هدف + طراحی = دیزاین
احمدرضا دالوند
اگر هدف + طراحی مساوی با دیزاین* باشد، بنابراین «دیزاین» میتواند هم به یک فعالیت و هم به ثمره آن اطلاق شود. چه دوست داشته باشیم و چه نداشته باشیم، رهبران دنیای تجارت، چه با طراحی آشنا باشند و چه نباشند، همچنان به تفکر «دیزاین» بهعنوان گذرگاه جدیدی برای نوآوری نگاه میکنند.
مفهوم در حال گسترش دیزاین، شامل طبقهبندیهایی همچون طراحی تعاملی، طراحی وب، طراحی گرافیک، طراحی اینفوگرافی، طراحی هویت بصری، طراحی داخلی، طراحی خدمات، طراحی آگهی تبلیغاتی، طراحی بیلبورد، طراحی بستهبندی، طراحی انواع دنگلر، وابلر، شلف تاکر، بانتیگ و... همچنین رهبران دنیای تجارت به فکر زمینههای جدید و درحالظهور مانند استراتژی و تحقیق و تأثیر اجتماعی دیزاین هستند. اما همه این مکالمات، کتابها، مقالات و ... این سؤال را به وجود میآورند که دیزاین چیست؟ تعاریف بسیارند:
- دیزاین، بهترین اثرش را میتواند زمانی داشته باشد که از دستان دیزاینرها بیرون آمده و در دست همه مردم قرار بگیرد.
- دیزاین، فعالیتی است که به برنامهریزیهای زندگی فرم و نظم میبخشد.
- دیزاین، بیشتر زمانی مطرح میشود که ما با «محتوا» و «مخاطب» سروکار داریم.
اندیشهای که مدیران هنری و طراحان خلاق باید بتوانند ذهن مدیران تجارت را با آن آشنا کنند؛ این است که چطور و چگونه محتوا را به شکلی بصری چیدمان کنیم تا مخاطب بتواند به بهترین شکل با محتوا ارتباط برقرار کند.
به مدیران دنیای تجارت اعلام شود که قرار نیست در طراحی آگهی، طراحی وب، طراحی نشریه، یا... مهارت هنری را به رخ مخاطب بکشیم. قرار بر این است که مخاطب آگهی را ببیند و مجذوبش شود یا وارد سایت شود و مطلب موردنظر خود را پیدا کند و کارش را به پایان برساند. به آنان بهگونهای شفاف و عالمانه منتقل شود که در ویترین، در آگهی تلویزیونی یا چاپی، کالا را چگونه باید دیزاین کنیم تا مخاطب به بهترین شکل به آن دست پیدا کند، این همان دیزاین است.
«هنر» و «دیزاین» در خیلی از موارد همزمان با هم به کار گرفته میشوند؛ جایی که ما آن را «طراحی هنری» یا «کارگردانی هنری» مینامیم.
اما هنر، بهذات با دیزاین تفاوت دارد. هنر در عواطف ما ریشه دارد. هنر گاهی در مخاطب این پرسش را ایجاد میکند: چرا؟ ... چگونه؟
در پارادایم آنچه هنر خوانده میشود، مخاطب لزوما به پاسخ این پرسشها دست نمییابد زیرا هنر میتواند معانی گوناگونی داشته باشد. معانی هنر، بسته به تجربه و احساس هنرمند ممکن است تغییر کند. مخاطب میتواند با آن ارتباط بگیرد یا نگیرد. اما «دیزاین» باید درک و فهم شود زیرا دیزاین یک وسیله ارتباطی است و علیالاصول حامل پیام است، به همین سبب، پروژه دیزاین باید دارای نقشه راه باشد. دیزاین باید (با تأکید بسیار) پیام خود را راحت منتقل کند چراکه دیزاین عملی است برای حل مشکل و ارائه اطلاعات. معروف است که دیزاین خوب، مانند یک صندلی راحتی خوب است. دیزاین معمولا باید سفارشدهنده داشته باشد زیرا هر پروژه دیزاین برای هدفی خاص مناسب است و قطعا مخاطبمحور است. دیزاین قابلیت آموزشدادن و آموختن دارد. همه مردم میتوانند قوانین آن را بیاموزند. دیزاین، شالوده همه فعالیتهای بشری است.
