|

سال المپیک، سال مثبت‌اندیشی

مهدی زعیم‌زاده.دبیر گروه ورزش

المپیک لندن روزهای فوق‌العاده‌ای برای ایران رقم زد. ایرانی‌ها هرگز چنین المپیکی را تجربه نکرده بودند، کسب 12 مدال باعث شد المپیک آن‌چنان بین خانواده‌های ایرانی فراگیر شود که خیلی‌ها عنوان کردند دیگر به فوتبال توجه نشود و اولویت را به رشته‌های المپیکی بدهیم. آن موفقیت تاریخی شاید انتظارات را خیلی بالا برده باشد و همه منتظر تکرار آن روزهای شیرین در مرداد 1395 باشند. در‌این‌میان سؤال اصلی این است: المپیک 2016 ریودوژانیرو چگونه المپیکی برای ایران خواهد شد، المپیکی مثل المپیک 2008 پکن با تنها دو مدال و ناکامی محض یا همانند المپیک لندن؛ پرمدال و پرافتخار.
محمود گودرزی وزیر ورزش و جوانان با نگاهی آماری به مدال‌گیری ایران در ادوار اخیر المپیک پیش‌بینی کرده ایران در بهترین حالت شش مدال در ریودوژانیرو کسب می‌کند، نصف مدال‌های لندن. آیا این پیش‌بینی منطقی است؟ محمود گودرزی از تعداد مدال‌های ایران در هفت دوره اخیر، میانگین گرفته است و با ارفاق به عدد شش رسیده است. شاید از نظر آماری پیش‌بینی وزیر پیش‌بینی کارشناسی باشد، اما به این موضوع می‌توان از یک زاویه دیگر هم نگاه کرد. نگاهی مثبت و خوشبینانه که در آن منطق هم وجود دارد.
ذات ورزش همخوانی درخور توجهی با خوشبینی دارد. چه کسی فکر می‌کرد فرنگی ایران که تا قبل از 2012 یک طلا هم در کارنامه نداشت، سه بار طلایی شود؟ آیا پیش‌بینی می‌شد ایران در جام جهانی 2014، آرژانتین را تا آستانه شکست پیش ببرد؟
از طرفی باید به یک نکته مهم‌تر اشاره کرد؛ پتانسیل کنونی ورزش ایران را با پتانسیل ورزش ایران در دهه‌های قبل که تک‌مدال می‌گرفت، اصلا نمی‌توان مقایسه کرد. در المپیک 1988 سئول، ایران پس از دو دوره غیبت، دوباره پا به المپیک گذاشت و با یک مدال به خانه برگشت. در دهه 80 و 90 میلادی تنها کشتی آزاد بود که می‌توانست برای ایران مدال بیاورد، اما به مرور زمان این انحصار شکست. وزنه‌برداری ایران به پا خاست. تکواندو به بازی‌ها اضافه شد و محمد بنا، کشتی فرنگی ایران را وارد عصری طلایی کرد. در‌این‌میان ظهور تک‌چهره‌هایی در رشته‌های دیگر مثل احسان حدادی را هم نباید فراموش کرد. در واقع سال‌هایی که ایران، المپیک را با حداکثر سه مدال ترک می‌کرد، دورانی بود که فقط در کشتی آزاد شانس کسب مدال وجود داشت، اما هم‌اکنون کشتی فرنگی، وزنه‌برداری و تکواندو هم به این سبد اضافه شده و رجوع به آمار آن دهه برای احتساب مدال‌های 2016 چندان منصفانه نیست.
در این شرایط که ایران چهار سال پیش با کسب مدال در کشتی فرنگی و آزاد، وزنه‌برداری، تکواندو و دوومیدانی به رکورد تاریخی 12 مدال رسیده است، چرا باید صحبت از شش مدال کرد؟
درست است که شاید از نظر کسب مدال طلا، رسیدن به رکورد تاریخی چهار طلای لندن کمی دور از دسترس باشد، اما دلایل زیادی برای امیدواری به کسب بیش از شش مدال داریم.
