|

گفت‌وگو با کوروش سلیمانی به بهانه بازی در «قرارداد با مرگ»

فرصتی برای به چالش‌کشیدن خود

عسل عباسیان

کوروش سلیمانی، را اخیرا با «مکبث» قطب‌الدین صادقی، روی صحنه دیده بودیم. او بازیگر شناخته‌شده‌ای در عرصه تلویزیون، سینما و همین‌طور تئاتر است که این شب‌ها در کنار «داریوش مودبیان» نمایشنامه‌ای درخور از «اسلاومیر مروژک» لهستانی را روی صحنه می‌برد. او در این نمایش طوری ظاهر می‌شود که اگر بی‌خبر از همه‌جا و بدون داشتن بروشور، یک شب ساعت 9 به سالن استاد سمندریان، تماشاخانه ایرانشهر سر بزنید، بعید نیست اصلا او را نشناسید! او در این نمایش با بیان، گریم و کاراکتری متفاوت از شخصیت همیشه‌اش ظاهر شده که تا نمایش را نبینید حرفم را باور نخواهید کرد. گفت‌وگویی که در ادامه خواهید خواند به همین بهانه بوده است.

‌«قرارداد با مرگ» چه ویژگی‌ای داشت که شما را به‌عنوان یک بازیگر، برای ایفای نقش در آن به‌وجد آورد؟
من دلایل متعددی برای انتخاب یک کار در نظر دارم. یکی خود نمایشنامه است و دیگری گروهی که قرار است با آن کار کنم و البته کارگردان و معیار بعدی هم نقش است. این نمایشنامه ساختار درست و لایه‌های معنایی قابل‌توجهی دارد که بعد از خواندنش امکان نداشت جلب آن نشد. البته آقای مودبیان را هم سال‌هاست می‌شناسم و به‌عنوان یک تئاتری با تجربه و موفق در دهه‌های گذشته برایم قابل‌اعتماد هستند و مطمئن بودم کار در کنارشان موفق خواهد بود. موضوع مهم‌تر خود نقش بود. در این نمایش نقشی را بازی می‌کنم که متفاوت است و مرا به چالش می‌کشد. این نقش از آن نقش‌هایی بود که در مواجهه اول نمی‌دانستم باید با آن چه کنم ولی خوشبختانه پس از تمرینات به نتایج خوبی رسیدم و بازخوردی هم که از مخاطبان داشتم خوب بوده و اغلب تماشاگران نظر مثبتی داشتند.
‌همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، جنس بازی «کوروش سلیمانی» در این نمایش متفاوت‌تر از آن چیزی است که تا به حال او را دیده‌ایم. دلیل این تفاوت دقیقا چیست؟ چه چیز باعث می‌شود «کوروش سلیمانی» از قالب‌های همیشگی‌اش گذر کند و در «قرارداد با مرگ» طوری دیگر ظاهر شود؟
ما به‌عنوان بازیگر با پیشنهادها مواجهیم. متاسفانه گاهی این پیشنهادها شبیه به هم و کلیشه‌ای هستند و من اغلب از ایفای این نوع نقش‌ها پرهیز می‌کنم. حقیقتا پیشنهادهای چالش‌برانگیز برای من در این سال‌ها کمتر بوده و من همیشه دوست داشتم با یک نقش متفاوت جنس دیگری از توانمندی‌هایم را در بازیگری ارایه کنم که خوشبختانه در «قرارداد با مرگ» این اتفاق افتاد. متاسفانه نقش‌های خوب در سینما و تئاتر عادلانه تقسیم نمی‌شوند و تاکنون کمتر نقش‌های خوب به من پیشنهاد شده. این در حالی است که من همیشه از نقش‌های متنوع استقبال می‌کنم و خوشحالم که آن را بازی می‌کنم.
