهطور قطع آدمهای صلحطلبی هستیم. ما القاعده، بوکوحرام، داعش یا دیگر گروههای سلفی نیستیم. ما تلاش میکنیم از فرصت پیشآمده برای حل مشکلات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی استفاده کنیم». تارا از رشت میگوید: «ما آنطورکه رسانههای غربی میگویند، عرب نیستیم. زبان مادری ما فارسی است نه عربی، تقویممان شمسی است نه قمری، سال نویمان را در ابتدای بهار جشن میگیریم و خیلی تفاوتهای دیگر با اعراب داریم. من یک دختر از رشت هستم؛ همان شهری که بهتازگی بهخاطر تنوع غذاییاش در یونسکو ثبت شد». پیمان ابراهیمی از اهر میگوید:
«بزرگترین افتخار ما وحدت اقوام مختلف با فرهنگ، زبان و آداب و رسوم متفاوت در قالب یک ملت است. با وجود 40 سال تحریم ما زندگی خوب و شادی داریم و اگر تحریمها برداشته شود تنها میتواند زندگی ما را بهتر کند». سورنا بهرامی از سمنان میگوید: «غربیها انسانیت ما را دستکم میگیرند. زمانی که 11 سپتامبر 2001 اتفاق افتاد، ما هم مثل دیگر جهان سوگوار شدیم. ما دیگر مردم جهان را دوست داریم و دوست نداریم کشتهشدن آنها را ببینیم. خود من دختری 23ساله هستم و دوستان بسیاری از میان سنیمذهبها و اديان ديگر دارم». مهدی مرادزاده از ارومیه میگوید: «مادرم کُرد و پدرم ترک است. یکی سنی و دیگری شیعه است. ما هیچوقت سر مذهب و نژاد با هم بحث نکردهایم چون هر دو آنها هر زمان که بخواهند و هر جایی که باشند میتوانند به مسجد بروند و خدا را عبادت کنند. این به این معنی نیست که همهچیز در ایران عالی است و هیچ منتقدی در کشور وجود ندارد ولی ما زندگی خوبی داریم». مرتضی میبدی، از میبد میگوید: «تصور غرب درباره کشور ما بسیار اشتباه است. ما کشوری با تنوع زیاد هستیم. گروه بزرگتری از کشور ما معتقدان مذهبی هستند. بخشهایی هم در کشورمان هست که طرز
نگاهشان به زندگی حتی شبیه به غربیهاست. حتی میتوانم بگویم اقلیتهایی در کشورمان هستند که مثل نوام چامسکی یا برنی سندرز فکر میکنند. نباید ما را شبیه عربها یا اقوام دیگر دانست». علی کیانی از تهران میگوید: «شنیدهام که غربیها فکر میکنند ایرانیها برای رفتوآمد از شتر استفاده میکنند ولی اینطور نیست. ما ماشین و اتوبوس و مترو داریم. وقتی آزادی وجود نداشته باشد که من درباره خودم با شما حرف بزنم، مشخص است که این سوءتفاهمها ایجاد میشود». جوانی از قم که نخواست اسمش فاش شود، میگوید: «ما بچههای فیلترینگ هستیم. چه انتظاری دارید که دنیا تصویر درستی از ما داشته باشد. تنها وقتی توریستها به کشور ما میآیند با گوشهای از زندگیمان آشنا میشوند اما این شکل ارتباط، ارتباط واقعی نیست. ما باید بتوانیم با دنیا حرف بزنیم و امیدوارم که توافق هستهای فرصت جدیدی را در این زمینه بیافریند». کیا ضیا، از سنگاپور میگوید: «غرب یک تصویر کلیشهای از ایران دارد که عمدتا ساخته هالیوود است. تصویر سیاست کاملا تحت کنترل و مردم تحت انقیاد هستند ولی این با واقعیت ایران خیلی متفاوت است و امیدوارم با برداشتهشدن تحریمها این تصویرها هم
درست شود». پیمان از دانمارک میگوید: «هویت ایرانیان با آنچه از آن میشناسید خیلی متفاوت است. ایران یک کشور مدرن است و جنبههای مدرن هویت ایرانی کاملا نادیده گرفته شده است. ایران مثل بسیاری از کشورهای دیگر خاورمیانه هویتی چهلتکه دارد که شاید برخی از بخشهای آن متناقض هم به نظر برسد. اما هیچوقت درباره این واقعیت حرف زده نمیشود. همچنین ازجمله دیگر واقعیتهایی که نادیده گرفته شده این است که ایران مهاجران و پناهندههای بسیاری را در خود جای داده است». فاطیما رجبی از آمریکا هم میگوید: «ما هیچ داستان یا فیلمی درباره ایران مدرن ندیدهایم و ایران را نمیشناسیم. تنها فیلمی که درباره ایران دیدهایم یک فانتزی هالیوودی به اسم 300 است. ما نه عرب هستیم، نه سفیدپوست که بخواهیم در یکی از این تقسیمبندیهای اسطورهای قرار بگیریم. ایرانیها بهسختی قابل تقسیمبندی در یکی از این طبقهبندیها هستند».
