|

واکنش ابراهیم حقیقی به نوشته احمدرضا دالوند

شرق: بخش هنرهای تجسمی سالنامه 94 «شرق» نگاهی مختصر به پدیده کپی که در چندسال گذشته به موضوع داغی در هنرهای تجسمی تبدیل شده، داشت و علاوه‌بر گفت‌وگو با لیلی گلستان، ابراهیم حقیقی و بهرام دبیری، یادداشت‌هایی نیز در آن منتشر کرده بود که یکی از آنها نوشته احمدرضا دالوند، طراح گرافیک و منتقد هنر، بود. ابراهیم حقیقی، دیگر طراح گرافیک ایرانی، در واکنش به مطلب دالوند، یادداشتی در اختیار روزنامه «شرق» قرار داده که در ادامه می‌آید:
سلام را به عادت ایرانی و حضور انسان‌هایی دیگر در مقابل عرض می‌کنم که نشانِ ارزشمندی انسان است در دو روزه‌ عمر و وظیفه است و مهری هم پشتیبان آن. کتاب هفته که من و بسیاری عزیزانِ دیگر، که از آن بسیار آموختیم، از سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲ منتشر شد. من نمی‌دانم کدام جوانی به دنیا آمده بود یا نه؟
در آغاز چند نوشته‌ ارزشمند، از بزرگواری خردمند و فخر ادبِ ایران، از گذشته‌ پرغرور، از سالیان دور، مَثَل می‌آورم، برای خودآموختن. چراکه گویا دچار پریشان‌حالی و پریشان‌گویی شده‌ایم. همگی گویا! خدا ما را ببخشد. و در آخر هم با شعری از شاعر بزرگ معاصر به پایان می‌برم. چراکه گویا ادب و شعر و حرمتِ انسان، پاک از خاطرمان رفته است.
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: اسکندر رومی را پرسیدند دیار مشرق و مغرب به چه گرفتی که ملوک پیشین را خزاین و عمر و مُلک و لشکر بیش از این بوده است ایشان را چنین فتحی میسر نشده، گفتا به عون خدای عزّوجل هر مملکتی را که گرفتم رعیتش نیازردم و نام پادشاهان جز به نکویی نبردم. «بزرگش نخوانند اهل خرد/ که نام بزرگان به زشتی برد»
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: هارون‌الرشید را چون ملک دیارِ مصر، مسّلم شد، گفت به خلافِ آن طاغی که به غرور مُلک ِمصر دعوی خدایی کرد، نبخشم این مملکت را، مگر به خسیس‌ترین بندگان. سیاهی داشت در غایتِ جهل. مُلک مصر به وی ارزانی داشت و گویند عقل و درایت او تا به جایی بود که طایفه‌ای شکایت آوردندش که پنبه کاشته بودیم باران بی‌وقت آمد و تلف شد. گفت: پشم بایستی کاشتن. «به نادانان چنان روزی رساند/که دانا اندر آن عاجز بماند/ اوفتاده است در جهان بسیار/ بی‌تمیز ارجمند و عاقل خوار/کیمیاگر به غصه مرده و رنج/ ابله اندر خرابه یافته گنج»
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: گروهی حکما به حضرت کسری، در به مصلحتی سخن همی‌ گفتند و بزرگمهر که مهتر ایشان بود خاموش. گفتندش چرا با ما در این بحث سخن نگویی؟ گفت وزیران بر مثال اطبا‌اند و طبیب دارو ندهد، جز سقیم را. پس چو بینم که رای شما بر صوابست مرا بر سر آن سخن‌گفتن حکمت نباشد. «چو کاری بی‌فضول من بر آید/ مرا در وی سخن گفتن نشاید/ و‌گر بینم که نابینا و چاه است/ اگر خاموش بنشینم گناه است»
این نوشته از گرافیست شاکی! سال‌ها قبل در روزنامه «شرق» چاپ شده است:
•حرف آخر
گرافیست شاکی از شرایط امروز، باز هم حرف‌های زیادی در مقام و تاثیر ممیز بر گرافیک مطبوعاتی دارد اما صحبت‌هایش را در همین‌جا به پایان می‌برد و در آخرین جمله‌ها باز هم بر وظیفه ارباب جراید به‌عنوان گروهی از ادامه‌دهندگان راه ممیز تاکید می‌کند. دالوند، به سراغ جملات اول گفت‌وگو برمی‌گردد و آنچه را برای ممیز گفتنی می‌نامد، یک‌بار دیگر بازگو می‌کند: «آنچه برای ممیز گفتنی است، این است که او انتقال سواد بصری به روزنامه‌ها و مجلات را ایجاد کرد، جایی که به طور نانوشته یک تقسیم‌بندی وجود داشت مبنی‌بر اینکه افراد باسواد در تحریریه باشند و صفحه‌بندان تجربی در آتلیه حضور یابند. اینکه یک دانش گرافیکی به مطبوعات راه پیدا کرد، نتیجه تلاش ممیز است که ضرورت حضور گرافیست را در رسانه‌ها به یک امر بدیهی و ضروری بدل کرد تا جایگاه دیده‌بان بصری در نشریات رواج یابد. برای آنکه بتوانیم رسانه‌ها را در حد استاندارد بالاتری عرضه کنیم، باید راه رفته ممیز را در نشریه‌هایی که فعالیت کرده، آنالیز کنیم و به این نکته برسیم که اگر نشریه‌ای زیبا است، سردبیر بصری در کنار سردبیر نوشتاری حضور داشته است».
