|

هدف، امید من است

زینب نوروزی

سال 94 با تصادف اعضای خانواده‌ام، غم‌انگیز و پرتنش آغاز شد و من كه آستین بالا زده بودم تا سوزن‌دوزی بلوچ را به سرمنزل تازه‌ای برسانم، ناگهان تمام امیدهایم را نقش بر آب دیدم. گویی پس از آن تصادف، من فقط برادر و همسر برادرم را از دست نداده بودم، بلكه با كوه تازه‌ای از مشكلات مواجه بودم؛ كلاف درهم‌پیچیده‌ای از مشكلات تازه كه جداكردن نخ‌هایشان از یكدیگر تقریبا غیرممكن بود.
احتمالا آنهایی كه چون من، عزیزانشان را بر اثر حوادث جاده‌ای از دست می‌دهند و در یك لحظه، علاوه بر فقدان اعضای خانواده، با مشكلات جسمی و جراحت‌های وارده مصدومان آن حادثه مواجه می‌شوند، دنیایشان تیره‌وتار می‌شود؛ به‌ویژه وقتی تصمیم‌ها و امیدهای بزرگ در روزهای تحویل سال، خبر از تغییر فصل‌ها و بهبود اوضاع می‌دادند. در چنین شرایطی بود كه سال 94، كوك كوری بر پارچه تقدیرم زد و مرا با فرزندان بازمانده از برادر مرحومم تنها گذاشت؛ حال آنكه مسئولیت دختران كارگاه سوزن‌دوزی، بچه‌های كتابخانه مهتاب و بسیاری دیگر از مسئولیت‌ها هم روی دوشم بود.
یك روز عصر، در‌حالی‌كه قرار بود به افتتاحیه نمایشگاه یاد مهتاب در باغ نگارستان تهران بروم، چند دقیقه‌ای پیاده در خیابان راه رفتم و به موقعیتی كه در آن بودم فكر كردم. به امیدها و حسرت‌هایی كه پیشِ‌رویم بود، به برادری كه از دست داده بودم و برادری كه روی تخت بیمارستان، نیازمند حمایت معنوی و مادی من بود. به بچه‌های روستای قاسم‌آباد فكر كردم و به 150 دختر سوزن‌دوزی كه در كوره‌راه جوانی، مرا نه‌‌تنها استاد خود در جدال نخ و سوزن و پارچه، بلكه الگوی خود در زندگی می‌دیدند. باید چه می‌كردم؟ آیا حسرت ازمیان‌رفتن امیدها، باید آینده را برایم تیره و تار می‌كرد؟ آیا وقت آن نرسیده بود كه دست از همه جنگ‌ها و تحمل سختی‌ها بشویم و به روستای خودم برگردم و در همان‌جا، برای امرار معاش سوزن‌دوزی كنم؟ هدف گاهی اوقات به شیوه‌ای ما را شیدا می‌كند، گاهی هدف‌ها آن‌قدر بزرگ هستند كه نه‌تنها انگیزه‌ای جلو‌برنده هستند، بلكه ما را قوی و پولادین می‌كنند. در همان لحظه بود كه فهمیدم، چطور پرتو نور مهتاب، بر سرتاسر زندگی من می‌تابد، چطور امید او و حتی ناامیدی‌هایش، مرا در جوانی پخته كرده و امیدوار و حالا این منم و تمام كسانی كه در این راه مرا تنها نگذاشته‌‌اند و به جای سنگ‌اندازی، مرهم زخم‌هایم بوده‌اند. حالا منم و آنهایی كه به من چشم امید دارند و هدفی كه مرا صدا می‌زند و می‌گوید به جای برادر از‌دست‌داده، صدها برادر و خواهر پیدا خواهم كرد و به جای روزهایی كه با غم و اندوه و حسرت سپری شده‌‌اند، لحظه‌هایي شاد و پیروز پیش‌ِرو قرار خواهند گرفت.