100 ایرانی در گفتوگو با گاردین نظراتشان را درباره زندگی در ایران به اشتراک گذاشتهاند
ختم موفقیتآمیز پرونده هستهای ایران نهتنها برای ایرانیها که برای کل جهان اتفاقی مهم بود؛ اتفاقی که باعث شد ایران به یکی از سوژههای خبری داغ رسانههای جهان تبدیل شود. روزنامه انگلیسیزبان «گاردین» در پروندهای که بهتازگی منتشر کرده، سراغ صد ایرانی رفته و نظراتشان را درباره ایران پساتحریم پرسیده است. این نشریه مینویسد: «مرحله پساتحریم چگونه است؟ صفحهای زرین در تاریخ، نقطه عطف اقتصادی یا وضعیتی مشابه قبل؟ رسانههای غربی یکصدا بر سر یک موضوع تفاهم دارند و آن اینکه ایران درحالحاضر آماده است که رابطه با غرب را از سر بگیرد. شواهدی که این رسانهها برای این ادعا میآورند هم معلوم است؛ آمار گردشگران به مقصد ایران افزایش پیدا کرده است، سیل سرمایهگذاران خارجی و قراردادهای اقتصادی بهسوی ایران روان شده و در ایران نیز با انتخابات اخیر اصلاحطلبان بر سر کار آمدهاند. اما مردم عادی درباره همه اینها چه فکر میکنند؟ زندگیکردن در ایرانی که برای سالهای طولانی بایکوت شده بود، چه احساسی دارد؟ آیا تصویر ایرانیها در ذهن ما مخدوش است و اگر جواب مثبت است چگونه میتوانیم این تصویر را بهبود ببخشیم؟ صد ایرانی ساکن ایران و
دیگر کشورهای جهان نظراتشان را در اینباره با ما در میان گذاشتهاند. مهدی، 30ساله از تهران میگوید: «تحریمها یک فاجعه بود. من بهترین سالهای زندگیام را در زمان تحریم از دست دادم چون میدیدم چگونه بعضی افراد از این موقعیت استفاده کردند برای اینکه خودشان را پولدارتر کنند و متأسفانه تحریمها تأثیرش را بر زندگی مردم داشته است». هادی احمدزاده هم از تهران میگوید: «من همان ایرانیای هستم که رسانهها و سیاستمداران شما او را دشمن شمارهیک خودشان توصیف میکنند. شاید ما مشکلات زیادی در داخل کشور داشته باشیم اما بهطور قطع آدمهای صلحطلبی هستیم. ما القاعده، بوکوحرام، داعش یا دیگر گروههای سلفی نیستیم. ما تلاش میکنیم از فرصت پیشآمده برای حل مشکلات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی استفاده کنیم». تارا از رشت میگوید: «ما آنطورکه رسانههای غربی میگویند، عرب نیستیم. زبان مادری ما فارسی است نه عربی، تقویممان شمسی است نه قمری، سال نویمان را در ابتدای بهار جشن میگیریم و خیلی تفاوتهای دیگر با اعراب داریم. من یک دختر از رشت هستم؛ همان شهری که بهتازگی بهخاطر تنوع غذاییاش در یونسکو ثبت شد». پیمان ابراهیمی از اهر میگوید:
