ریودوژانیرو جایی برای تاریخسازی
امید به کسب اولین مدال زنان در تاریخ المپیک
سابقه حضور زنان ورزشکار ایران در بازیهای المپیک، از بعد از انقلاب، اگرچه اندک اما پرفرازونشیب است. شرکت در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا برای بانوان ایرانی از المپیک 1996 آتلانتا کلید خورد. جایی که لیدا فریمان در رشته تیراندازی با سهمیه وایلدکارت (سهمیهای که کمیته بینالمللی المپیک به کشورهای نوپا اهدا میکند تا حضور در این بازیها را تجربه کنند) به عنوان اولین نماینده زن کشورمان در این بازیها به میدان رفت. موانع و محدودیتهای پیشروی ورزش بانوان در حالی در آن دوران ادامه داشت که در المپیکهای 2000 سیدنی (منیژه کاظمی) و 2004 آتن (نسیم حسن پور) باز هم نمایندههای ورزشکار زن ایران در رشته تیراندازی بودند که با سهمیه وایلدکارت پا به این رقابتها گذاشتند. المپیک 2008 پکن اما مسیر دیگری را پیشروی بانوان ایرانی قرار داد. این بار دیگر المپینهای زن تیراندازان نبودند. مهمتر اینکه سهمیههای بهدستآمده از طریق وایلدکارت نبود. نجمه آبتين در تيروكمان، هما حسيني و سارا خوشجمالفكري، در تكواندو، سه بانویی بودند که با شرکت در رقابتهای کسب سهمیه المپیک موفق شدند جواز حضور در این رویداد بزرگ را به دست آورند.
اوج حضور زنان ورزشکار ایران در المپیک 2012 لندن بود که در این برهه، با جهشی درخور ملاحظه، برای نخستینبار هشت نماینده به این بازیها راه پیدا کردند.
زهرا دهقان در تیروکمان، آرزو حکیمی و سولماز عباسی در قایقرانی، ندا شهسواری در پینگپنگ، سوسن حاجیپور در تکواندو، مهلقا جامبزرگ و الهه احمدی در تیراندازی و لیلا رجبی در دوومیدانی همگی با کسب سهمیه مستقیم به المپیک لندن رسیدند؛ اما اینبار بانوان ورزشکار کشورمان تنها صرف یک شرکتکننده در بازیهای المپیک نبودند و عملکردهای خوبی داشتند؛ طوری که الهه احمدی با راهیابی به فینال مسابقات و قرارگرفتن در جایگاه ششمی دست به کار بزرگی زد تا نام خود را در تاریخ ورزش ایران ماندگار کند. الهه از همان موقع شعلههای امید را در دل مردم و مسئولان ورزشی کشور روشن کرد تا شاید یکی از امیدهایی باشد که طلسم بیمدالی زنان ورزشکار ایرانی را در المپیک 2016 ریودوژانیرو بشکند. حالا چهار سال از المپیک لندن گذشته و امیدواریها به درخشش الهه بیشتر میشود. بانویی که چهار سال سخت را پشت سر گذاشته و الان به جایی رسیده که از او به عنوان برترین تیرانداز زن جهان اسم میبرند.
احمدی: از همه چیز گذشتم برای طلای ریو
احمدی که در این سالها مادرشدن را هم تجربه کرد و کودک شیرخوارهاش را شبوروز با خود سر تمرینها میبرد، میگوید تمام این سختیها را تحمل کرده به امید مدال طلای المپیک ریو. «قطعا در المپیک ریو کار سختتری نسبت به المپیک لندن دارم. درست است چهار سال گذشته، تجربیات من بیشتر شده و این تجربهها به من خیلی کمک خواهد کرد اما در تیراندازی هیچ چیز پیشبینیشدنی نیست. مانند رشتهای مثل وزنهبرداری نیست که پیشبینی کنی اگر فلان رکورد را بزنی مدال را میگیری. در تیراندازی با یکدهم امتیاز ممکن است مدال را از دست بدهی یا به دستش آوری؛ اما با تمام اینها من خودم بهشخصه خیلی امیدوارم که ما در این دوره بتوانیم روی سکو برویم. چون نتایجی که در سه، چهار سال گذشته در مسابقات آسیایی و جهانی گرفتیم به همه رقبا ثابت کرده ایرانیها یک حریف جدی برای آنها در المپیک هستند».