برای بیشتر دانستن، لطفا به ذخیره‌ یارانه‌ای موجود در ذخیره‌های مجازی جهانی نگاهی بیندازید: دوشنبه ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ روزنامه «شرق».
با خواندن اتهامات اخیر و این نوشته‌های قدیمی مَـثَـلِ هاج‌وواج مصداقِ درستی است.
*******
چون من هم در مجله‌ آدینه، از روزی که «مجله» شد، بسیار پیش‌تر از طراحانِ دیگر حضور داشتم، (و این افتخاری هم نیست)، به زبان آمده‌ام و باز هم افتخاری هم به نصیب نمی‌برم و اگر افتخاری هم از خوار شمردنِ کسی است، ارزانی آن کسان. در حیرتم از روزنامه‌ای معتبر که عنانِ خود به روایتی شفاهی، در پی تخریبِ حرمتِ مردِ فرهنگِ این مُلک، سپرده و شریک شده. وگرنه از خبرگزاری‌های هر‌روز درآمده از گوشه‌ای، تابنده و تابناک، برای بازارگرمی، امیدی درنبسته‌ایم.
آیا این در وظایف دبیر یا سردبیری یک روزنامه نیست که مطالبی را که از آن بوی اتهام و افترا می‌آید بسنجد و سپس به چاپ برساند؟ آیا درست‌بودن یک روایت شفاهی از جانب هر نویسنده‌ای در جهت تخریب یک شخصیت نباید به اثبات رسیده باشد؟ گیریم که این حرف هم پس از پرس‌وجو از شخص سوم نامبرده در نوشته بر شما ثابت شد! رفتار پیشِ‌پاافتاده روزنامه زردی‌ خواهان تیراژ به هر قیمتی را چگونه توجیه می‌کنید؟ در این میان کیست که منافعی حاصل می‌کند؟ سایت خبری؟ روزنامه؟ سردبیر؟ خوانندگان؟ اهل حرفه؟ یا فقط نویسنده که دوباره در پلان اول قرار گرفته؟ حتی به قیمتِ تخریبِ استادِ خود که بنابر تمام نوشته‌های قدیمی خود، استاد را مراد و خود را مرید و رابط میان دونسل و... خوانده و با نیشِ چاقوی خود یادگاری عمیقی بر درخت مطبوعاتی‌مان ترسیم کرده که دلیلِ آن را هم باید یافت. «بیهوده مرگ به تهدید چشم می‌دراند/ ما به حقیقت ساعت‌ها شهادت نداده‌ایم/جز به گونه این رنج‌ها/که از عشق‌های رنگینِ آدمیان به نصیب برده‌ایم/چونان خاطره‌ای هر یک/در میان نهاده از نیش خنجری با درختی. با اینهمه از یاد مبر که ما، من و تو، انسان را رعایت کرده‌ایم/ خود اگر شاهکار خدا بود یا نبود/ و عشق را رعایت کرده‌ایم. در باران و به شب، به زیر دو گوش ما/ در فاصله‌ای کوتاه‌تر از بسترهای عفاف ما/ روسپیان به اعلام حضور خویش آهنگ‌های قدیمی را با سوت می‌زنند. در برابر کدامین حادثه آیا انسان را دیده‌ای با عرق شرم بر جبینش؟»/ «ا. بامداد»

شرق: بخش هنرهای تجسمی سالنامه 94 «شرق» نگاهی مختصر به پدیده کپی که در چندسال گذشته به موضوع داغی در هنرهای تجسمی تبدیل شده، داشت و علاوه‌بر گفت‌وگو با لیلی گلستان، ابراهیم حقیقی و بهرام دبیری، یادداشت‌هایی نیز در آن منتشر کرده بود که یکی از آنها نوشته احمدرضا دالوند، طراح گرافیک و منتقد هنر، بود. ابراهیم حقیقی، دیگر طراح گرافیک ایرانی، در واکنش به مطلب دالوند، یادداشتی در اختیار روزنامه «شرق» قرار داده که در ادامه می‌آید:
سلام را به عادت ایرانی و حضور انسان‌هایی دیگر در مقابل عرض می‌کنم که نشانِ ارزشمندی انسان است در دو روزه‌ عمر و وظیفه است و مهری هم پشتیبان آن. کتاب هفته که من و بسیاری عزیزانِ دیگر، که از آن بسیار آموختیم، از سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲ منتشر شد. من نمی‌دانم کدام جوانی به دنیا آمده بود یا نه؟
