|

حرف «چپ» از زبان «راست»

مهرداد حجتی

دست‌چپی: «عجب حرف‌هایی زده این ده‌نمکی؟»
دست‌راستی: «همه‌اش درست است».
دست‌چپی: «یعنی همین حرفی که گفته فساد سیستمی دارد گسل بین جامعه ایرانی را فعال می‌کند هم درست است؟ فکر نمی‌کنی زیاده‌روی کرده؟»
دست‌راستی: «چرا زیاده‌روی؟ جناب آقای دکتر حدادعادل بعد از دیدن «رسوایی 2» فرمودند: بالاخره کسی باید شهامت طرح چنین مسائلی را داشته باشد. به گمانم حاج‌مسعود این شهامت را داشته و گفته».
دست‌چپی: «اما اگر چنین حرفی از دهان یکی از ما بیرون می‌آمد، شما به آن نمی‌گفتید«سیاه‌نمایی»؟»
دست‌راستی: «باید دید مردم از چه کسی قبول می‌کنند؟ البته صداقت گوینده هم شرط است».
دست‌چپی: «شما چقدر متحول شده‌اید؟! نکند این از نشانه‌های همان زلزله‌ای است که «ده‌نمکی» پیش‌بینی کرده؟»
دست‌راستی: «باید حرف «راست» را پذیرفت».
دست‌چپی: «اگر حرف «راست» از دهان «چپ» خارج شود چه؟ باز هم می‌پذیرید؟»
دست‌راستی: «تا حالا که نزده‌اند. حرف بزنند ببینیم. شاید پذیرفتیم».
دست‌چپی: «اگر بگویم «ظهور طبقه جدید معلول تناقضات رفتاری در حکومت‌داری بوده است»، آن را تأیید می‌کنید؟»
دست‌راستی: «معلوم است که نه. چرا باید تأیید کنم؟ اساسا این حرف بی‌ربط است».
دست‌چپی: «اما این عینا جمله‌ای است که «حاج‌مسعود» شما گفته. سندش هم هست. شما را ارجاع می‌دهم به وبلاگ رسمی ایشان. بفرمایید ملاحظه کنید». در این لحظه تبلتش را رو به منتقد دست‌راستی می‌چرخاند تا او صفحه آن را ببیند. من هم دیدم. صفحه اصلی وبلاگ «ده‌نمکی» بود. چه خبر بود آنجا! کلی عکس گذاشته بود. عکس‌های مختلف با چهره‌های سرشناس عمدتا عرصه سیاسی. گویا نمایش خصوصی «رسوایی‌های 2» بوده و بسیاری از آقایان دعوت بوده‌اند. عکس حدادعادل هم بود. در حال دست‌دادن با «ده‌نمکی».
منتقد دست‌راستی با دقت صفحه را بالا و پایین می‌کند و با چای ولرم نیم‌خورده‌اش لبی‌ تر می‌کند و می‌گوید: «ببین برادر پیش‌تر گفتم. باید دید گوینده حرف چه کسی بوده است؟ دلسوز نظام بوده است یا نه، مغرض بوده است. همه می‌دانیم «حاج‌مسعود» آدم دلسوزی است. هر حرفی هم که می‌زند از سر دلسوزی است. ما «راستی‌ها» فکر می‌کنیم ظرفیت نظام بیش از اینهاست که بخواهد با چند جمله انتقاد آسیب ببیند. بین ما امثال «حاج‌مسعود» فراوانند. یک روز باید تشریف بیاورید پایگاه برادران ما را ببینید. همه یکی از یکی گل‌تر. باور نمی‌کنید تند‌ترین انتقاد‌ها را خودمان داریم. اما به وقتش. نمی‌شود در هر شرایطی انتقاد کرد».
دست‌چپی: «وقت آن را چه کسی تعیین می‌کند؟»
دست‌راستی: «ببین برادر شما سؤال‌هایی می‌پرسی که خودت جوابش را بلدی. اگر قرار به این‌جور سؤال‌ها باشد تا فردا باید همین‌جا بنشینیم و چای سفارش بدهیم».
