«آلیسا سایمون»، منتقد آمریکایی
جسارت در بهتصویرکشیدن قصاص
«لانتوری» با سرعتی توفانی و سبکی غیرخطی اثر دیگری از رضا درمیشیان (کارگردان فیلم «عصبانی نیستم!») در مورد درماندگی بخشی از جوانان ایرانی است که فکر میکنند از حقوق شهروندی محروماند.
این فیلم اجتماعی در مورد قصاص و قوانین است، اما درعینحال فیلم بهصورت کلان به موضوع «نقطهنظر» و غیرقابل اطمینانبودن تشریح نیز میپردازد.
فیلم ادعا دارد که گزارشی از یک جنایت شوکآور است. به نظر میرسد که «لانتوری» از لحاظ سبکی الهامگرفته از jump cut های ژان لوک گدار و فتومونتاژهای فیلم «بدو لولا بدو» اثر تام تایکور است و همچنین شاهکار کامران شیردل «اون شب که باران اومد» (1961) که با استفاده از مصاحبه و گزارشهای رسانهای توصیفهای متضادی از یک اتفاق ارائه میداد.
از لحظه شروع فیلم، درمیشیان تماشاگر را در سیلی از تصاویر و صداها که در رسانهها و سبکهای گوناگون ضبط شدهاند، غرق میکند، همراه با نظریاتی از جامعهشناسان، فعالان حقوقبشر، سیاستمداران اصولگرا و مردان (و زنان) کوچه و خیابان. جنایت مورد بحث پاشیدهشدن اسید روی صورت مریم (مریم پالیزبان) است. او زنی سیوچندساله از خانوادهای متمول است؛ روزنامهنگار و فعال اجتماعی که سالها برای بخشش از قصاص تلاش کرده است. بهدنبال صدمه وحشتناکی که به صورتش وارد آمده، نظرش در مورد قصاص کاملا تغییر میکند. مجرم پاشا است (بازیگر پرشور، نوید محمدزاده، که اینجا هم بهخوبی «عصبانی نیستم!» ایفای نقش میکند).
پاشا مردی است جوانتر از مریم که خود را خاطرخواه وی میپندارد. با وجود آنکه از لحاظ اجتماعی با او برابر نیست و سابقه جنایت نیز در پرونده دارد. آیا جنایتش با برنامهریزی بوده یا عملی ناگهانی در بحبوحه احساسات است؟
پاشا مغز متفکر یک دسته خیابانی است که بهتدریج از کیفزنی و سرقت اتومبیل به آدمربایی و اخاذی رسیدهاند. تاریخچه پاشا بهتدریج و طی نظریات متضادی ارائه میشود: برخی معتقدند که او «رابینهود» امروزی است که از پولداران فاسد میدزدد تا به کودکان یتیم کمک کند و بعضی به او لقب اراذلواوباش میدهند.
از نظر یکی از همدستانش، باران (باران کوثری، بازیگر فیلم «عصبانی نیستم!» که در اینجا نقش دختری بدکار با چشمانی فریبنده را فوقالعاده ایفا میکند)، پاشا مردی احساساتی است که پس از کشتن یک نفر گریه میکند. موقعیت مریم نیز به طرزی مشابه نشان داده میشود، از طریق حرفهای شنیدهشده، مصاحبه با اشخاصی که خود را دوست او میدانند، دوست سابقش و نهایتا شهادتهای خودش. درمیشیان تماشاگر را نسبت به نقش تفسیر، برداشتهای شخصی و سوءتفاهم آگاه میکند، بهخصوص در محیطی که تمایز بین حقیقت، شایعه و دروغ در آن دشوار است. کارگردان از دوربینی ناآرام (مدیر فیلمبرداری اشکان اشکانی) و تدوینی پرسرعت (هایده صفییاری) استفاده میکند که با اتفاقات فیلم هماهنگی خوبی دارد. زمانی که دکتر زندان، پاشا را برای دریافت حکم برابر با جنایت آماده میکند هیجان فیلم تقریبا غیرقابلتحمل میشود. درمیشیان و صفییاری در اینجا آگاهانه از تصاویری استفاده میکنند که ارجاع به «Un Chien Andalou» کار لویئز بونوئل دارد. علاوه بر حرکات تنشآور دوربین و سرعت تدوین، طراحی صدای محمدرضا دلپاک نیز به غرقشدن بیننده در عمق ذهن آشفته پاشا کمک میکند. قبل از اکران
بینالمللی فیلم در بخش پانورامای فستیوال برلین، «لانتوری» در جشنواره فیلم فجر حضور داشت و دلپاک جایزه بهترین طراحی صدا را دریافت کرد.