Design*
اگر هدف + طراحی مساوی با دیزاین* باشد، بنابراین «دیزاین» میتواند هم به یک فعالیت و هم به ثمره آن اطلاق شود. چه دوست داشته باشیم و چه نداشته باشیم، رهبران دنیای تجارت، چه با طراحی آشنا باشند و چه نباشند، همچنان به تفکر «دیزاین» بهعنوان گذرگاه جدیدی برای نوآوری نگاه میکنند.
مفهوم در حال گسترش دیزاین، شامل طبقهبندیهایی همچون طراحی تعاملی، طراحی وب، طراحی گرافیک، طراحی اینفوگرافی، طراحی هویت بصری، طراحی داخلی، طراحی خدمات، طراحی آگهی تبلیغاتی، طراحی بیلبورد، طراحی بستهبندی، طراحی انواع دنگلر، وابلر، شلف تاکر، بانتیگ و... همچنین رهبران دنیای تجارت به فکر زمینههای جدید و درحالظهور مانند استراتژی و تحقیق و تأثیر اجتماعی دیزاین هستند. اما همه این مکالمات، کتابها، مقالات و ... این سؤال را به وجود میآورند که دیزاین چیست؟ تعاریف بسیارند:
- دیزاین، بهترین اثرش را میتواند زمانی داشته باشد که از دستان دیزاینرها بیرون آمده و در دست همه مردم قرار بگیرد.
- دیزاین، فعالیتی است که به برنامهریزیهای زندگی فرم و نظم میبخشد.
- دیزاین، بیشتر زمانی مطرح میشود که ما با «محتوا» و «مخاطب» سروکار داریم.
اندیشهای که مدیران هنری و طراحان خلاق باید بتوانند ذهن مدیران تجارت را با آن آشنا کنند؛ این است که چطور و چگونه محتوا را به شکلی بصری چیدمان کنیم تا مخاطب بتواند به بهترین شکل با محتوا ارتباط برقرار کند.
به مدیران دنیای تجارت اعلام شود که قرار نیست در طراحی آگهی، طراحی وب، طراحی نشریه، یا... مهارت هنری را به رخ مخاطب بکشیم. قرار بر این است که مخاطب آگهی را ببیند و مجذوبش شود یا وارد سایت شود و مطلب موردنظر خود را پیدا کند و کارش را به پایان برساند. به آنان بهگونهای شفاف و عالمانه منتقل شود که در ویترین، در آگهی تلویزیونی یا چاپی، کالا را چگونه باید دیزاین کنیم تا مخاطب به بهترین شکل به آن دست پیدا کند، این همان دیزاین است.
«هنر» و «دیزاین» در خیلی از موارد همزمان با هم به کار گرفته میشوند؛ جایی که ما آن را «طراحی هنری» یا «کارگردانی هنری» مینامیم.
اما هنر، بهذات با دیزاین تفاوت دارد. هنر در عواطف ما ریشه دارد. هنر گاهی در مخاطب این پرسش را ایجاد میکند: چرا؟ ... چگونه؟
در پارادایم آنچه هنر خوانده میشود، مخاطب لزوما به پاسخ این پرسشها دست نمییابد زیرا هنر میتواند معانی گوناگونی داشته باشد. معانی هنر، بسته به تجربه و احساس هنرمند ممکن است تغییر کند. مخاطب میتواند با آن ارتباط بگیرد یا نگیرد. اما «دیزاین» باید درک و فهم شود زیرا دیزاین یک وسیله ارتباطی است و علیالاصول حامل پیام است، به همین سبب، پروژه دیزاین باید دارای نقشه راه باشد. دیزاین باید (با تأکید بسیار) پیام خود را راحت منتقل کند چراکه دیزاین عملی است برای حل مشکل و ارائه اطلاعات. معروف است که دیزاین خوب، مانند یک صندلی راحتی خوب است. دیزاین معمولا باید سفارشدهنده داشته باشد زیرا هر پروژه دیزاین برای هدفی خاص مناسب است و قطعا مخاطبمحور است. دیزاین قابلیت آموزشدادن و آموختن دارد. همه مردم میتوانند قوانین آن را بیاموزند. دیزاین، شالوده همه فعالیتهای بشری است.
Design*
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.