«بزرگترین افتخار ما وحدت اقوام مختلف با فرهنگ، زبان و آداب و رسوم متفاوت در قالب یک ملت است. با وجود 40 سال تحریم ما زندگی خوب و شادی داریم و اگر تحریمها برداشته شود تنها میتواند زندگی ما را بهتر کند». سورنا بهرامی از سمنان میگوید: «غربیها انسانیت ما را دستکم میگیرند. زمانی که 11 سپتامبر 2001 اتفاق افتاد، ما هم مثل دیگر جهان سوگوار شدیم. ما دیگر مردم جهان را دوست داریم و دوست نداریم کشتهشدن آنها را ببینیم. خود من دختری 23ساله هستم و دوستان بسیاری از میان سنیمذهبها و اديان ديگر دارم». مهدی مرادزاده از ارومیه میگوید: «مادرم کُرد و پدرم ترک است. یکی سنی و دیگری شیعه است. ما هیچوقت سر مذهب و نژاد با هم بحث نکردهایم چون هر دو آنها هر زمان که بخواهند و هر جایی که باشند میتوانند به مسجد بروند و خدا را عبادت کنند. این به این معنی نیست که همهچیز در ایران عالی است و هیچ منتقدی در کشور وجود ندارد ولی ما زندگی خوبی داریم». مرتضی میبدی، از میبد میگوید: «تصور غرب درباره کشور ما بسیار اشتباه است. ما کشوری با تنوع زیاد هستیم. گروه بزرگتری از کشور ما معتقدان مذهبی هستند. بخشهایی هم در کشورمان هست که طرز
نگاهشان به زندگی حتی شبیه به غربیهاست. حتی میتوانم بگویم اقلیتهایی در کشورمان هستند که مثل نوام چامسکی یا برنی سندرز فکر میکنند. نباید ما را شبیه عربها یا اقوام دیگر دانست». علی کیانی از تهران میگوید: «شنیدهام که غربیها فکر میکنند ایرانیها برای رفتوآمد از شتر استفاده میکنند ولی اینطور نیست. ما ماشین و اتوبوس و مترو داریم. وقتی آزادی وجود نداشته باشد که من درباره خودم با شما حرف بزنم، مشخص است که این سوءتفاهمها ایجاد میشود». جوانی از قم که نخواست اسمش فاش شود، میگوید: «ما بچههای فیلترینگ هستیم. چه انتظاری دارید که دنیا تصویر درستی از ما داشته باشد. تنها وقتی توریستها به کشور ما میآیند با گوشهای از زندگیمان آشنا میشوند اما این شکل ارتباط، ارتباط واقعی نیست. ما باید بتوانیم با دنیا حرف بزنیم و امیدوارم که توافق هستهای فرصت جدیدی را در این زمینه بیافریند». کیا ضیا، از سنگاپور میگوید: «غرب یک تصویر کلیشهای از ایران دارد که عمدتا ساخته هالیوود است. تصویر سیاست کاملا تحت کنترل و مردم تحت انقیاد هستند ولی این با واقعیت ایران خیلی متفاوت است و امیدوارم با برداشتهشدن تحریمها این تصویرها هم
درست شود». پیمان از دانمارک میگوید: «هویت ایرانیان با آنچه از آن میشناسید خیلی متفاوت است. ایران یک کشور مدرن است و جنبههای مدرن هویت ایرانی کاملا نادیده گرفته شده است. ایران مثل بسیاری از کشورهای دیگر خاورمیانه هویتی چهلتکه دارد که شاید برخی از بخشهای آن متناقض هم به نظر برسد. اما هیچوقت درباره این واقعیت حرف زده نمیشود. همچنین ازجمله دیگر واقعیتهایی که نادیده گرفته شده این است که ایران مهاجران و پناهندههای بسیاری را در خود جای داده است». فاطیما رجبی از آمریکا هم میگوید: «ما هیچ داستان یا فیلمی درباره ایران مدرن ندیدهایم و ایران را نمیشناسیم. تنها فیلمی که درباره ایران دیدهایم یک فانتزی هالیوودی به اسم 300 است. ما نه عرب هستیم، نه سفیدپوست که بخواهیم در یکی از این تقسیمبندیهای اسطورهای قرار بگیریم. ایرانیها بهسختی قابل تقسیمبندی در یکی از این طبقهبندیها هستند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.