|

چرا چپ‌گرایان باید دموکرات هم باشند؟

مایکل کازین ترجمه: مريم غلام‌زاده

تاریخ
از زمان جنگ داخلی آمریکا، جنبش‌های چپ تنها وقتی پیروزی‌های سیاسی بزرگ به‌ دست آورده‌اند که توانسته‌اند رهبران یکی از دو حزب موجود را قانع یا وادار کنند در موضوعات مشخص طرف آنها را بگیرند. پیوستن اکثریت طرفداران الغای بردگی به حزب جمهوری‌خواه عنصر اساسی در لغو برده‌داری و کسب حقوق شهروندی برای سیاه‌پوستان بود. اتحادیه‌های کارگری بین سال‌های 1933 تا 1945 با کمک‌های آشکار و پنهان «فرانکلین روزولت» و دموکرات‌های کاخ سفید و کنگره، حدود 9 میلیون عضو جدید گرفتند. حزب (عمدتا) لیبرال «جان‌اف‌‌کندی» و «لیندن جانسون» در واکنش به اعتراضات جنبش مدنی سیاهان، از حقوق مدنی، حق رأی و رفع قوانین تبعیض‌آمیز در خرید‌و‌فروش و اجاره خانه‌ها در دهه 1960 حمایت کردند. بعد از آن هم شکاف عمیق میان دموکرات‌ها به پایان جنگ ویتنام کمک کرد. در موارد معدودی هم احزاب چپ‌گرایی مثل سوسیالیست‌ها و کمونیست‌ها قادر بودند رقبای «سرمایه‌دار» خود را ترغیب کنند و اصلاحاتی مانند حقوق بی‌کاری را تصویب کنند، ولی حتی یک حزب رادیکال هم نتوانسته حمایت کافی برای تصویب تغییرات دور از دسترسی جلب کند که آرزویش را در سر می‌پروراند.
نیروهای اجتماعی
در عصر ما همه گروه‌های آمریکایی که چپ‌گرایان نیز از اهدافشان حمایت می‌کنند تا حدودی می‌خواهند این اهداف را از طریق حزب دموکرات پیش ببرند. این گروه‌ها شامل این موارد هستند: مدافعان شهروندی مهاجران بی‌اوراق، فعالان حقوق مدنی، فمینيست‌ها، فعالان اتحادیه‌ای، طرفداران اجرای اصلاحات در زندان‌ها و طرفداران محیط زیست. اگر دموکرات‌ها را نادیده بگیرید - یا ساده‌انگارانه انکارشان کنید - در واقع می‌گویید راهبردهای ظریف و سنجیده همه این گروه‌هایی که می‌کوشند اوضاع مردم را بهتر کنند، غلط است، ولی این گروه‌ها چیزی را می‌فهمند که چپ‌های فرقه‌گرا هرگز نمی‌فهمند یا فراموش می‌کنند؛ سیاست یارگیری از نیروهای اجتماعی برای شکست‌دادن مخالفان مردم. این همان چیزی است که نظریه‌پرداز و فعال سیاسی مارکسیست، آنتونیو گرامشی «یک جبهه تاریخی» می‌نامد که درگیر «جنگ موضعی» است. در گذشته دموکرات‌ها گاه ابزاری برای پیشبرد این درگیری بوده‌اند. نباید این امکان را نادیده گرفت که همچنان می‌توان از آنها به عنوان ابزار اجرای تغییرات استفاده کرد.
حزب جمهوری‌خواه
130 سال می‌گذرد از روزی که «فردریک داگلاس»، حزب جمهوری‌خواه را «لنگرگاه امیدهای سیاسی مردمان رنگین‌پوست و کشتی امن آنها» نامید. از وقتی «رونالد ریگان» در سال 1980 رئیس‌جمهور شد، حزب کهنه‌کار اعظم (Grand Old Party) به حزب سرکوبگر اعظم (Grand Oppressive Party) بدل شده، حزبی که رهبران آن - و میلیاردرهای حامی آنان - می‌خواهند تقریبا هر دستاوردی را که در قرن بیستم و بیست‌ویکم برای رفاه عمومی ایجاد شده از بین ببرند. پس لااقل درحال‌حاضر جمهوری‌خواهان دشمن ما هستند. همیشه این‌طور نیست که دشمنِ دشمن ما دوست ما باشد. از 1941 تا 1945 استالین متحد ضروری در جنگی اجتناب‌ناپذیر علیه هیولایی تندخوتر بود، ولی امروز هر چپ‌گرایی که مردم را از شرکت در سیاست انتخاباتی نهی کند یا رأیش را به حزب سومی بدهد و آن را بسوزاند، به پیروزی جمهوری‌خواهان کمک کرده، حتی یک رأی. انتخابات‌های ایالات متحده، بازی با حاصل جمع صفر است.