بهجز الهه احمدی، نجمه خدمتی دیگر بانوی تیرانداز کشورمان است که در رشته تفنگ بادی 10 متر باید در المپیک ریو تیر بزند. بانویی که پدیده این روزهای تیراندازی زنان ایران شده است. احمدی آنقدر امیدوار است که حتی شانس مدالآوری خدمتی را در المپیک ریو بیشتر از خودش میداند: «خانم خدمتی خیلی جوان هستند و باانگیزه. این اولین المپیکی هست که میرود و طبیعی است که خیلی پرشور و نشاط باشد. همانطورکه خود من در المپیک لندن آن طور بودم. من مطمئنم شانس ایشان حتی از من برای گرفتن مدال طلا هم بالاتر است».
خدمتی: پیشبینیکردن خیلی سخت است
نجمه هرچند با 19 سال سن خیلی زود پلههای ترقی را طی کرده و مدال طلای بازیهای آسیایی و برنز جهان را در کارنامه دارد اما نمیتواند با اطمینان خاطر از المپیک ریو حرف بزند. او برعکس الهه حرف میزند: «من برای گرفتن مدال تمرین میکنم. اما نمیتوانم هیچ پیشبینیاي داشته باشم. المپیک جای بهترینهاست و من میخواهم برای اولینبار آن را تجربه کنم. بهخصوص اینکه قوانین مسابقات هم تغییر کرده و هشت نفری که به فینال میآیند باید دوباره از صفر شروع به تیرزدن کنند. همین موضوع باعث میشود حساسیت کار خیلی بالاتر برود. انشاءالله که من یا خانم احمدی بتوانیم روی سکو برویم. هرچند که ایشان از من باتجربهتر و بهترند».
نعمتی: غیرممکن را ممکن کردم
اما دیگر بانویی که کاروان ورزش ایران چشم به مدالآوری او دوخته، زهرا نعمتی است. کماندار معلولی که در بازیهای پارالمپیک 2012 لندن رکورد دنیا را زد و صاحب مدال طلا شد. کار زهرا در پارالمپیک لندن آنقدر برای ورزش ایران مهم بود و به چشم آمد که مسئولان کمیته ملی المپیک از او خواستند تا برای تیم ملی تیروکمان افراد سالم هم در بازیهای المپیک به میدان برود و این کاروان را هم از توانایی خود بینصیب نکند. نعمتی هم به امید بالابردن پرچم ایران، این خواسته را اجابت کرد تا هم در بازیهای پارالمپیک و هم المپیک ٢٠١٦ ریودوژانیرو برای تیمهای ملی تیروکمان ایران تیر بزند. او حالا میرود تا اینبار آرزوی دیرینه ورزش ایران در بازیهای المپیک، بزرگترین رویداد ورزشی افراد سالم در دنیا را برآورده کند. پرچمداری کاروان ایران نشان میدهد نعمتی چه جایگاهی در ورزش ایران دارد. زهرا که سهمیه بازيهای المپیک و پارالمپیک 2016 ریو را گرفته، روزهای پرفشاری تمرین میکند. آن هم به امید تکرار كسب خوشرنگترین مدال دنیا. تنها بانوی طلایی ورزش ایران در بازیهای المپیک و پارالمپیک میگوید: «در واقع هدف اصلی من این بود به همه کسانی که مثل من
دچار معلولیت شدند این پیام را برسانم که معلولیت نقطه پایان زندگی نیست. گاهی شرایطی در زندگی پیش میآید که از اراده انسان خارج است. من ثابت کردم که ناممکنها روزی به ممکن تبدیل میشود و تنها با اراده و همت میتوانیم آن را به دست بیاوریم. کسب سهمیه المپیک ریو توسط من هم این پیام را داشت که کسب سهمیه المپیک توسط ورزشکار معلول در ظاهر کاری غیرممکن بود اما من آن را انجام دادم. آرزوی هر ورزشکاری مدالآوری در المپیک است. من به کسب سهمیه اکتفا نمیکنم هرچند راه سختی پیشرو دارم اما المپیک میدان مبارزه و تلاش است و حریفان بسیار قدرتمند هستند به همین دلیل قولی برای کسب مدال نمیدهم اما تلاشم را خواهم کرد. مدالآوری در المپیک دور از دسترس نیست و با تلاش و همت امکانپذیر خواهد بود».