‌تنهایی و غریبی شخصیت «موریس»، تنهایی عجیبی ا‌ست. جنسی از تنهایی که حتی در شخصیت دیگر این نمایش هم وجود دارد. جنسی از تنهایی که سبب می‌شود هر یک از شخصیت‌ها حول محور مرگ قرارداد بندد. یکی برای کشتن متعهد می‌شود و دیگری هم برای مردن. با توجه به اینکه این نمایش ماجرایی مربوط به 30 سال قبل را روایت می‌کند، آیا این جنس از تنهایی را در بین انسان‌های امروز هم می‌بینید؟
بله. حتی معتقدم تنهایی انسان در دوران مدرن تشدید شده و مشکلات آدم‌ها در روزگاری که تکنولوژی حکمفرماست، انسان‌ها را تنهاتر و پرچالش‌تر کرده. موریس هم یکی از این آدم‌هایی‌ست که در هزارتوی سیاسی و اقتصادی جهان،‌گیر کرده و قصد اساسی برای کشتن ندارد فقط به خاطر تنگنای اقتصادی‌اش، می‌خواهد پولی را از پیرمردی که عقلش را انگار از دست داده به جیب بزند. دست آخر هم می‌بینیم این اتفاق نمی‌افتد و «موریس» فقط می‌خواهد پیرمرد را بازی دهد. به گمان من تنهایی دوران مدرن که هنرمندی چون «مروژک» آن را بسیار دقیق به تصویر کشیده نه‌تنها از بین نرفته که حتی تشدید هم شده. البته چون در هنر و مخصوصا تئاتر با اندکی آگراندیسمان مواجهیم این موضوع را با آمیزه‌ای از طنز کمی رویایی می‌بینیم. هتلی که در آن اتفاقات این نمایش رخ می‌دهد جای عجیبی ا‌ست چون کس دیگری را جز همین دو نفر در آن نمی‌بینیم. حتی اسامی آدم‌ها انگار ساختگی هستند. «مروژک» موشکافانه موقعیتی را بدون زدن حرفی قاطعانه درباره دو شخصیت قصه و وضعیتشان، در کنار موضوع تنهایی و مرگ مسایل دیگری از جمله مسایل سیاسی مثل تقابل بین اروپای شرقی و غربی مطرح می‌کند. نگاهی که حالا شاید بین اروپاییان دیگر رایج نباشد اما نژادپرستی موضوعی‌ست که هنوز در بین اهالی جاهای دیگر جهان رایج است.
‌از تجربه همکاری‌تان با داریوش مودبیان بگویید. برای بازی‌کردن در نمایش او با چه چالش‌هایی روبه‌رو بودید؟
حقیقتا این نمایش تجربه‌ای کاملا تئاتری و دوست‌داشتنی بود. چون خود آقای مودبیان هم به‌عنوان بازیگر حضور داشتند. اگرچه بازیگری و کارگردانی همزمان واقعا سخت است اما آقای مودبیان کاملا در این زمینه موفق بودند. آگاهانه شروع کردند و شناخت خوبی نسبت به نویسنده داشتند و به من هم برای پیشبرد این نقش خیلی کمک کردند. خوشبختانه اگر هم من پیشنهادی داشتم با گشاده‌رویی می‌پذیرفتند. خوشحالم از احیای گروه تئاتر مردم به سرپرستی استاد نصیریان، بعد از مدت‌ها و البته تجربه مجدد داریوش مودبیان بعد از سال‌ها. همه چیز عالی‌ است. فقط می‌ماند حمایت جدی رسانه‌ها از تئاترهای اصیل.
‌در آخر اینکه از «قرارداد با مرگ» چه چیز برای همیشه با شما خواهد ماند؟ یعنی ایفای نقش در این نمایش برای شما چه تجربه‌ماندگاری باقی خواهد گذاشت؟
پیش‌تر هم اشاره کردم. من تجربه بزرگ بازیگری را با این کار پشت سر گذاشتم. در زمینه بازیگری یک محک جدی برای من بود و موقعیتی بود که خودم را در یک زمینه خاصی از کمدی امتحان کنم. علاوه بر این جدیت در عین صمیمیت برای ارایه یک کار خوب، در این گروه وجود داشت که این خصیصه هم برایم مهم و عزیز بود. ما در تئاتر یک خانواده‌ایم و خوشبختانه این خانواده با جدیت و اعتقاد به تفکر در تئاتر دور هم جمع شدند و نه دلایل حاشیه‌ای، که شاید گریبانگیر برخی گروه‌های تئاتری باشد.