فرصت‌ها
بله، حزب دموکرات حزبی «سرمایه‌دارانه» است. «باراک اوباما» بدون حمایت فوق‌ثروتمندان آمریکا رئیس‌جمهور نمی‌شد. این هم درست است که اکثر نامزدهای دموکرات در بسیاری موارد، اگر به نفع‌شان باشد و رأی‌شان را بیشتر کند، به راست می‌چرخند، ولی مسئله تغییر این رویه است.
دموکرات‌ها با وجود دوستانی که در وال‌استریت یا دره سیلیکون دارند، نهادی‌اند که تقریبا از مشارکت افراد و گروه‌های مختلف در هر سطحی استقبال می‌کنند؛ از کمیته‌های ایالات تا افراد کمپین‌ها و انتخاب نمایندگان و... . این یعنی فرصت‌های زیادی برای ترغیب یا هل‌دادن حزب دموکرات به سوی چپ هست.
نبود هیچ جایگزین دیگر
مایه خوش‌وقتی و سرور است به حزبی تعلق داشته باشی و رأی دهی که به‌روشنی از اصول سوسیالیستی دموکراتیک دفاع و به‌گونه‌ای هیجان‌انگیز این اصول را در حوزه‌های انتخابی خود صورت‌بندی ‌می‌کند و ‌می‌تواند برای هر مقامی از شهرداری و قانون‌گذاری و فرمانداری تا مجلس سنا و ریاست‌جمهوری رقابت کند، ولی همه آمریکایی‌ها، نروژی حرف نمی‌زنند.
در ایالات متحده موانع بی‌شماری هست برای شروع و تداوم یک حزب جدید چپ؛ قوانین انتخابی در تقابل با چنین چیزی است، اکثر رسانه‌ها آن را نادیده می‌گیرند، مخارج زیرساخت‌های آن سرسام‌آور است و حوزه‌های انتخابی چنین حزبی هم درحال‌حاضر وجود ندارد. اکثریت مردمان آمریکا می‌گویند علاقه‌مندند حزب سومی داشته باشند تا به آن رأی دهند، ولی لااقل بسیاری از آنها طرف چپ یا راست‌اند و بسیاری سیاست را «بی‌پدر و مادر» می‌دانند و به‌ندرت رأی می‌دهند.
در‌این‌میان، کمتر حزب چپ‌گرایی هست که بتواند آدم مشهوری را برای ریاست‌جمهوری معرفی کند؛ آدمی که بتواند رأی کافی برای گرفتن موضعی انتقادی در برابر نامزد جمهوری‌خواه، بیاورد. در سال 2000، اگر فقط یک درصد از 97هزارو 488 رأی مردم فلوریدا به «رالف ندِر»، به سبد «ال گور» می‌ریخت، «جورج بوشِ» پسر در فرمانداری تگزاس مانده بود و هرگز رئیس‌جمهور نمی‌شد و آمریکا هم احتمالا در سال 2003 به عراق حمله نمی‌کرد. «برنی سندرز» همه اینها را می‌داند و به همین دلیل تصمیم گرفته از حزب دموکرات نامزد ریاست‌جمهوری شود.
برای چپ‌گرایان آمریکایی رأی‌دادن و تبلیغ برای دموکرات‌ها نباید مسئله اصولی باشد، بلکه مسئله‌ای عملی است: آیا با فعالیت درون حزب و همچنین بیرون از آن، می‌توان در ساختن جامعه‌ای عادلانه‌تر و انسانی‌تر در ایالات متحده مؤثرتر بود و به مردمان جوامع دیگر یاری رساند یا با نادیده‌گرفتن حزب و انکار آن؟ البته چپ‌های ایالات متحده باید به کار همیشگی خود ادامه دهند؛ ترتیب‌دادن اعتراضات، ساختن جنبش‌ها، آموزش مردم، تحت ‌فشار قراردادن سیاست‌مداران و ایجاد نهادهایی که بکوشند زندگی‌های مردم را بهتر کنند، ولی احزاب سیاسی، جزء ذاتی یک دموکراسی سالم‌اند و درحال‌حاضر، حزب دموکرات تنها حزبی است که ما داریم.