با وجود مصدومیت بهداد سلیمی، وزنه‌برداری ایران همچنان پتانسیل مدال‌آوری دارد؛ شاید این‌بار چهار مدال نگیرد، اما سلیمی، کیانوش رستمی، سهراب مرادی و... می‌توانند سکوی المپیک را فتح کنند. در تکواندو، وضعیتی ایده‌آل وجود دارد و ایران با سه قهرمان مدعی، راهی ریو می‌شود. در کشتی هم با وجود دو مربی نخبه ( محمد بنا و رسول خادم) قطعا دست ایران خالی نمی‌ماند. در این دوره حتی می‌توان به تک‌مدال‌هایی در برخی رشته‌های دیگر هم کمی امید داشت.
آیا با این پتانسیل بالا باید تنها به دنبال شش مدال بود؟
حتی اگر به مصدومیت بهداد سلیمی، بالارفتن سن حمید سوریان، قاسم رضایی و امید نوروزی و اینکه 16 سال است در کشتی آزاد طلا نگرفتیم، توجه کنیم، بازهم در زمینه کسب تعداد مدال دلیلی برای ناامیدی و بدبینی وجود ندارد. ورزش پدیده‌ای است که می‌توان در آن به رؤیاها فکر کرد. چرا رؤیای این را نداشته باشیم که والیبال‌مان برای اولین‌بار المپیکی شود و در ریو برای کسب مدال خیز بردارد؟ چرا رؤیای این را نداشته باشیم که این بار بانوان ایرانی به اولین مدال المپیک‌شان برسند و فرنگی با آقای خاصش دوباره تاریخ‌ساز شود؟
شاید آقای وزیر قصد داشته با نگاهی مدیریتی انتظارات را متعادل کند، اما آنهایی که ورزش را با جان و دلشان تعقیب می‌کنند، امیدوارند و چشم‌انتظار یک تابستان رؤیایی.

المپیک لندن روزهای فوق‌العاده‌ای برای ایران رقم زد. ایرانی‌ها هرگز چنین المپیکی را تجربه نکرده بودند، کسب 12 مدال باعث شد المپیک آن‌چنان بین خانواده‌های ایرانی فراگیر شود که خیلی‌ها عنوان کردند دیگر به فوتبال توجه نشود و اولویت را به رشته‌های المپیکی بدهیم. آن موفقیت تاریخی شاید انتظارات را خیلی بالا برده باشد و همه منتظر تکرار آن روزهای شیرین در مرداد 1395 باشند. در‌این‌میان سؤال اصلی این است: المپیک 2016 ریودوژانیرو چگونه المپیکی برای ایران خواهد شد، المپیکی مثل المپیک 2008 پکن با تنها دو مدال و ناکامی محض یا همانند المپیک لندن؛ پرمدال و پرافتخار.
محمود گودرزی وزیر ورزش و جوانان با نگاهی آماری به مدال‌گیری ایران در ادوار اخیر المپیک پیش‌بینی کرده ایران در بهترین حالت شش مدال در ریودوژانیرو کسب می‌کند، نصف مدال‌های لندن. آیا این پیش‌بینی منطقی است؟ محمود گودرزی از تعداد مدال‌های ایران در هفت دوره اخیر، میانگین گرفته است و با ارفاق به عدد شش رسیده است. شاید از نظر آماری پیش‌بینی وزیر پیش‌بینی کارشناسی باشد، اما به این موضوع می‌توان از یک زاویه دیگر هم نگاه کرد. نگاهی مثبت و خوشبینانه که در آن منطق هم وجود دارد.
