|

من و فرودگاه و مامان

بهاره رهنما

من توی هر فرودگاهی هنوز دنبال مامانم می‌گردم... . مامان سال‌هاست که رفته و من هم مثل هر آدم منطقی‌ای با این واقعیت احتمالی که مرگ پدر و مادر را خواهم دید، با این موضوع کنار آمدم، اما فرودگاه مرا عجیب به هم می‌ریزد، عجیب غیرمنطقی می‌کند و عجیب داغ‌نبودن مادرم را تازه و نو. به فراخور کارم هم نمی‌توانم از رفتن به فرودگاه فرار کنم، اصلا خیلی هم آزار‌دهنده نیست؛ حالی شبیه وررفتن با زخم سطحی لثه دندان را دارد که آدم هم‌زمان هم درد می‌کشد و هم لذت می‌برد.خلاصه اینکه فرودگاه برای من حال‌وهوای عجیبی دارد و وسط همه روز‌مرگی‌ها و شلوغی‌های زندگی و کارم یادم می‌اندازد که روزگاری من هم کودکی بودم بدون هیچ دغدغه و مادری داشتم با یک بغل دغدغه برای همه ما و حتی پدرم... . نوروز هشت‌سالگی‌ام بود و پدر طبق معمول خیلی از سال‌ها کنار ما نبود و مادر، با کلی تلاش توانسته بود اجازه بگیرد تا با من و خواهر و برادر بزرگ‌ترم به مشهد برود. پول بلیت‌ها را هم دایی‌جان داده و تأکید کرده بود که زن‌دایی از این موضوع چیزی نفهمد. قرار بود نوروز را با خانواده دایی‌جان محمود بگذرانیم و ما بچه‌ها از شوق بازی‌کردن با سه پسردایی هم‌سن‌وسالمان در پوستمان نمی‌گنجیدیم... . مادرم که اصلیتش جنوبی بود و از چادر‌های رنگی قشنگش در خیابان و کوچه و بازار هم استفاده می‌کرد و آن‌روز هم در فرودگاه چادر سرمه‌ای گل‌ریزی بر سر کرده بود، به من که از خواهر و برادرم کوچک‌تر بودم تأکید کرده بود که پر چادر را توی مشتم بگیرم و تحت هیچ شرایطی رها نکنم، اما من با دیدن ماشین قرمز بزرگی که دست پسربچه موفرفری توی فرودگاه بود، پر چادر را رها کرده بودم تا ماشین پسرک را خوب نگاه کنم و وقتی پدرم تلفن زد، قشنگ برایش بگویم تا برایم از آنجا که هست بخرد و بیاورد... . آخر این شد که پدر هرگز از آن مسافرت آخر برنگشت. من دو ساعت در فرودگاه گم شدم، ما از پرواز جا ماندیم و همه تقصیر‌ها گردن من افتاد و دایی هم دوباره بلیت نخرید... . اما موقع پیدا شدنم عطر چادر مادر و طعم شوری اشک‌هایش به همه گند‌هایی که زده بودم می‌ارزید و اینکه باورم شده بود چقدر مهمم و چقدر دوستم دارد. بماند که خواهر و برادر بزرگ‌ترم تمام آن سال را به من چشم‌غره می‌رفتند که سفر عیدشان را خراب کردم... .حالا همیشه در فرودگاه اضطراب گم‌شدن از پر چادر زنی را دارم که سال‌هاست روی زمین نیست و دلتنگ بوی بهارنارنجی که گوشه چادرش گره می‌زد و اشک‌های شورش. . من هنوز هم در همه فرودگاه‌ها پی این زن چادرسرمه‌ای می‌گردم... .

من توی هر فرودگاهی هنوز دنبال مامانم می‌گردم... . مامان سال‌هاست که رفته و من هم مثل هر آدم منطقی‌ای با این واقعیت احتمالی که مرگ پدر و مادر را خواهم دید، با این موضوع کنار آمدم، اما فرودگاه مرا عجیب به هم می‌ریزد، عجیب غیرمنطقی می‌کند و عجیب داغ‌نبودن مادرم را تازه و نو. به فراخور کارم هم نمی‌توانم از رفتن به فرودگاه فرار کنم، اصلا خیلی هم آزار‌دهنده نیست؛ حالی شبیه وررفتن با زخم سطحی لثه دندان را دارد که آدم هم‌زمان هم درد می‌کشد و هم لذت می‌برد.خلاصه اینکه فرودگاه برای من حال‌وهوای عجیبی دارد و وسط همه روز‌مرگی‌ها و شلوغی‌های زندگی و کارم یادم می‌اندازد که روزگاری من هم کودکی بودم بدون هیچ دغدغه و مادری داشتم با یک بغل دغدغه برای همه ما و حتی پدرم... . نوروز هشت‌سالگی‌ام بود و پدر طبق معمول خیلی از سال‌ها کنار ما نبود و مادر، با کلی تلاش توانسته بود اجازه بگیرد تا با من و خواهر و برادر بزرگ‌ترم به مشهد برود. پول بلیت‌ها را هم دایی‌جان داده و تأکید کرده بود که زن‌دایی از این موضوع چیزی نفهمد. قرار بود نوروز را با خانواده دایی‌جان محمود بگذرانیم و ما بچه‌ها از شوق بازی‌کردن با سه پسردایی هم‌سن‌وسالمان در پوستمان نمی‌گنجیدیم... . مادرم که اصلیتش جنوبی بود و از چادر‌های رنگی قشنگش در خیابان و کوچه و بازار هم استفاده می‌کرد و آن‌روز هم در فرودگاه چادر سرمه‌ای گل‌ریزی بر سر کرده بود، به من که از خواهر و برادرم کوچک‌تر بودم تأکید کرده بود که پر چادر را توی مشتم بگیرم و تحت هیچ شرایطی رها نکنم، اما من با دیدن ماشین قرمز بزرگی که دست پسربچه موفرفری توی فرودگاه بود، پر چادر را رها کرده بودم تا ماشین پسرک را خوب نگاه کنم و وقتی پدرم تلفن زد، قشنگ برایش بگویم تا برایم از آنجا که هست بخرد و بیاورد... . آخر این شد که پدر هرگز از آن مسافرت آخر برنگشت. من دو ساعت در فرودگاه گم شدم، ما از پرواز جا ماندیم و همه تقصیر‌ها گردن من افتاد و دایی هم دوباره بلیت نخرید... . اما موقع پیدا شدنم عطر چادر مادر و طعم شوری اشک‌هایش به همه گند‌هایی که زده بودم می‌ارزید و اینکه باورم شده بود چقدر مهمم و چقدر دوستم دارد. بماند که خواهر و برادر بزرگ‌ترم تمام آن سال را به من چشم‌غره می‌رفتند که سفر عیدشان را خراب کردم... .حالا همیشه در فرودگاه اضطراب گم‌شدن از پر چادر زنی را دارم که سال‌هاست روی زمین نیست و دلتنگ بوی بهارنارنجی که گوشه چادرش گره می‌زد و اشک‌های شورش. . من هنوز هم در همه فرودگاه‌ها پی این زن چادرسرمه‌ای می‌گردم... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.