منبع: مجله دیسنت

تاریخ
از زمان جنگ داخلی آمریکا، جنبش‌های چپ تنها وقتی پیروزی‌های سیاسی بزرگ به‌ دست آورده‌اند که توانسته‌اند رهبران یکی از دو حزب موجود را قانع یا وادار کنند در موضوعات مشخص طرف آنها را بگیرند. پیوستن اکثریت طرفداران الغای بردگی به حزب جمهوری‌خواه عنصر اساسی در لغو برده‌داری و کسب حقوق شهروندی برای سیاه‌پوستان بود. اتحادیه‌های کارگری بین سال‌های 1933 تا 1945 با کمک‌های آشکار و پنهان «فرانکلین روزولت» و دموکرات‌های کاخ سفید و کنگره، حدود 9 میلیون عضو جدید گرفتند. حزب (عمدتا) لیبرال «جان‌اف‌‌کندی» و «لیندن جانسون» در واکنش به اعتراضات جنبش مدنی سیاهان، از حقوق مدنی، حق رأی و رفع قوانین تبعیض‌آمیز در خرید‌و‌فروش و اجاره خانه‌ها در دهه 1960 حمایت کردند. بعد از آن هم شکاف عمیق میان دموکرات‌ها به پایان جنگ ویتنام کمک کرد. در موارد معدودی هم احزاب چپ‌گرایی مثل سوسیالیست‌ها و کمونیست‌ها قادر بودند رقبای «سرمایه‌دار» خود را ترغیب کنند و اصلاحاتی مانند حقوق بی‌کاری را تصویب کنند، ولی حتی یک حزب رادیکال هم نتوانسته حمایت کافی برای تصویب تغییرات دور از دسترسی جلب کند که آرزویش را در سر می‌پروراند.
نیروهای اجتماعی
در عصر ما همه گروه‌های آمریکایی که چپ‌گرایان نیز از اهدافشان حمایت می‌کنند تا حدودی می‌خواهند این اهداف را از طریق حزب دموکرات پیش ببرند. این گروه‌ها شامل این موارد هستند: مدافعان شهروندی مهاجران بی‌اوراق، فعالان حقوق مدنی، فمینيست‌ها، فعالان اتحادیه‌ای، طرفداران اجرای اصلاحات در زندان‌ها و طرفداران محیط زیست. اگر دموکرات‌ها را نادیده بگیرید - یا ساده‌انگارانه انکارشان کنید - در واقع می‌گویید راهبردهای ظریف و سنجیده همه این گروه‌هایی که می‌کوشند اوضاع مردم را بهتر کنند، غلط است، ولی این گروه‌ها چیزی را می‌فهمند که چپ‌های فرقه‌گرا هرگز نمی‌فهمند یا فراموش می‌کنند؛ سیاست یارگیری از نیروهای اجتماعی برای شکست‌دادن مخالفان مردم. این همان چیزی است که نظریه‌پرداز و فعال سیاسی مارکسیست، آنتونیو گرامشی «یک جبهه تاریخی» می‌نامد که درگیر «جنگ موضعی» است. در گذشته دموکرات‌ها گاه ابزاری برای پیشبرد این درگیری بوده‌اند. نباید این امکان را نادیده گرفت که همچنان می‌توان از آنها به عنوان ابزار اجرای تغییرات استفاده کرد.
حزب جمهوری‌خواه
130 سال می‌گذرد از روزی که «فردریک داگلاس»، حزب جمهوری‌خواه را «لنگرگاه امیدهای سیاسی مردمان رنگین‌پوست و کشتی امن آنها» نامید. از وقتی «رونالد ریگان» در سال 1980 رئیس‌جمهور شد، حزب کهنه‌کار اعظم (Grand Old Party) به حزب سرکوبگر اعظم (Grand Oppressive Party) بدل شده، حزبی که رهبران آن - و میلیاردرهای حامی آنان - می‌خواهند تقریبا هر دستاوردی را که در قرن بیستم و بیست‌ویکم برای رفاه عمومی ایجاد شده از بین ببرند. پس لااقل درحال‌حاضر جمهوری‌خواهان دشمن ما هستند. همیشه این‌طور نیست که دشمنِ دشمن ما دوست ما باشد. از 1941 تا 1945 استالین متحد ضروری در جنگی اجتناب‌ناپذیر علیه هیولایی تندخوتر بود، ولی امروز هر چپ‌گرایی که مردم را از شرکت در سیاست انتخاباتی نهی کند یا رأیش را به حزب سومی بدهد و آن را بسوزاند، به پیروزی جمهوری‌خواهان کمک کرده، حتی یک رأی. انتخابات‌های ایالات متحده، بازی با حاصل جمع صفر است.
