|

گذری بر نقاشی‌ها و مجسمه‌های روزبه شریف در گالری سو

شخصیت‌پردازی

پرداختن به سیاه‌بازی و شخصیت مبارک در نقاشی و مجسمه این سؤال را ایجاد می‌کند که آیا در هنر تجسمی هم مثل داستان می‌توانیم شخصیت‌پردازی کنیم. این امر در مینیاتور ایرانی و دیوارنگاره‌های کلیسا قبل از اختراع فیلم و صنعت چاپ معمول بود یا در تصویرسازی‌های کتا‌ب‌های مصور هم دیده می‌شود؛ اما تنوع رنگ، تنوع مواد و فرم‌های آثار این نمایشگاه شخصیت مبارک را در خود حل کرده بود؛

شخصیت‌پردازی

فاروق مظلومی

 

پرداختن به سیاه‌بازی و شخصیت مبارک در نقاشی و مجسمه این سؤال را ایجاد می‌کند که آیا در هنر تجسمی هم مثل داستان می‌توانیم شخصیت‌پردازی کنیم. این امر در مینیاتور ایرانی و دیوارنگاره‌های کلیسا قبل از اختراع فیلم و صنعت چاپ معمول بود یا در تصویرسازی‌های کتا‌ب‌های مصور هم دیده می‌شود؛ اما تنوع رنگ، تنوع مواد و فرم‌های آثار این نمایشگاه شخصیت مبارک را در خود حل کرده بود؛ البته به نظر من این توفیق اجباری برای هنرمند است که با این امحای فرم، زبان بصری آثار همه‌گیرتر شده بود. روزبه شریف با جسارت به سراغ رنگ‌ها و فرم‌های پاپ رفته و مجسمه‌هایی با توپوگرافی پیچیده تولید کرده است. این برجستگی و فرورفتگی‌های متنوع در مجسمه‌ها ارتباط با مجسمه‌ها را پیچیده‌تر می‌کند و باعث پویایی و فعالیت بیشتر آثار می‌شود. در چیدمانی از مجسمه دو تکه مبارک با یک ارائه خوب با نورپردازی در فضای مناسب روبه‌رو می‌شویم که اهمیت ارائه را نشان می‌دهد. اغلب برای استقرار مجسمه از استند یا پایه‌ یا طناب آویز استفاده می‌کنند و این موضوع زیبایی‌شناسی آثار را خدشه‌دار می‌کند؛ اما مجسمه‌های این نمایشگاه برای ایستایی از عناصر الحاقی مثل پایه یا طناب آویز بهره نبرده‌اند و این استقلال حجم‌ها را بیشتر می‌کند. روزبه شریف برای ارائه مجسمه در کنار نقاشی باید به قدرت حجم در برابر بوم دوبعدی توجه می‌کرد. اگر تابلوهای نقاشی به‌تنهایی نمایش داده می‌شدند، بهتر دیده می‌شدند. نحوه ارائه آن‌قدر مهم است که گروهی از منتقدان، نمایشگاه را نمایشِ نحوه ارائه هم می‌دانند ارائه نباید موجب تضعیف اثر شود و آن‌قدر هم قوی نباشد که اثر هنری تحت‌الشعاع ارائه‌اش قرار گیرد؛ چون در صورت جابه‌جایی اثر از محل ارائه به محلی دیگر، تأثیر آن کمتر می‌شود. در یکی از اتاق‌ها با مجسمه منفصل مبارک روبه‌رو می‌شویم که به شکل افقی با سیم‌های فلزی از سقف آویزان است. به نظر من کل پیام اضمحلال آیین‌ها و سمبل‌های اجتماعی بر اثر زمان در همین مجسمه وجود داشت و مجسمه‌ها و نقاشی‌های دیگر با ایجاد اغتشاش در پیام، روحی از آنارشی مطلوب در هنر را ایجاد می‌کردند. اگرچه مجسمه‌ها از نظر ریزفرم‌ها شباهت داشتند؛ اما تفاوت در ابعاد موجب می‌شد شباهت اصلی با عناصر رنگ و ماده دیده شود. رنگ‌های خالص که به مخاطب هجوم می‌آورند و روحی از کودکی را به اثر تزریق می‌کنند، تقابلی قابل بحث با فرم‌های جدی هندسی داشتند. با توجه به شباهت این نمایشگاه به نمایشگاه سال گذشته این هنرمند و تکرار فضای رنگی و فرمی گاهی مشابه، بهتر است فضای مراقب (گالری مخاطب، رسانه، منتقد و...) به آثار این هنرمند توجه بیشتری کند و حساسیت بیشتری داشته باشد.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.