دست‌چپی: «آخر من هرچه می‌پرسم شما با همین شیوه جواب می‌دهید. این شیوه در بحث به‌جایی نمی‌رسد. کلی‌گویی شما راه را می‌بندد. دوست عزیز من از کجا بدانم «وقت مناسب برای انتقادکردن» چه وقتی است؟»
دست‌راستی: «وقتی که بهانه به دست بیگانه ندهد. برای ما مسئله نسازد. بامبول درست نکند. باز هم بگویم؟»
دست‌چپی: «این که نشد حرف؟ ممکن است بیگانه از هر حرفی استنباط خودش را بکند. ما که نباید مدام حواسمان به بیگانه باشد و خودمان را با او تنظیم کنیم».
دست‌راستی: «مراقبت یعنی همین. اگر مراقب حرف‌زدنتان نباشید ممکن است ‌هزاران مسئله درست شود. مگر نمی‌بینید در همین دوره انتخابات چقدر بیگانگان از حرف‌ها سوءاستفاده کردند و کلی خوراک برای رسانه‌هایشان فراهم شد؟»
دست‌چپی: «از حرف ما یا از حرف شما؟»
دست‌راستی: «چه فرقی می‌کند هر دو. هم چپ، هم راست».
دست‌چپی: «اما شما که می‌گویید: «حرف راست» را فقط «راست» می‌زند».
دست‌راستی: «من نمی‌گویم خطایی در کار نبوده. بالاخره همه لغزش‌هایی داشته‌ایم. ما هم ممکن است اشتباه کرده باشیم. این را به حساب انصاف ما بگذارید. نه ضعف».
دست‌چپی: «یعنی می‌پذیرید شما هم ممکن است اشتباه کنید؟»
دست‌راستی: «ببین برادر اگر بخواهی حرف من را به حساب «اعتراف به ضعف ما» بگذاری، باید بگویم اشتباه می‌کنی. چون همین حرف من نشانه قوت ماست. «حاج‌مسعود» هم در فیلمش همین را گفته. گفته که باید ضعف‌هایمان را ببینیم. بالاخره اشکالاتی هست. باید آنها را گفت».
دست‌چپی: «گفتم که، شما خیلی متحول شده‌اید! اساسا حرف‌های نو می‌زنید. اما جسارتا قدری متناقض!»

دست‌چپی: «عجب حرف‌هایی زده این ده‌نمکی؟»
دست‌راستی: «همه‌اش درست است».
دست‌چپی: «یعنی همین حرفی که گفته فساد سیستمی دارد گسل بین جامعه ایرانی را فعال می‌کند هم درست است؟ فکر نمی‌کنی زیاده‌روی کرده؟»
دست‌راستی: «چرا زیاده‌روی؟ جناب آقای دکتر حدادعادل بعد از دیدن «رسوایی 2» فرمودند: بالاخره کسی باید شهامت طرح چنین مسائلی را داشته باشد. به گمانم حاج‌مسعود این شهامت را داشته و گفته».
دست‌چپی: «اما اگر چنین حرفی از دهان یکی از ما بیرون می‌آمد، شما به آن نمی‌گفتید«سیاه‌نمایی»؟»
دست‌راستی: «باید دید مردم از چه کسی قبول می‌کنند؟ البته صداقت گوینده هم شرط است».
دست‌چپی: «شما چقدر متحول شده‌اید؟! نکند این از نشانه‌های همان زلزله‌ای است که «ده‌نمکی» پیش‌بینی کرده؟»
دست‌راستی: «باید حرف «راست» را پذیرفت».
دست‌چپی: «اگر حرف «راست» از دهان «چپ» خارج شود چه؟ باز هم می‌پذیرید؟»
دست‌راستی: «تا حالا که نزده‌اند. حرف بزنند ببینیم. شاید پذیرفتیم».
دست‌چپی: «اگر بگویم «ظهور طبقه جدید معلول تناقضات رفتاری در حکومت‌داری بوده است»، آن را تأیید می‌کنید؟»
دست‌راستی: «معلوم است که نه. چرا باید تأیید کنم؟ اساسا این حرف بی‌ربط است».
