زنانی که از اوپنهایمر حذف شدند
این روزها فیلم اوپنهایمر ساخته جدید کریستوفر نولان توانسته منتقدان را مبهوت کند اما بیزینس اینسایدر در مقالهای به زنان حذفشده در این فیلم اشاره کرده است.
زینب همتی- این روزها فیلم اوپنهایمر ساخته جدید کریستوفر نولان توانسته منتقدان را مبهوت کند اما بیزینس اینسایدر در مقالهای به زنان حذفشده در این فیلم اشاره کرده است. زنان پشت پروژه منهتن که در این فیلم کاملا نادیده گرفته شده و نتوانسته زنانی را که به امکان پروژه منهتن کمک کردند، برجسته کند. زنان در سراسر پروژه، ازجمله بهعنوان فناوری انفجار، کتابدار و هماتولوژیست کار کردند. چند نفر بعدا در حرفه خود حتی برنده جایزه نوبل شدند.
«اوپنهایمر» کریستوفر نولان به بررسی فعالیت فیزیکدان «جی رابرت اوپنهایمر» و همکارانش برای ساخت بمب اتم در مرکز تحقیقاتی «لس آلاموس» میپردازد. بااینحال فیلم نتوانست بخش مهمی از حضور زنان را در داستان به تصویر بکشد. از یک برنده جایزه نوبل گرفته تا یک شیمیدان که به استفاده از بمب اتمی در جنگ اعتراض کرد، حضور این زنان برای داستانی که نولان به دنبال تعریف آن است، ضروری بود. بااینحال اثری از آنها عمدتا در فیلم وجود ندارد. در مطلب منتشرشده در بیزینس اینسایدر داستان تنها شش نفر از صدها زنی که کمکهای اساسی به پروژه منهتن داشتند، معرفی شدهاند.
***
«لیلی هورنیگ» یک شیمیدان بود که اولین بار در سال 1933 پس از تهدید مقامات آلمانی به زندانیکردن پدرش در اردوگاه کار اجباری از برلین آلمان به ایالات متحده مهاجرت کرد. هورنیگ برای اولین بار پس از اینکه مقامات پروژه از همسرش برای پیوستن به این تلاشها دعوت کردند، به این پروژه پیوست.
هورنیگ شروع به تحقیق درباره پلوتونیوم کرد. بااینحال پس از اینکه همکارانش متوجه شدند که ایزوتوپ پلوتونیوم-240 چقدر خطرناک است، او را از پروژه خارج کردند و دلیلشان نگرانی بابت عدم باروریاش بود. هرچند هورنیگ تأکید کرده بود این خطر برای مردان پروژه هم وجود دارد.
هورنیگ سپس به تیم مواد منفجره منتقل شد. او تلاش کرد استفاده واقعی از بمب اتمی در جنگ را متوقف کند و طوماری تهیه کرد و پیشنهاد داد که مقامات آزمایش قدرت بمب را در جزیرهای خالی از سکنه انجام دهند. هورنیگ در مصاحبهای گفت: «ما خود را بیگناه میدانستیم، شاید میتوانستیم از ژاپنیها دعوت کنیم شاهد انفجار این بمب باشند». البته «هورنیگ» در فیلم نولان چند حضور کوتاه دارد و در صحنهای مخالفتش را علیه استفاده ارتش ایالات متحده از بمب در ژاپن نشان می دهد.
«شارلوت سربر» برای اولین بار در سال 1942 به همراه همسرش که یک فیزیکدان بود، به این پروژه پیوست. او بهعنوان یک کتابدار علمی کار میکرد و با اسناد محرمانه سروکار داشت. او تنها رهبر زن در این پروژه بود. البته «سربر» در فیلم «اوپنهایمر» نیز حضور داشت، نولان نقش منشی اوپنهایمر را به او سپرده و کمکهای شایانتوجه او را از فیلم حذف کرده است.
«فلوی اگنس (نارانجو استرود) لی» درحال گرفتن مدرک زیستشناسی از دانشگاه نیومکزیکو بود که از او خواسته شد بهعنوان خونشناس وارد عمل شود و از افرادی که مستقیما روی بمب اتمی کار میکردند، نمونه خون جمعآوری کند. کار او نظارت بر سلامت دانشمندان همکار در پروژه بود.
لی یکی از معدود زنان بومی بود که در پروژه حضور داشت و مدرک دکترایش را پس از جنگ دریافت کرد. او همچنین یکی از اعضای مؤسس انجمن علوم و مهندسی سرخپوستان آمریکا بود.
«جوآن هینتون» یک دانشجوی فارغالتحصیل فیزیک در دانشگاه ویسکانسین بود که برای لس آلاموس انتخاب شد. او بههمراه تیمی توانستند اولین رآکتوری را که قادر به استفاده از اورانیوم غنیشده بهعنوان سوخت بود، ساختند. هینتون همچنین شاهد تست ترینیتی بود.
تنها چند هفته پس از پرتاب بمبهای اتمی ایالات متحده بر روی هیروشیما و ناگازاکی که منجر به کشتهشدن بیش از 200 هزار نفر شد، یکی از مهمترین افراد گروه بر اثر تأثیرات بمب اتم کشته شد. هینتون پس از جنگ به یک فعال صلح پرشور تبدیل شد. او در سال 1948 به چین مهاجرت کرد و بقیه عمر خود را در آنجا به کار در مزارع مشغول شد.
به گفته وزارت انرژی ایالات متحده، «الیزابت گریوز» یکی از اعضای ارزشمند این تیم بود. او یکی از معدود فیزیکدانان آمریکایی بود که تجربه استفاده از شتابدهنده ذرات کوکرافت-والتون را داشت؛ ماشینی که میتوانست پرتوهای ذرات باردار تولید کند و برای توسعه پروژه ضروری بود. او حتی در حین انجام آزمایشی زایمان کرد. او انقباضات بدن خودش را برای زایمان با کرنومتر زمانبندی کرده بود تا خللی در کارش پیش نیاید.
یکی از فیزیکدانان نظری «ماریا گوپرت مایر» بود که برای توسعه شکافت هستهای به پروژه پیوست. او سالها کار خود را از همسرش مخفی نگه داشت. مایر در سال 1963 برنده جایزه نوبل فیزیک شد. او دومین زنی بود که پس از 60 سال و پس از ماری کوری توانست این جایزه را دریافت کند.
آنطورکه خودش گفته است، نگهداری این راز برایش دشوارتر از تمام سختیها و تعصباتی بود که طی سالها در کارش تحمل کرده بود.
او تأکید کرد: «ما خوششانس بودیم؛ زیرا در ساخت بمب سهیم نبودیم؛ بنابراین از گناه شدیدی که تا به امروز از طرف سازندگان و استفادهکنندگانش احساس میشود، رهایی یافتیم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.