کوروش سلیمانی، را اخیرا با «مکبث» قطب‌الدین صادقی، روی صحنه دیده بودیم. او بازیگر شناخته‌شده‌ای در عرصه تلویزیون، سینما و همین‌طور تئاتر است که این شب‌ها در کنار «داریوش مودبیان» نمایشنامه‌ای درخور از «اسلاومیر مروژک» لهستانی را روی صحنه می‌برد. او در این نمایش طوری ظاهر می‌شود که اگر بی‌خبر از همه‌جا و بدون داشتن بروشور، یک شب ساعت 9 به سالن استاد سمندریان، تماشاخانه ایرانشهر سر بزنید، بعید نیست اصلا او را نشناسید! او در این نمایش با بیان، گریم و کاراکتری متفاوت از شخصیت همیشه‌اش ظاهر شده که تا نمایش را نبینید حرفم را باور نخواهید کرد. گفت‌وگویی که در ادامه خواهید خواند به همین بهانه بوده است.

‌«قرارداد با مرگ» چه ویژگی‌ای داشت که شما را به‌عنوان یک بازیگر، برای ایفای نقش در آن به‌وجد آورد؟
من دلایل متعددی برای انتخاب یک کار در نظر دارم. یکی خود نمایشنامه است و دیگری گروهی که قرار است با آن کار کنم و البته کارگردان و معیار بعدی هم نقش است. این نمایشنامه ساختار درست و لایه‌های معنایی قابل‌توجهی دارد که بعد از خواندنش امکان نداشت جلب آن نشد. البته آقای مودبیان را هم سال‌هاست می‌شناسم و به‌عنوان یک تئاتری با تجربه و موفق در دهه‌های گذشته برایم قابل‌اعتماد هستند و مطمئن بودم کار در کنارشان موفق خواهد بود. موضوع مهم‌تر خود نقش بود. در این نمایش نقشی را بازی می‌کنم که متفاوت است و مرا به چالش می‌کشد. این نقش از آن نقش‌هایی بود که در مواجهه اول نمی‌دانستم باید با آن چه کنم ولی خوشبختانه پس از تمرینات به نتایج خوبی رسیدم و بازخوردی هم که از مخاطبان داشتم خوب بوده و اغلب تماشاگران نظر مثبتی داشتند.
‌همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، جنس بازی «کوروش سلیمانی» در این نمایش متفاوت‌تر از آن چیزی است که تا به حال او را دیده‌ایم. دلیل این تفاوت دقیقا چیست؟ چه چیز باعث می‌شود «کوروش سلیمانی» از قالب‌های همیشگی‌اش گذر کند و در «قرارداد با مرگ» طوری دیگر ظاهر شود؟
ما به‌عنوان بازیگر با پیشنهادها مواجهیم. متاسفانه گاهی این پیشنهادها شبیه به هم و کلیشه‌ای هستند و من اغلب از ایفای این نوع نقش‌ها پرهیز می‌کنم. حقیقتا پیشنهادهای چالش‌برانگیز برای من در این سال‌ها کمتر بوده و من همیشه دوست داشتم با یک نقش متفاوت جنس دیگری از توانمندی‌هایم را در بازیگری ارایه کنم که خوشبختانه در «قرارداد با مرگ» این اتفاق افتاد. متاسفانه نقش‌های خوب در سینما و تئاتر عادلانه تقسیم نمی‌شوند و تاکنون کمتر نقش‌های خوب به من پیشنهاد شده. این در حالی است که من همیشه از نقش‌های متنوع استقبال می‌کنم و خوشحالم که آن را بازی می‌کنم.