علیزاده: مدال المپیک برایم دور از دسترس نیست
کیمیای تکواندوی ایران اما شانس دیگر مدالآوری کاروان ورزش کشورمان در المپیک ریو است. دختر جوان 16سالهای که یکباره قدرت خود را به دنیا ثابت کرد و در مسابقات تکواندوی قهرمانی جهان بزرگسالان به مدال برنز رسید و اولین مدال تاریخ جهانی این رشته را به دست آورد. کیمیا علیزاده اما هنوز جواز ورود به المپیک ریو را به دست نیاورده. او یک ماه دیگر باید عازم مسابقات قهرمانی آسیا شود تا در مصاف با رقبا این سهمیه را بگیرد. سهمیهای که خیلیها پیشبینی میکنند گرفتنش قطعی است؛ «من واقعا شرایط خوبی دارم اما همه چیز بستگی به روز مسابقه دارد و اینکه خدا چه بخواهد. البته اکثر رقبایم از مسابقات جهانی سهمیه را گرفتند و کار من در اینجا آسان است. اما بههرحال مسابقه است و نمیشود چیزی را پیشبینی کرد». مدال المپیک برای کیمیا دور از دسترس نیست اما میگوید نمیتواند آن را با مدالی که در مسابقات جهانی گرفته مقایسه کند. «در مسابقات جهانی تو ممکن است با کسی مبارزه کنی که بینامونشان است اما در المپیک اصلا اینطور نیست؛ کسی که مقابلت قرار گرفته یا نفر برتر قاره است، یا نفر برتر رنکینگ است. جو رسانهای مسابقات خیلی فرق میکند. در
جهانی، پنج مسابقه همزمان با هم برگزار میشود اما در المپیک اینطور نیست. یک مسابقه در حال برگزاری است و نگاه همه مردم به تو است؛ اما بااینحال مدال المپیک برایم دور از دسترس نیست. میروم تا بهترین مبارزه را در آنجا داشته باشم».
سابقه حضور زنان ورزشکار ایران در بازیهای المپیک، از بعد از انقلاب، اگرچه اندک اما پرفرازونشیب است. شرکت در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا برای بانوان ایرانی از المپیک 1996 آتلانتا کلید خورد. جایی که لیدا فریمان در رشته تیراندازی با سهمیه وایلدکارت (سهمیهای که کمیته بینالمللی المپیک به کشورهای نوپا اهدا میکند تا حضور در این بازیها را تجربه کنند) به عنوان اولین نماینده زن کشورمان در این بازیها به میدان رفت. موانع و محدودیتهای پیشروی ورزش بانوان در حالی در آن دوران ادامه داشت که در المپیکهای 2000 سیدنی (منیژه کاظمی) و 2004 آتن (نسیم حسن پور) باز هم نمایندههای ورزشکار زن ایران در رشته تیراندازی بودند که با سهمیه وایلدکارت پا به این رقابتها گذاشتند. المپیک 2008 پکن اما مسیر دیگری را پیشروی بانوان ایرانی قرار داد. این بار دیگر المپینهای زن تیراندازان نبودند. مهمتر اینکه سهمیههای بهدستآمده از طریق وایلدکارت نبود. نجمه آبتين در تيروكمان، هما حسيني و سارا خوشجمالفكري، در تكواندو، سه بانویی بودند که با شرکت در رقابتهای کسب سهمیه المپیک موفق شدند جواز حضور در این رویداد بزرگ را به دست آورند.
اوج حضور زنان ورزشکار ایران در المپیک 2012 لندن بود که در این برهه، با جهشی درخور ملاحظه، برای نخستینبار هشت نماینده به این بازیها راه پیدا کردند.
