بار دیگر شرق استان من شرقی که دوستش میداریم
یاران دبستانی و دوستان دوران نوجوانی را معمولا به یاد داریم و هرگاه که برای فرار از سختیهای زندگی به آن سالهای بیخیالی و رؤیاهای جوانی پناه میبریم، طعم شیرین زندگی را تازه میکنیم. انسانها را از جنبه نگاه به گذشته میتوان به دو دسته تقسیم کرد: گروهی که در گوشههای ناخودآگاه ذهن خود، وقایع تلخ را ثبت میکنند و گروه دیگری که خاطرات زیبا و دلپذیر را به یاد میسپارند. بدون اغراق، نویسنده این سطور از آن گروهی است که بیشتر خاطرههای شیرین را در روزنامه گذشته خود ماندگار کرده است. یکی از این خاطرههای دلپذیر، روزی است که در سال 1379 پس از چاپ مقالهام در هفتهنامه شورای شرق به دیدار جناب مهدی رحمانیان رفتم. ایشان در آن زمان مدیرمسئول هفتهنامه شورای شرق و فرماندار بندر چابهار بودند.
مهندس جدلی که در برنامهوبودجه استان شاغل بود و بعد شهردار زاهدان شد، توصیه کرد با استعدادی که در نوشتن داری، با شورای شرق همکاری کن. من در آن زمان معاون برنامهریزی اداره کل دامپزشکی استان بودم و در تهیه و تدوین برنامهها با ایشان که معاون سازمان مدیریت و برنامهریزی بود، همکاری نزدیک داشتم و دریافته بود که اهل قلم هستم.
بعدازظهر پنجشنبهای بود که به دیدار آقای رحمانیان رفتم و از قضای روزگار، دوست دوران جوانیام فریدون صمدیزاده سردبیر بود. با یکدیگر سوار بر بال خیال، سفر کوتاهی به روزگار گذشته کردیم؛ زمانی که من زابل خدمت میکردم و ایشان شهردار زابل بود. پس از این دیدار، روابط تازهای رقم خورد و زمانی نگذشت که دبیر سیاسی هفتهنامه شورای شرق شدم و مقالات سیاسی و ستون طنزی با نام مستعار ح-ع- زاهدانی را تهیه میکردم.
آن روزها دوران اصلاحات و رونق نشریات بود و اقبال جامعه روشنفکری و کتابخوان به روزنامههای جدید، موجب پیدایش فضایی از شور و شوق در مکانهای فرهنگی شده بود. دفتر نشریه هر روز پذیرای دانشجویان و روشنفکران علاقهمند به کار مطبوعات بود. تعدادی از این عزیزان و دانشجویان به جمع ما پیوستند و روزهای خاطرهانگیزی را در هفتهنامه شورای شرق رقم زدند. همین استقبال بود که هفتهنامه را به دنیای شرق کشاند و شش ماهی از تولد روزنامه «شرق» نگذشته بود که مانند هر نوجوانی که خواهان بالوپرزدن در دنیای بزرگتری است، شرق هم برای دسترسی به امکانات بیشتر، راهی پایتخت شد.
چند سالی که گذشت، اولین سردبیر از استانداری زاهدان بازنشسته شد و دوری از «شرق» را دوام نیاورد و راهی تهران شد و اینبار مسئولیت ویژهنامه شهرستانها را برعهده گرفت. فروردین سال 94 بود که به من پیشنهاد دادند سرپرستی ویژهنامه «شرق» را در سیستانوبلوچستان برعهده بگیرم.
بار دیگر شرق استان من، شرقی که دوستش داشتیم میتوانست در آسمان فرهنگی استان پرواز کند. یاد و خاطره آن روزهای دلپذیر در ذهن و خاطرم زنده شد و به گروه دوستان «شرق» پیوستم. چند روز قبل روبهروی مسجد مکّی به یکی از محلیهای اهل درس و کتاب برخوردم و از اینکه دوباره «شرق» را در افق شرق دیده است، ابراز خرسندی کرد و از روزهایی که دلبسته «شرق» شده بود و از مطالب پربار و گیرای آن بهرهها برده بود، سخن گفت. جالب است که همان روز این سخنان را از زبان یک قاضی و استاد دانشگاه هم شنیدم. وی از روزهای دانشجویی خود و پرمحتوایی «شرق» یاد کرد و مانند هر انسان میانهسالی که بازگشت خاطرات جوانی را میطلبد، خواهان تکرار آن دوران بود. این بزرگواران تأکید داشتند که سالنامه «شرق» را برایشان تدارک ببینم. واقعیت این است که شوقِ خواندن سالنامه مرا هم بیتاب کرده است. چشم به راه دیدن سالنامه «شرق» 94 و تراوشات قلم دوستان هستیم.