‌تنهایی و غریبی شخصیت «موریس»، تنهایی عجیبی ا‌ست. جنسی از تنهایی که حتی در شخصیت دیگر این نمایش هم وجود دارد. جنسی از تنهایی که سبب می‌شود هر یک از شخصیت‌ها حول محور مرگ قرارداد بندد. یکی برای کشتن متعهد می‌شود و دیگری هم برای مردن. با توجه به اینکه این نمایش ماجرایی مربوط به 30 سال قبل را روایت می‌کند، آیا این جنس از تنهایی را در بین انسان‌های امروز هم می‌بینید؟
بله. حتی معتقدم تنهایی انسان در دوران مدرن تشدید شده و مشکلات آدم‌ها در روزگاری که تکنولوژی حکمفرماست، انسان‌ها را تنهاتر و پرچالش‌تر کرده. موریس هم یکی از این آدم‌هایی‌ست که در هزارتوی سیاسی و اقتصادی جهان،‌گیر کرده و قصد اساسی برای کشتن ندارد فقط به خاطر تنگنای اقتصادی‌اش، می‌خواهد پولی را از پیرمردی که عقلش را انگار از دست داده به جیب بزند. دست آخر هم می‌بینیم این اتفاق نمی‌افتد و «موریس» فقط می‌خواهد پیرمرد را بازی دهد. به گمان من تنهایی دوران مدرن که هنرمندی چون «مروژک» آن را بسیار دقیق به تصویر کشیده نه‌تنها از بین نرفته که حتی تشدید هم شده. البته چون در هنر و مخصوصا تئاتر با اندکی آگراندیسمان مواجهیم این موضوع را با آمیزه‌ای از طنز کمی رویایی می‌بینیم. هتلی که در آن اتفاقات این نمایش رخ می‌دهد جای عجیبی ا‌ست چون کس دیگری را جز همین دو نفر در آن نمی‌بینیم. حتی اسامی آدم‌ها انگار ساختگی هستند. «مروژک» موشکافانه موقعیتی را بدون زدن حرفی قاطعانه درباره دو شخصیت قصه و وضعیتشان، در کنار موضوع تنهایی و مرگ مسایل دیگری از جمله مسایل سیاسی مثل تقابل بین اروپای شرقی و غربی مطرح می‌کند. نگاهی که حالا شاید بین اروپاییان دیگر رایج نباشد اما نژادپرستی موضوعی‌ست که هنوز در بین اهالی جاهای دیگر جهان رایج است.
‌از تجربه همکاری‌تان با داریوش مودبیان بگویید. برای بازی‌کردن در نمایش او با چه چالش‌هایی روبه‌رو بودید؟
حقیقتا این نمایش تجربه‌ای کاملا تئاتری و دوست‌داشتنی بود. چون خود آقای مودبیان هم به‌عنوان بازیگر حضور داشتند. اگرچه بازیگری و کارگردانی همزمان واقعا سخت است اما آقای مودبیان کاملا در این زمینه موفق بودند. آگاهانه شروع کردند و شناخت خوبی نسبت به نویسنده داشتند و به من هم برای پیشبرد این نقش خیلی کمک کردند. خوشبختانه اگر هم من پیشنهادی داشتم با گشاده‌رویی می‌پذیرفتند. خوشحالم از احیای گروه تئاتر مردم به سرپرستی استاد نصیریان، بعد از مدت‌ها و البته تجربه مجدد داریوش مودبیان بعد از سال‌ها. همه چیز عالی‌ است. فقط می‌ماند حمایت جدی رسانه‌ها از تئاترهای اصیل.
‌در آخر اینکه از «قرارداد با مرگ» چه چیز برای همیشه با شما خواهد ماند؟ یعنی ایفای نقش در این نمایش برای شما چه تجربه‌ماندگاری باقی خواهد گذاشت؟
پیش‌تر هم اشاره کردم. من تجربه بزرگ بازیگری را با این کار پشت سر گذاشتم. در زمینه بازیگری یک محک جدی برای من بود و موقعیتی بود که خودم را در یک زمینه خاصی از کمدی امتحان کنم. علاوه بر این جدیت در عین صمیمیت برای ارایه یک کار خوب، در این گروه وجود داشت که این خصیصه هم برایم مهم و عزیز بود. ما در تئاتر یک خانواده‌ایم و خوشبختانه این خانواده با جدیت و اعتقاد به تفکر در تئاتر دور هم جمع شدند و نه دلایل حاشیه‌ای، که شاید گریبانگیر برخی گروه‌های تئاتری باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.