زهرا دهقان در تیروکمان، آرزو حکیمی و سولماز عباسی در قایقرانی، ندا شهسواری در پینگپنگ، سوسن حاجیپور در تکواندو، مهلقا جامبزرگ و الهه احمدی در تیراندازی و لیلا رجبی در دوومیدانی همگی با کسب سهمیه مستقیم به المپیک لندن رسیدند؛ اما اینبار بانوان ورزشکار کشورمان تنها صرف یک شرکتکننده در بازیهای المپیک نبودند و عملکردهای خوبی داشتند؛ طوری که الهه احمدی با راهیابی به فینال مسابقات و قرارگرفتن در جایگاه ششمی دست به کار بزرگی زد تا نام خود را در تاریخ ورزش ایران ماندگار کند. الهه از همان موقع شعلههای امید را در دل مردم و مسئولان ورزشی کشور روشن کرد تا شاید یکی از امیدهایی باشد که طلسم بیمدالی زنان ورزشکار ایرانی را در المپیک 2016 ریودوژانیرو بشکند. حالا چهار سال از المپیک لندن گذشته و امیدواریها به درخشش الهه بیشتر میشود. بانویی که چهار سال سخت را پشت سر گذاشته و الان به جایی رسیده که از او به عنوان برترین تیرانداز زن جهان اسم میبرند.
احمدی: از همه چیز گذشتم برای طلای ریو
احمدی که در این سالها مادرشدن را هم تجربه کرد و کودک شیرخوارهاش را شبوروز با خود سر تمرینها میبرد، میگوید تمام این سختیها را تحمل کرده به امید مدال طلای المپیک ریو. «قطعا در المپیک ریو کار سختتری نسبت به المپیک لندن دارم. درست است چهار سال گذشته، تجربیات من بیشتر شده و این تجربهها به من خیلی کمک خواهد کرد اما در تیراندازی هیچ چیز پیشبینیشدنی نیست. مانند رشتهای مثل وزنهبرداری نیست که پیشبینی کنی اگر فلان رکورد را بزنی مدال را میگیری. در تیراندازی با یکدهم امتیاز ممکن است مدال را از دست بدهی یا به دستش آوری؛ اما با تمام اینها من خودم بهشخصه خیلی امیدوارم که ما در این دوره بتوانیم روی سکو برویم. چون نتایجی که در سه، چهار سال گذشته در مسابقات آسیایی و جهانی گرفتیم به همه رقبا ثابت کرده ایرانیها یک حریف جدی برای آنها در المپیک هستند».
بهجز الهه احمدی، نجمه خدمتی دیگر بانوی تیرانداز کشورمان است که در رشته تفنگ بادی 10 متر باید در المپیک ریو تیر بزند. بانویی که پدیده این روزهای تیراندازی زنان ایران شده است. احمدی آنقدر امیدوار است که حتی شانس مدالآوری خدمتی را در المپیک ریو بیشتر از خودش میداند: «خانم خدمتی خیلی جوان هستند و باانگیزه. این اولین المپیکی هست که میرود و طبیعی است که خیلی پرشور و نشاط باشد. همانطورکه خود من در المپیک لندن آن طور بودم. من مطمئنم شانس ایشان حتی از من برای گرفتن مدال طلا هم بالاتر است».
خدمتی: پیشبینیکردن خیلی سخت است
نجمه هرچند با 19 سال سن خیلی زود پلههای ترقی را طی کرده و مدال طلای بازیهای آسیایی و برنز جهان را در کارنامه دارد اما نمیتواند با اطمینان خاطر از المپیک ریو حرف بزند. او برعکس الهه حرف میزند: «من برای گرفتن مدال تمرین میکنم. اما نمیتوانم هیچ پیشبینیاي داشته باشم. المپیک جای بهترینهاست و من میخواهم برای اولینبار آن را تجربه کنم. بهخصوص اینکه قوانین مسابقات هم تغییر کرده و هشت نفری که به فینال میآیند باید دوباره از صفر شروع به تیرزدن کنند. همین موضوع باعث میشود حساسیت کار خیلی بالاتر برود. انشاءالله که من یا خانم احمدی بتوانیم روی سکو برویم. هرچند که ایشان از من باتجربهتر و بهترند».