ذات ورزش همخوانی درخور توجهی با خوشبینی دارد. چه کسی فکر می‌کرد فرنگی ایران که تا قبل از 2012 یک طلا هم در کارنامه نداشت، سه بار طلایی شود؟ آیا پیش‌بینی می‌شد ایران در جام جهانی 2014، آرژانتین را تا آستانه شکست پیش ببرد؟
از طرفی باید به یک نکته مهم‌تر اشاره کرد؛ پتانسیل کنونی ورزش ایران را با پتانسیل ورزش ایران در دهه‌های قبل که تک‌مدال می‌گرفت، اصلا نمی‌توان مقایسه کرد. در المپیک 1988 سئول، ایران پس از دو دوره غیبت، دوباره پا به المپیک گذاشت و با یک مدال به خانه برگشت. در دهه 80 و 90 میلادی تنها کشتی آزاد بود که می‌توانست برای ایران مدال بیاورد، اما به مرور زمان این انحصار شکست. وزنه‌برداری ایران به پا خاست. تکواندو به بازی‌ها اضافه شد و محمد بنا، کشتی فرنگی ایران را وارد عصری طلایی کرد. در‌این‌میان ظهور تک‌چهره‌هایی در رشته‌های دیگر مثل احسان حدادی را هم نباید فراموش کرد. در واقع سال‌هایی که ایران، المپیک را با حداکثر سه مدال ترک می‌کرد، دورانی بود که فقط در کشتی آزاد شانس کسب مدال وجود داشت، اما هم‌اکنون کشتی فرنگی، وزنه‌برداری و تکواندو هم به این سبد اضافه شده و رجوع به آمار آن دهه برای احتساب مدال‌های 2016 چندان منصفانه نیست.
در این شرایط که ایران چهار سال پیش با کسب مدال در کشتی فرنگی و آزاد، وزنه‌برداری، تکواندو و دوومیدانی به رکورد تاریخی 12 مدال رسیده است، چرا باید صحبت از شش مدال کرد؟
درست است که شاید از نظر کسب مدال طلا، رسیدن به رکورد تاریخی چهار طلای لندن کمی دور از دسترس باشد، اما دلایل زیادی برای امیدواری به کسب بیش از شش مدال داریم.
با وجود مصدومیت بهداد سلیمی، وزنه‌برداری ایران همچنان پتانسیل مدال‌آوری دارد؛ شاید این‌بار چهار مدال نگیرد، اما سلیمی، کیانوش رستمی، سهراب مرادی و... می‌توانند سکوی المپیک را فتح کنند. در تکواندو، وضعیتی ایده‌آل وجود دارد و ایران با سه قهرمان مدعی، راهی ریو می‌شود. در کشتی هم با وجود دو مربی نخبه ( محمد بنا و رسول خادم) قطعا دست ایران خالی نمی‌ماند. در این دوره حتی می‌توان به تک‌مدال‌هایی در برخی رشته‌های دیگر هم کمی امید داشت.
آیا با این پتانسیل بالا باید تنها به دنبال شش مدال بود؟
حتی اگر به مصدومیت بهداد سلیمی، بالارفتن سن حمید سوریان، قاسم رضایی و امید نوروزی و اینکه 16 سال است در کشتی آزاد طلا نگرفتیم، توجه کنیم، بازهم در زمینه کسب تعداد مدال دلیلی برای ناامیدی و بدبینی وجود ندارد. ورزش پدیده‌ای است که می‌توان در آن به رؤیاها فکر کرد. چرا رؤیای این را نداشته باشیم که والیبال‌مان برای اولین‌بار المپیکی شود و در ریو برای کسب مدال خیز بردارد؟ چرا رؤیای این را نداشته باشیم که این بار بانوان ایرانی به اولین مدال المپیک‌شان برسند و فرنگی با آقای خاصش دوباره تاریخ‌ساز شود؟
شاید آقای وزیر قصد داشته با نگاهی مدیریتی انتظارات را متعادل کند، اما آنهایی که ورزش را با جان و دلشان تعقیب می‌کنند، امیدوارند و چشم‌انتظار یک تابستان رؤیایی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.