دست‌چپی: «اما این عینا جمله‌ای است که «حاج‌مسعود» شما گفته. سندش هم هست. شما را ارجاع می‌دهم به وبلاگ رسمی ایشان. بفرمایید ملاحظه کنید». در این لحظه تبلتش را رو به منتقد دست‌راستی می‌چرخاند تا او صفحه آن را ببیند. من هم دیدم. صفحه اصلی وبلاگ «ده‌نمکی» بود. چه خبر بود آنجا! کلی عکس گذاشته بود. عکس‌های مختلف با چهره‌های سرشناس عمدتا عرصه سیاسی. گویا نمایش خصوصی «رسوایی‌های 2» بوده و بسیاری از آقایان دعوت بوده‌اند. عکس حدادعادل هم بود. در حال دست‌دادن با «ده‌نمکی».
منتقد دست‌راستی با دقت صفحه را بالا و پایین می‌کند و با چای ولرم نیم‌خورده‌اش لبی‌ تر می‌کند و می‌گوید: «ببین برادر پیش‌تر گفتم. باید دید گوینده حرف چه کسی بوده است؟ دلسوز نظام بوده است یا نه، مغرض بوده است. همه می‌دانیم «حاج‌مسعود» آدم دلسوزی است. هر حرفی هم که می‌زند از سر دلسوزی است. ما «راستی‌ها» فکر می‌کنیم ظرفیت نظام بیش از اینهاست که بخواهد با چند جمله انتقاد آسیب ببیند. بین ما امثال «حاج‌مسعود» فراوانند. یک روز باید تشریف بیاورید پایگاه برادران ما را ببینید. همه یکی از یکی گل‌تر. باور نمی‌کنید تند‌ترین انتقاد‌ها را خودمان داریم. اما به وقتش. نمی‌شود در هر شرایطی انتقاد کرد».
دست‌چپی: «وقت آن را چه کسی تعیین می‌کند؟»
دست‌راستی: «ببین برادر شما سؤال‌هایی می‌پرسی که خودت جوابش را بلدی. اگر قرار به این‌جور سؤال‌ها باشد تا فردا باید همین‌جا بنشینیم و چای سفارش بدهیم».
دست‌چپی: «آخر من هرچه می‌پرسم شما با همین شیوه جواب می‌دهید. این شیوه در بحث به‌جایی نمی‌رسد. کلی‌گویی شما راه را می‌بندد. دوست عزیز من از کجا بدانم «وقت مناسب برای انتقادکردن» چه وقتی است؟»
دست‌راستی: «وقتی که بهانه به دست بیگانه ندهد. برای ما مسئله نسازد. بامبول درست نکند. باز هم بگویم؟»
دست‌چپی: «این که نشد حرف؟ ممکن است بیگانه از هر حرفی استنباط خودش را بکند. ما که نباید مدام حواسمان به بیگانه باشد و خودمان را با او تنظیم کنیم».
دست‌راستی: «مراقبت یعنی همین. اگر مراقب حرف‌زدنتان نباشید ممکن است ‌هزاران مسئله درست شود. مگر نمی‌بینید در همین دوره انتخابات چقدر بیگانگان از حرف‌ها سوءاستفاده کردند و کلی خوراک برای رسانه‌هایشان فراهم شد؟»
دست‌چپی: «از حرف ما یا از حرف شما؟»
دست‌راستی: «چه فرقی می‌کند هر دو. هم چپ، هم راست».
دست‌چپی: «اما شما که می‌گویید: «حرف راست» را فقط «راست» می‌زند».
دست‌راستی: «من نمی‌گویم خطایی در کار نبوده. بالاخره همه لغزش‌هایی داشته‌ایم. ما هم ممکن است اشتباه کرده باشیم. این را به حساب انصاف ما بگذارید. نه ضعف».
دست‌چپی: «یعنی می‌پذیرید شما هم ممکن است اشتباه کنید؟»
دست‌راستی: «ببین برادر اگر بخواهی حرف من را به حساب «اعتراف به ضعف ما» بگذاری، باید بگویم اشتباه می‌کنی. چون همین حرف من نشانه قوت ماست. «حاج‌مسعود» هم در فیلمش همین را گفته. گفته که باید ضعف‌هایمان را ببینیم. بالاخره اشکالاتی هست. باید آنها را گفت».
دست‌چپی: «گفتم که، شما خیلی متحول شده‌اید! اساسا حرف‌های نو می‌زنید. اما جسارتا قدری متناقض!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.