«لانتوری» با سرعتی توفانی و سبکی غیرخطی اثر دیگری از رضا درمیشیان (کارگردان فیلم «عصبانی نیستم!») در مورد درماندگی بخشی از جوانان ایرانی است که فکر میکنند از حقوق شهروندی محروماند.
این فیلم اجتماعی در مورد قصاص و قوانین است، اما درعینحال فیلم بهصورت کلان به موضوع «نقطهنظر» و غیرقابل اطمینانبودن تشریح نیز میپردازد.
فیلم ادعا دارد که گزارشی از یک جنایت شوکآور است. به نظر میرسد که «لانتوری» از لحاظ سبکی الهامگرفته از jump cut های ژان لوک گدار و فتومونتاژهای فیلم «بدو لولا بدو» اثر تام تایکور است و همچنین شاهکار کامران شیردل «اون شب که باران اومد» (1961) که با استفاده از مصاحبه و گزارشهای رسانهای توصیفهای متضادی از یک اتفاق ارائه میداد.
از لحظه شروع فیلم، درمیشیان تماشاگر را در سیلی از تصاویر و صداها که در رسانهها و سبکهای گوناگون ضبط شدهاند، غرق میکند، همراه با نظریاتی از جامعهشناسان، فعالان حقوقبشر، سیاستمداران اصولگرا و مردان (و زنان) کوچه و خیابان. جنایت مورد بحث پاشیدهشدن اسید روی صورت مریم (مریم پالیزبان) است. او زنی سیوچندساله از خانوادهای متمول است؛ روزنامهنگار و فعال اجتماعی که سالها برای بخشش از قصاص تلاش کرده است. بهدنبال صدمه وحشتناکی که به صورتش وارد آمده، نظرش در مورد قصاص کاملا تغییر میکند. مجرم پاشا است (بازیگر پرشور، نوید محمدزاده، که اینجا هم بهخوبی «عصبانی نیستم!» ایفای نقش میکند).
پاشا مردی است جوانتر از مریم که خود را خاطرخواه وی میپندارد. با وجود آنکه از لحاظ اجتماعی با او برابر نیست و سابقه جنایت نیز در پرونده دارد. آیا جنایتش با برنامهریزی بوده یا عملی ناگهانی در بحبوحه احساسات است؟
پاشا مغز متفکر یک دسته خیابانی است که بهتدریج از کیفزنی و سرقت اتومبیل به آدمربایی و اخاذی رسیدهاند. تاریخچه پاشا بهتدریج و طی نظریات متضادی ارائه میشود: برخی معتقدند که او «رابینهود» امروزی است که از پولداران فاسد میدزدد تا به کودکان یتیم کمک کند و بعضی به او لقب اراذلواوباش میدهند.
از نظر یکی از همدستانش، باران (باران کوثری، بازیگر فیلم «عصبانی نیستم!» که در اینجا نقش دختری بدکار با چشمانی فریبنده را فوقالعاده ایفا میکند)، پاشا مردی احساساتی است که پس از کشتن یک نفر گریه میکند. موقعیت مریم نیز به طرزی مشابه نشان داده میشود، از طریق حرفهای شنیدهشده، مصاحبه با اشخاصی که خود را دوست او میدانند، دوست سابقش و نهایتا شهادتهای خودش. درمیشیان تماشاگر را نسبت به نقش تفسیر، برداشتهای شخصی و سوءتفاهم آگاه میکند، بهخصوص در محیطی که تمایز بین حقیقت، شایعه و دروغ در آن دشوار است. کارگردان از دوربینی ناآرام (مدیر فیلمبرداری اشکان اشکانی) و تدوینی پرسرعت (هایده صفییاری) استفاده میکند که با اتفاقات فیلم هماهنگی خوبی دارد. زمانی که دکتر زندان، پاشا را برای دریافت حکم برابر با جنایت آماده میکند هیجان فیلم تقریبا غیرقابلتحمل میشود. درمیشیان و صفییاری در اینجا آگاهانه از تصاویری استفاده میکنند که ارجاع به «Un Chien Andalou» کار لویئز بونوئل دارد. علاوه بر حرکات تنشآور دوربین و سرعت تدوین، طراحی صدای محمدرضا دلپاک نیز به غرقشدن بیننده در عمق ذهن آشفته پاشا کمک میکند. قبل از اکران
بینالمللی فیلم در بخش پانورامای فستیوال برلین، «لانتوری» در جشنواره فیلم فجر حضور داشت و دلپاک جایزه بهترین طراحی صدا را دریافت کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.