در آغاز چند نوشته‌ ارزشمند، از بزرگواری خردمند و فخر ادبِ ایران، از گذشته‌ پرغرور، از سالیان دور، مَثَل می‌آورم، برای خودآموختن. چراکه گویا دچار پریشان‌حالی و پریشان‌گویی شده‌ایم. همگی گویا! خدا ما را ببخشد. و در آخر هم با شعری از شاعر بزرگ معاصر به پایان می‌برم. چراکه گویا ادب و شعر و حرمتِ انسان، پاک از خاطرمان رفته است.
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: اسکندر رومی را پرسیدند دیار مشرق و مغرب به چه گرفتی که ملوک پیشین را خزاین و عمر و مُلک و لشکر بیش از این بوده است ایشان را چنین فتحی میسر نشده، گفتا به عون خدای عزّوجل هر مملکتی را که گرفتم رعیتش نیازردم و نام پادشاهان جز به نکویی نبردم. «بزرگش نخوانند اهل خرد/ که نام بزرگان به زشتی برد»
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: هارون‌الرشید را چون ملک دیارِ مصر، مسّلم شد، گفت به خلافِ آن طاغی که به غرور مُلک ِمصر دعوی خدایی کرد، نبخشم این مملکت را، مگر به خسیس‌ترین بندگان. سیاهی داشت در غایتِ جهل. مُلک مصر به وی ارزانی داشت و گویند عقل و درایت او تا به جایی بود که طایفه‌ای شکایت آوردندش که پنبه کاشته بودیم باران بی‌وقت آمد و تلف شد. گفت: پشم بایستی کاشتن. «به نادانان چنان روزی رساند/که دانا اندر آن عاجز بماند/ اوفتاده است در جهان بسیار/ بی‌تمیز ارجمند و عاقل خوار/کیمیاگر به غصه مرده و رنج/ ابله اندر خرابه یافته گنج»
سعدی «گلستان» باب اول در سیرت پادشاهان: گروهی حکما به حضرت کسری، در به مصلحتی سخن همی‌ گفتند و بزرگمهر که مهتر ایشان بود خاموش. گفتندش چرا با ما در این بحث سخن نگویی؟ گفت وزیران بر مثال اطبا‌اند و طبیب دارو ندهد، جز سقیم را. پس چو بینم که رای شما بر صوابست مرا بر سر آن سخن‌گفتن حکمت نباشد. «چو کاری بی‌فضول من بر آید/ مرا در وی سخن گفتن نشاید/ و‌گر بینم که نابینا و چاه است/ اگر خاموش بنشینم گناه است»
این نوشته از گرافیست شاکی! سال‌ها قبل در روزنامه «شرق» چاپ شده است:
•حرف آخر
گرافیست شاکی از شرایط امروز، باز هم حرف‌های زیادی در مقام و تاثیر ممیز بر گرافیک مطبوعاتی دارد اما صحبت‌هایش را در همین‌جا به پایان می‌برد و در آخرین جمله‌ها باز هم بر وظیفه ارباب جراید به‌عنوان گروهی از ادامه‌دهندگان راه ممیز تاکید می‌کند. دالوند، به سراغ جملات اول گفت‌وگو برمی‌گردد و آنچه را برای ممیز گفتنی می‌نامد، یک‌بار دیگر بازگو می‌کند: «آنچه برای ممیز گفتنی است، این است که او انتقال سواد بصری به روزنامه‌ها و مجلات را ایجاد کرد، جایی که به طور نانوشته یک تقسیم‌بندی وجود داشت مبنی‌بر اینکه افراد باسواد در تحریریه باشند و صفحه‌بندان تجربی در آتلیه حضور یابند. اینکه یک دانش گرافیکی به مطبوعات راه پیدا کرد، نتیجه تلاش ممیز است که ضرورت حضور گرافیست را در رسانه‌ها به یک امر بدیهی و ضروری بدل کرد تا جایگاه دیده‌بان بصری در نشریات رواج یابد. برای آنکه بتوانیم رسانه‌ها را در حد استاندارد بالاتری عرضه کنیم، باید راه رفته ممیز را در نشریه‌هایی که فعالیت کرده، آنالیز کنیم و به این نکته برسیم که اگر نشریه‌ای زیبا است، سردبیر بصری در کنار سردبیر نوشتاری حضور داشته است».