نعمتی: غیرممکن را ممکن کردم
اما دیگر بانویی که کاروان ورزش ایران چشم به مدالآوری او دوخته، زهرا نعمتی است. کماندار معلولی که در بازیهای پارالمپیک 2012 لندن رکورد دنیا را زد و صاحب مدال طلا شد. کار زهرا در پارالمپیک لندن آنقدر برای ورزش ایران مهم بود و به چشم آمد که مسئولان کمیته ملی المپیک از او خواستند تا برای تیم ملی تیروکمان افراد سالم هم در بازیهای المپیک به میدان برود و این کاروان را هم از توانایی خود بینصیب نکند. نعمتی هم به امید بالابردن پرچم ایران، این خواسته را اجابت کرد تا هم در بازیهای پارالمپیک و هم المپیک ٢٠١٦ ریودوژانیرو برای تیمهای ملی تیروکمان ایران تیر بزند. او حالا میرود تا اینبار آرزوی دیرینه ورزش ایران در بازیهای المپیک، بزرگترین رویداد ورزشی افراد سالم در دنیا را برآورده کند. پرچمداری کاروان ایران نشان میدهد نعمتی چه جایگاهی در ورزش ایران دارد. زهرا که سهمیه بازيهای المپیک و پارالمپیک 2016 ریو را گرفته، روزهای پرفشاری تمرین میکند. آن هم به امید تکرار كسب خوشرنگترین مدال دنیا. تنها بانوی طلایی ورزش ایران در بازیهای المپیک و پارالمپیک میگوید: «در واقع هدف اصلی من این بود به همه کسانی که مثل من
دچار معلولیت شدند این پیام را برسانم که معلولیت نقطه پایان زندگی نیست. گاهی شرایطی در زندگی پیش میآید که از اراده انسان خارج است. من ثابت کردم که ناممکنها روزی به ممکن تبدیل میشود و تنها با اراده و همت میتوانیم آن را به دست بیاوریم. کسب سهمیه المپیک ریو توسط من هم این پیام را داشت که کسب سهمیه المپیک توسط ورزشکار معلول در ظاهر کاری غیرممکن بود اما من آن را انجام دادم. آرزوی هر ورزشکاری مدالآوری در المپیک است. من به کسب سهمیه اکتفا نمیکنم هرچند راه سختی پیشرو دارم اما المپیک میدان مبارزه و تلاش است و حریفان بسیار قدرتمند هستند به همین دلیل قولی برای کسب مدال نمیدهم اما تلاشم را خواهم کرد. مدالآوری در المپیک دور از دسترس نیست و با تلاش و همت امکانپذیر خواهد بود».
علیزاده: مدال المپیک برایم دور از دسترس نیست
کیمیای تکواندوی ایران اما شانس دیگر مدالآوری کاروان ورزش کشورمان در المپیک ریو است. دختر جوان 16سالهای که یکباره قدرت خود را به دنیا ثابت کرد و در مسابقات تکواندوی قهرمانی جهان بزرگسالان به مدال برنز رسید و اولین مدال تاریخ جهانی این رشته را به دست آورد. کیمیا علیزاده اما هنوز جواز ورود به المپیک ریو را به دست نیاورده. او یک ماه دیگر باید عازم مسابقات قهرمانی آسیا شود تا در مصاف با رقبا این سهمیه را بگیرد. سهمیهای که خیلیها پیشبینی میکنند گرفتنش قطعی است؛ «من واقعا شرایط خوبی دارم اما همه چیز بستگی به روز مسابقه دارد و اینکه خدا چه بخواهد. البته اکثر رقبایم از مسابقات جهانی سهمیه را گرفتند و کار من در اینجا آسان است. اما بههرحال مسابقه است و نمیشود چیزی را پیشبینی کرد». مدال المپیک برای کیمیا دور از دسترس نیست اما میگوید نمیتواند آن را با مدالی که در مسابقات جهانی گرفته مقایسه کند. «در مسابقات جهانی تو ممکن است با کسی مبارزه کنی که بینامونشان است اما در المپیک اصلا اینطور نیست؛ کسی که مقابلت قرار گرفته یا نفر برتر قاره است، یا نفر برتر رنکینگ است. جو رسانهای مسابقات خیلی فرق میکند. در
جهانی، پنج مسابقه همزمان با هم برگزار میشود اما در المپیک اینطور نیست. یک مسابقه در حال برگزاری است و نگاه همه مردم به تو است؛ اما بااینحال مدال المپیک برایم دور از دسترس نیست. میروم تا بهترین مبارزه را در آنجا داشته باشم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.