زنانی که در تاریخ بودند، زنانی که ما میشناسیم
فردا شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) است؛ بانویی که ایشان را به کرامت و دیانت میشناسیم؛ زنی که میتواند چنان همراه همسر باشد و یار پدر که بسیاری از مردان نمیتوانند؛ زنی که فقط قرار نیست در خانه بماند. زنی که البته شهادت او به مظلومانهترین شکل ممکن صورت میگیرد. آنچه درباره حضرت زهرا(س) قرار است به دختران ما آموزش داده شود به چند دانسته محدود شده و این حسرت سالهاست که مانده است. کاش بیشتر و بهتر درباره ایشان صحبت میشد؛ از تواناییها و تأثیرگذاریهایشان. این کاستی از سالهای دور تاکنون مانده است. هربار هم به شکلی این ماجرا رخ مینماید. شاید بهترین زمان برای پرداختن به چهره دیگری از حضرت زهرا(س)، این روزها باشد. سالهای اوایل دهه 80 بود. الان که نگاه میکنیم، همه انگار در حال تجربهکردن بودیم؛ تجربه فضای باز سیاسی، تجربه جامعه مدنی، تجربه دموکراسیخواهی. بخشی از زنان هم بهدنبال تجربهکردن رفتارها و خواستههایی بودند که نه پیشتر نسبت به آن آگاهی داشتند و نه نیاز آن را احساس میکردند. عدهای به صورت منسجم بهدنبال بهدستآوردن حقوق و جایگاه بالاتری برای خود بودند. برگزاری مراسمها و نشستها و تئاترها و حتی سرودن شعرها بخشی از این فعالیتها بود. عجیب آنکه تعداد افراد مذهبی بین آنان بیشتر بود و البته هست؛ افرادی که هم با قرآن آشنایی داشتند و هم با حقوق جدید. زمان گذشته است. زنان دوران شکوفایی و پس از آن تحقیر را پشتسر گذاشتهاند. اما برخی از زنانی که فعالان آنموقع بودند نیز راهشان را بهنوعی تغییر دادهاند و شاید پسرفت کردهاند. آنان خواستههای زنان را گاه با خواسته همجنسگرایان و دگرباشان همراه کردهاند، آنان با حضور در نهادهایی که با سرمایه کشورهای دیگر اداره میشد مسیر استقلال را گم کردند و از آن مهمتر خواستههای زنان ایرانی را دنبال نمیکنند. گاه مقاصد سیاسی نیز دراینمیان پررنگتر میشود و بهجای اینکه برای توانمندسازی زنان ایرانی گام برداشته شود به سمتوسویی دیگر ميرود.کنون دوباره روزگاران تعادل از راه رسیده است؛ روزگارانی که به دلیل تلاش و کوشش دختران درصد حضور و موفقیتشان در کنکور و دانشگاه افزایش یافته است. آنها توانستهاند پستهایی نظیر فرماندار را دریافت کنند و توانستهاند در این دوره مجلس 20 کرسی را از آن خود کنند. امیدواریم این اتفاق به شکلی رخ دهد.
فردا شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) است؛ بانویی که ایشان را به کرامت و دیانت میشناسیم؛ زنی که میتواند چنان همراه همسر باشد و یار پدر که بسیاری از مردان نمیتوانند؛ زنی که فقط قرار نیست در خانه بماند. زنی که البته شهادت او به مظلومانهترین شکل ممکن صورت میگیرد. آنچه درباره حضرت زهرا(س) قرار است به دختران ما آموزش داده شود به چند دانسته محدود شده و این حسرت سالهاست که مانده است. کاش بیشتر و بهتر درباره ایشان صحبت میشد؛ از تواناییها و تأثیرگذاریهایشان. این کاستی از سالهای دور تاکنون مانده است. هربار هم به شکلی این ماجرا رخ مینماید. شاید بهترین زمان برای پرداختن به چهره دیگری از حضرت زهرا(س)، این روزها باشد. سالهای اوایل دهه 80 بود. الان که نگاه میکنیم، همه انگار در حال تجربهکردن بودیم؛ تجربه فضای باز سیاسی، تجربه جامعه مدنی، تجربه دموکراسیخواهی. بخشی از زنان هم بهدنبال تجربهکردن رفتارها و خواستههایی بودند که نه پیشتر نسبت به آن آگاهی داشتند و نه نیاز آن را احساس میکردند. عدهای به صورت منسجم بهدنبال بهدستآوردن حقوق و جایگاه بالاتری برای خود بودند. برگزاری مراسمها و نشستها و تئاترها و حتی سرودن شعرها بخشی از این فعالیتها بود. عجیب آنکه تعداد افراد مذهبی بین آنان بیشتر بود و البته هست؛ افرادی که هم با قرآن آشنایی داشتند و هم با حقوق جدید. زمان گذشته است. زنان دوران شکوفایی و پس از آن تحقیر را پشتسر گذاشتهاند. اما برخی از زنانی که فعالان آنموقع بودند نیز راهشان را بهنوعی تغییر دادهاند و شاید پسرفت کردهاند. آنان خواستههای زنان را گاه با خواسته همجنسگرایان و دگرباشان همراه کردهاند، آنان با حضور در نهادهایی که با سرمایه کشورهای دیگر اداره میشد مسیر استقلال را گم کردند و از آن مهمتر خواستههای زنان ایرانی را دنبال نمیکنند. گاه مقاصد سیاسی نیز دراینمیان پررنگتر میشود و بهجای اینکه برای توانمندسازی زنان ایرانی گام برداشته شود به سمتوسویی دیگر ميرود.کنون دوباره روزگاران تعادل از راه رسیده است؛ روزگارانی که به دلیل تلاش و کوشش دختران درصد حضور و موفقیتشان در کنکور و دانشگاه افزایش یافته است. آنها توانستهاند پستهایی نظیر فرماندار را دریافت کنند و توانستهاند در این دوره مجلس 20 کرسی را از آن خود کنند. امیدواریم این اتفاق به شکلی رخ دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.