برای بیشتر دانستن، لطفا به ذخیره‌ یارانه‌ای موجود در ذخیره‌های مجازی جهانی نگاهی بیندازید: دوشنبه ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ روزنامه «شرق».
با خواندن اتهامات اخیر و این نوشته‌های قدیمی مَـثَـلِ هاج‌وواج مصداقِ درستی است.
*******
چون من هم در مجله‌ آدینه، از روزی که «مجله» شد، بسیار پیش‌تر از طراحانِ دیگر حضور داشتم، (و این افتخاری هم نیست)، به زبان آمده‌ام و باز هم افتخاری هم به نصیب نمی‌برم و اگر افتخاری هم از خوار شمردنِ کسی است، ارزانی آن کسان. در حیرتم از روزنامه‌ای معتبر که عنانِ خود به روایتی شفاهی، در پی تخریبِ حرمتِ مردِ فرهنگِ این مُلک، سپرده و شریک شده. وگرنه از خبرگزاری‌های هر‌روز درآمده از گوشه‌ای، تابنده و تابناک، برای بازارگرمی، امیدی درنبسته‌ایم.
آیا این در وظایف دبیر یا سردبیری یک روزنامه نیست که مطالبی را که از آن بوی اتهام و افترا می‌آید بسنجد و سپس به چاپ برساند؟ آیا درست‌بودن یک روایت شفاهی از جانب هر نویسنده‌ای در جهت تخریب یک شخصیت نباید به اثبات رسیده باشد؟ گیریم که این حرف هم پس از پرس‌وجو از شخص سوم نامبرده در نوشته بر شما ثابت شد! رفتار پیشِ‌پاافتاده روزنامه زردی‌ خواهان تیراژ به هر قیمتی را چگونه توجیه می‌کنید؟ در این میان کیست که منافعی حاصل می‌کند؟ سایت خبری؟ روزنامه؟ سردبیر؟ خوانندگان؟ اهل حرفه؟ یا فقط نویسنده که دوباره در پلان اول قرار گرفته؟ حتی به قیمتِ تخریبِ استادِ خود که بنابر تمام نوشته‌های قدیمی خود، استاد را مراد و خود را مرید و رابط میان دونسل و... خوانده و با نیشِ چاقوی خود یادگاری عمیقی بر درخت مطبوعاتی‌مان ترسیم کرده که دلیلِ آن را هم باید یافت. «بیهوده مرگ به تهدید چشم می‌دراند/ ما به حقیقت ساعت‌ها شهادت نداده‌ایم/جز به گونه این رنج‌ها/که از عشق‌های رنگینِ آدمیان به نصیب برده‌ایم/چونان خاطره‌ای هر یک/در میان نهاده از نیش خنجری با درختی. با اینهمه از یاد مبر که ما، من و تو، انسان را رعایت کرده‌ایم/ خود اگر شاهکار خدا بود یا نبود/ و عشق را رعایت کرده‌ایم. در باران و به شب، به زیر دو گوش ما/ در فاصله‌ای کوتاه‌تر از بسترهای عفاف ما/ روسپیان به اعلام حضور خویش آهنگ‌های قدیمی را با سوت می‌زنند. در برابر کدامین حادثه آیا انسان را دیده‌ای با عرق شرم بر جبینش؟»/ «ا. بامداد»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.