یاران دبستانی و دوستان دوران نوجوانی را معمولا به یاد داریم و هرگاه که برای فرار از سختیهای زندگی به آن سالهای بیخیالی و رؤیاهای جوانی پناه میبریم، طعم شیرین زندگی را تازه میکنیم. انسانها را از جنبه نگاه به گذشته میتوان به دو دسته تقسیم کرد: گروهی که در گوشههای ناخودآگاه ذهن خود، وقایع تلخ را ثبت میکنند و گروه دیگری که خاطرات زیبا و دلپذیر را به یاد میسپارند. بدون اغراق، نویسنده این سطور از آن گروهی است که بیشتر خاطرههای شیرین را در روزنامه گذشته خود ماندگار کرده است. یکی از این خاطرههای دلپذیر، روزی است که در سال 1379 پس از چاپ مقالهام در هفتهنامه شورای شرق به دیدار جناب مهدی رحمانیان رفتم. ایشان در آن زمان مدیرمسئول هفتهنامه شورای شرق و فرماندار بندر چابهار بودند.
مهندس جدلی که در برنامهوبودجه استان شاغل بود و بعد شهردار زاهدان شد، توصیه کرد با استعدادی که در نوشتن داری، با شورای شرق همکاری کن. من در آن زمان معاون برنامهریزی اداره کل دامپزشکی استان بودم و در تهیه و تدوین برنامهها با ایشان که معاون سازمان مدیریت و برنامهریزی بود، همکاری نزدیک داشتم و دریافته بود که اهل قلم هستم.
بعدازظهر پنجشنبهای بود که به دیدار آقای رحمانیان رفتم و از قضای روزگار، دوست دوران جوانیام فریدون صمدیزاده سردبیر بود. با یکدیگر سوار بر بال خیال، سفر کوتاهی به روزگار گذشته کردیم؛ زمانی که من زابل خدمت میکردم و ایشان شهردار زابل بود. پس از این دیدار، روابط تازهای رقم خورد و زمانی نگذشت که دبیر سیاسی هفتهنامه شورای شرق شدم و مقالات سیاسی و ستون طنزی با نام مستعار ح-ع- زاهدانی را تهیه میکردم.
آن روزها دوران اصلاحات و رونق نشریات بود و اقبال جامعه روشنفکری و کتابخوان به روزنامههای جدید، موجب پیدایش فضایی از شور و شوق در مکانهای فرهنگی شده بود. دفتر نشریه هر روز پذیرای دانشجویان و روشنفکران علاقهمند به کار مطبوعات بود. تعدادی از این عزیزان و دانشجویان به جمع ما پیوستند و روزهای خاطرهانگیزی را در هفتهنامه شورای شرق رقم زدند. همین استقبال بود که هفتهنامه را به دنیای شرق کشاند و شش ماهی از تولد روزنامه «شرق» نگذشته بود که مانند هر نوجوانی که خواهان بالوپرزدن در دنیای بزرگتری است، شرق هم برای دسترسی به امکانات بیشتر، راهی پایتخت شد.
چند سالی که گذشت، اولین سردبیر از استانداری زاهدان بازنشسته شد و دوری از «شرق» را دوام نیاورد و راهی تهران شد و اینبار مسئولیت ویژهنامه شهرستانها را برعهده گرفت. فروردین سال 94 بود که به من پیشنهاد دادند سرپرستی ویژهنامه «شرق» را در سیستانوبلوچستان برعهده بگیرم.
بار دیگر شرق استان من، شرقی که دوستش داشتیم میتوانست در آسمان فرهنگی استان پرواز کند. یاد و خاطره آن روزهای دلپذیر در ذهن و خاطرم زنده شد و به گروه دوستان «شرق» پیوستم. چند روز قبل روبهروی مسجد مکّی به یکی از محلیهای اهل درس و کتاب برخوردم و از اینکه دوباره «شرق» را در افق شرق دیده است، ابراز خرسندی کرد و از روزهایی که دلبسته «شرق» شده بود و از مطالب پربار و گیرای آن بهرهها برده بود، سخن گفت. جالب است که همان روز این سخنان را از زبان یک قاضی و استاد دانشگاه هم شنیدم. وی از روزهای دانشجویی خود و پرمحتوایی «شرق» یاد کرد و مانند هر انسان میانهسالی که بازگشت خاطرات جوانی را میطلبد، خواهان تکرار آن دوران بود. این بزرگواران تأکید داشتند که سالنامه «شرق» را برایشان تدارک ببینم. واقعیت این است که شوقِ خواندن سالنامه مرا هم بیتاب کرده است. چشم به راه دیدن سالنامه «شرق» 94 و تراوشات قلم دوستان هستیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.