سال 94 با تصادف اعضای خانواده‌ام، غم‌انگیز و پرتنش آغاز شد و من كه آستین بالا زده بودم تا سوزن‌دوزی بلوچ را به سرمنزل تازه‌ای برسانم، ناگهان تمام امیدهایم را نقش بر آب دیدم. گویی پس از آن تصادف، من فقط برادر و همسر برادرم را از دست نداده بودم، بلكه با كوه تازه‌ای از مشكلات مواجه بودم؛ كلاف درهم‌پیچیده‌ای از مشكلات تازه كه جداكردن نخ‌هایشان از یكدیگر تقریبا غیرممكن بود.
احتمالا آنهایی كه چون من، عزیزانشان را بر اثر حوادث جاده‌ای از دست می‌دهند و در یك لحظه، علاوه بر فقدان اعضای خانواده، با مشكلات جسمی و جراحت‌های وارده مصدومان آن حادثه مواجه می‌شوند، دنیایشان تیره‌وتار می‌شود؛ به‌ویژه وقتی تصمیم‌ها و امیدهای بزرگ در روزهای تحویل سال، خبر از تغییر فصل‌ها و بهبود اوضاع می‌دادند. در چنین شرایطی بود كه سال 94، كوك كوری بر پارچه تقدیرم زد و مرا با فرزندان بازمانده از برادر مرحومم تنها گذاشت؛ حال آنكه مسئولیت دختران كارگاه سوزن‌دوزی، بچه‌های كتابخانه مهتاب و بسیاری دیگر از مسئولیت‌ها هم روی دوشم بود.
یك روز عصر، در‌حالی‌كه قرار بود به افتتاحیه نمایشگاه یاد مهتاب در باغ نگارستان تهران بروم، چند دقیقه‌ای پیاده در خیابان راه رفتم و به موقعیتی كه در آن بودم فكر كردم. به امیدها و حسرت‌هایی كه پیشِ‌رویم بود، به برادری كه از دست داده بودم و برادری كه روی تخت بیمارستان، نیازمند حمایت معنوی و مادی من بود. به بچه‌های روستای قاسم‌آباد فكر كردم و به 150 دختر سوزن‌دوزی كه در كوره‌راه جوانی، مرا نه‌‌تنها استاد خود در جدال نخ و سوزن و پارچه، بلكه الگوی خود در زندگی می‌دیدند. باید چه می‌كردم؟ آیا حسرت ازمیان‌رفتن امیدها، باید آینده را برایم تیره و تار می‌كرد؟ آیا وقت آن نرسیده بود كه دست از همه جنگ‌ها و تحمل سختی‌ها بشویم و به روستای خودم برگردم و در همان‌جا، برای امرار معاش سوزن‌دوزی كنم؟ هدف گاهی اوقات به شیوه‌ای ما را شیدا می‌كند، گاهی هدف‌ها آن‌قدر بزرگ هستند كه نه‌تنها انگیزه‌ای جلو‌برنده هستند، بلكه ما را قوی و پولادین می‌كنند. در همان لحظه بود كه فهمیدم، چطور پرتو نور مهتاب، بر سرتاسر زندگی من می‌تابد، چطور امید او و حتی ناامیدی‌هایش، مرا در جوانی پخته كرده و امیدوار و حالا این منم و تمام كسانی كه در این راه مرا تنها نگذاشته‌‌اند و به جای سنگ‌اندازی، مرهم زخم‌هایم بوده‌اند. حالا منم و آنهایی كه به من چشم امید دارند و هدفی كه مرا صدا می‌زند و می‌گوید به جای برادر از‌دست‌داده، صدها برادر و خواهر پیدا خواهم كرد و به جای روزهایی كه با غم و اندوه و حسرت سپری شده‌‌اند، لحظه‌هایي شاد و پیروز پیش‌ِرو قرار خواهند گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.