فرصت‌ها
بله، حزب دموکرات حزبی «سرمایه‌دارانه» است. «باراک اوباما» بدون حمایت فوق‌ثروتمندان آمریکا رئیس‌جمهور نمی‌شد. این هم درست است که اکثر نامزدهای دموکرات در بسیاری موارد، اگر به نفع‌شان باشد و رأی‌شان را بیشتر کند، به راست می‌چرخند، ولی مسئله تغییر این رویه است.
دموکرات‌ها با وجود دوستانی که در وال‌استریت یا دره سیلیکون دارند، نهادی‌اند که تقریبا از مشارکت افراد و گروه‌های مختلف در هر سطحی استقبال می‌کنند؛ از کمیته‌های ایالات تا افراد کمپین‌ها و انتخاب نمایندگان و... . این یعنی فرصت‌های زیادی برای ترغیب یا هل‌دادن حزب دموکرات به سوی چپ هست.
نبود هیچ جایگزین دیگر
مایه خوش‌وقتی و سرور است به حزبی تعلق داشته باشی و رأی دهی که به‌روشنی از اصول سوسیالیستی دموکراتیک دفاع و به‌گونه‌ای هیجان‌انگیز این اصول را در حوزه‌های انتخابی خود صورت‌بندی ‌می‌کند و ‌می‌تواند برای هر مقامی از شهرداری و قانون‌گذاری و فرمانداری تا مجلس سنا و ریاست‌جمهوری رقابت کند، ولی همه آمریکایی‌ها، نروژی حرف نمی‌زنند.
در ایالات متحده موانع بی‌شماری هست برای شروع و تداوم یک حزب جدید چپ؛ قوانین انتخابی در تقابل با چنین چیزی است، اکثر رسانه‌ها آن را نادیده می‌گیرند، مخارج زیرساخت‌های آن سرسام‌آور است و حوزه‌های انتخابی چنین حزبی هم درحال‌حاضر وجود ندارد. اکثریت مردمان آمریکا می‌گویند علاقه‌مندند حزب سومی داشته باشند تا به آن رأی دهند، ولی لااقل بسیاری از آنها طرف چپ یا راست‌اند و بسیاری سیاست را «بی‌پدر و مادر» می‌دانند و به‌ندرت رأی می‌دهند.
در‌این‌میان، کمتر حزب چپ‌گرایی هست که بتواند آدم مشهوری را برای ریاست‌جمهوری معرفی کند؛ آدمی که بتواند رأی کافی برای گرفتن موضعی انتقادی در برابر نامزد جمهوری‌خواه، بیاورد. در سال 2000، اگر فقط یک درصد از 97هزارو 488 رأی مردم فلوریدا به «رالف ندِر»، به سبد «ال گور» می‌ریخت، «جورج بوشِ» پسر در فرمانداری تگزاس مانده بود و هرگز رئیس‌جمهور نمی‌شد و آمریکا هم احتمالا در سال 2003 به عراق حمله نمی‌کرد. «برنی سندرز» همه اینها را می‌داند و به همین دلیل تصمیم گرفته از حزب دموکرات نامزد ریاست‌جمهوری شود.
برای چپ‌گرایان آمریکایی رأی‌دادن و تبلیغ برای دموکرات‌ها نباید مسئله اصولی باشد، بلکه مسئله‌ای عملی است: آیا با فعالیت درون حزب و همچنین بیرون از آن، می‌توان در ساختن جامعه‌ای عادلانه‌تر و انسانی‌تر در ایالات متحده مؤثرتر بود و به مردمان جوامع دیگر یاری رساند یا با نادیده‌گرفتن حزب و انکار آن؟ البته چپ‌های ایالات متحده باید به کار همیشگی خود ادامه دهند؛ ترتیب‌دادن اعتراضات، ساختن جنبش‌ها، آموزش مردم، تحت ‌فشار قراردادن سیاست‌مداران و ایجاد نهادهایی که بکوشند زندگی‌های مردم را بهتر کنند، ولی احزاب سیاسی، جزء ذاتی یک دموکراسی سالم‌اند و درحال‌حاضر، حزب دموکرات تنها حزبی است که ما داریم.
منبع: مجله دیسنت

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.