وضعیت اقتصادی ما به زبان ساده
پوریا عالمی : ما عقل معاش نداریم و توی عمرمان هرچی پول درآوردیم کتاب خریدیم. البته بماند ما هرچی کتاب درآوردیم کسی نخرید (شکستهنفسی کردم و خوشحالم که شما من را میخوانید). اما بههرحال ما فکر میکردیم اوضاع اقتصادی مردم خوب شده است. اما با چشم غیرمسلح که نگاه میکنیم اینطور به نظر نمیرسد. عرض میکنم چرا:
توی دوران آقای رفسنجانی همه توی صف بودند و همهچیز کوپنی بود. بههمیندلیل مردم چیزی نه میخریدند، نه میفروختند. البته یکسری زمین و ساختمان و کارخانه و معدن میخوردند که ربطی به بحث ما ندارد.
بعد در دوران اصلاحات مردم از صف کوپن آمدند در صف رأی و کمکم هرکسی توی هشتسال توانست با قرضوقوله یک آلونکی بخرد. خیلیها هنوز دارند قسطش را میدهند.
اوضاع اینطوری بود که آقای احمدینژاد آمد و مردم همان خانهای را که در دوره اصلاحات خریده بودند فروختند تا بتوانند با پولش یک خانه عین همان اجاره کنند. البته این قصه ما بود. همانموقع که ما داشتیم میفروختیم، اساتید داشتند میخریدند. کمکم به جایی رسید که ما و خانه را به صورت عرصه و اعیان با هم میخریدند. یعنی نشسته بودیم یکهو میدیدیم نه صاحبخانهایم نه مستأجر. یک چیزی هستیم همینطوری الکی آن وسط خانه. مبهوت. بعد ماها فروختیم فکر کردیم کشور در وضعیت بدی است و همه دارند میفروشند که یکهو به خودمان آمدیم دیدیم فقط ماییم که داریم میفروشیم و فقط ماییم که داریم ارزان میفروشیم. چون ما ارزان میفروختیم اما اساتید داشتند نفت را گران میفروختند. دکل را هم قورت میدادند. فرداش هم میروند بغل سلین دیون، همسایه میشدند. ما چی؟ ما اوج تفریحمان این بود که باقالی بار بگذاریم.
حالا اما چی؟ الان در وضعیت عجیبی هستیم. یعنی ملت کفگیرشان خورده ته دیگ و میخواهند بفروشند که بزنند به زخم. اما کسی نیست بخرد. یعنی الان همه فروشنده هستند اما خریدار نیستند. سؤال اینجاست که پوله کو؟ یعنی آنهمه پول چی شد؟ یعنی آن نقدینگی که میگویند دست مردم است توی کدام جیبشان است که خودشان خبر ندارند؟ همین. ما دیگر سؤالی نداریم. امیدواریم اساتید، اقتصاددانان، مسئولان و باقی اساتید پاسخ ما را بدهند. خیلی ممنون.
پوریا عالمی : ما عقل معاش نداریم و توی عمرمان هرچی پول درآوردیم کتاب خریدیم. البته بماند ما هرچی کتاب درآوردیم کسی نخرید (شکستهنفسی کردم و خوشحالم که شما من را میخوانید). اما بههرحال ما فکر میکردیم اوضاع اقتصادی مردم خوب شده است. اما با چشم غیرمسلح که نگاه میکنیم اینطور به نظر نمیرسد. عرض میکنم چرا:
توی دوران آقای رفسنجانی همه توی صف بودند و همهچیز کوپنی بود. بههمیندلیل مردم چیزی نه میخریدند، نه میفروختند. البته یکسری زمین و ساختمان و کارخانه و معدن میخوردند که ربطی به بحث ما ندارد.
بعد در دوران اصلاحات مردم از صف کوپن آمدند در صف رأی و کمکم هرکسی توی هشتسال توانست با قرضوقوله یک آلونکی بخرد. خیلیها هنوز دارند قسطش را میدهند.
اوضاع اینطوری بود که آقای احمدینژاد آمد و مردم همان خانهای را که در دوره اصلاحات خریده بودند فروختند تا بتوانند با پولش یک خانه عین همان اجاره کنند. البته این قصه ما بود. همانموقع که ما داشتیم میفروختیم، اساتید داشتند میخریدند. کمکم به جایی رسید که ما و خانه را به صورت عرصه و اعیان با هم میخریدند. یعنی نشسته بودیم یکهو میدیدیم نه صاحبخانهایم نه مستأجر. یک چیزی هستیم همینطوری الکی آن وسط خانه. مبهوت. بعد ماها فروختیم فکر کردیم کشور در وضعیت بدی است و همه دارند میفروشند که یکهو به خودمان آمدیم دیدیم فقط ماییم که داریم میفروشیم و فقط ماییم که داریم ارزان میفروشیم. چون ما ارزان میفروختیم اما اساتید داشتند نفت را گران میفروختند. دکل را هم قورت میدادند. فرداش هم میروند بغل سلین دیون، همسایه میشدند. ما چی؟ ما اوج تفریحمان این بود که باقالی بار بگذاریم.
حالا اما چی؟ الان در وضعیت عجیبی هستیم. یعنی ملت کفگیرشان خورده ته دیگ و میخواهند بفروشند که بزنند به زخم. اما کسی نیست بخرد. یعنی الان همه فروشنده هستند اما خریدار نیستند. سؤال اینجاست که پوله کو؟ یعنی آنهمه پول چی شد؟ یعنی آن نقدینگی که میگویند دست مردم است توی کدام جیبشان است که خودشان خبر ندارند؟ همین. ما دیگر سؤالی نداریم. امیدواریم اساتید، اقتصاددانان، مسئولان و باقی اساتید پاسخ ما را بدهند. خیلی ممنون.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.