|

پیگیری خواسته‌های صنفی- آموزشی آموزگاران

مهدی بهلولی . آموزگار و کنشگر صنفی

گردهمایی‌های سال گذشته و امسال فرهنگیان که از دی ماه 93 آغاز شد و تا تیرماه امسال ادامه یافت اعتراض‌هایی صنفی بودند که خوشبختانه با کمترین تنشی برگزار شدند. حسن روحانی، رئیس‌جمهور محترم، با گفتن اینکه اعتراض‌های فرهنگیان را به رسمیت می‌شناسد و همچنین برخی از نمایندگان مجلس همچون ابوترابی و مطهری نیز در سخنانی، از این گردهمایی‌ها و اعتراض‌ها، پشتیبانی کردند. برگزاری چندین گردهمایی آرام و به‌دور از درگیری در سراسر کشور که به گردهمایی‌های خاموش و سکوت معروف شدند، خبر از فرهیختگی، موقعیت‌شناسی و پایداری فرهنگیان شرکت‌کننده می‌دهد. بی‌گمان چنین حرکت مدنی، آرام، هدفمند و اثرگذاری، ریشه در شور و شناخت شرکت‌کنندگان و دست‌اندرکاران آن دارد. در انتخابات دهم مجلس نیز، خوشبختانه شماری از نمایندگان راه‌یافته به مجلس، فرهنگیانی هستند که بنا به گفته خودشان، دل‌نگرانی‌های صنفی دارند و تصمیم دارند که خواسته‌های صنفی فرهنگیان را در مجلس پیگیری کنند. ناگفته پیداست که فرهنگیان از راهیابی این همکاران خود به مجلس، خشنود هستند و امیدوارند که بتوانند در مجلس دهم، در راستای بهسازی آموزش‌وپرورش و پیگیری حقوق صنفی‌شان، اقداماتی مؤثر انجام دهند. اما دراین‌میان گویا برخی بدشان نمی‌آید که با در برابر هم قراردادن این دو رخداد و رویکرد
- یعنی گردهمایی‌های مدنی و تلاش برای واردشدن به مجلس- به‌اصطلاح از آب گل‌آلود، ماهی خود را بگیرند! موضوع این است که در هنگام برگزاری گردهمایی‌ها، برخی از همکاران عضو برخی گروه‌های سیاسی معلمی، با تحلیل‌هایی نادرست و‌ بی‌بنیاد یا در برابر گردهمایی‌ها موضع گرفتند و آنها را نفی و رد کردند یا خاموش ماندند و در آن شرکت نکردند. بماند که به‌درستی پیدا نیست که این گروه‌های سیاسی معلمی، از چه جایگاه و پایگاهی در میان فرهنگیان برخوردارند اما هم‌اکنون و به‌ویژه با رأی‌آوردن فهرست 30نفره تهران- که در آن سه همکار فرهنگی هم دیده می‌شود- فرصت را غنیمت شمرده و با تخطئه گردهمایی‌های اعتراضی و تندروخواندن و شمردن آنها، گویی قصد خاک‌ریختن بر تحلیل‌ها و عملکرد نادرست گذشته خود دارند. چنین موضع‌گیری‌های سست و بچگانه‌ای، از سر هر چیز باشد بی‌گمان از سر دل‌نگرانی راستین این کسان در پیگیری بهسازی آموزش‌وپرورش نیست و بیشتر به یک تسویه‌حساب ناشیانه برخاسته از خودخواهی‌های شخصی می‌ماند.
از دید این نگارنده، هیچ ناسازگاری بنیادینی میان این دو رویکرد وجود ندارد. برگزاری گردهمایی اعتراضی به‌دور از خشونت، حقی به رسمیت شناخته‌شده در قانون اساسی کشور است و همان‌گونه که در بالا آمد مورد تأیید آشکار ریاست‌جمهوری نیز قرار گرفت. از سویی، ورود به مجلس و پیگیری حقوق صنفی و کمک به بهسازی آموزش‌وپرورش نیز، کوششی شناخته‌شده و ارزشمند است. اینکه کدام مؤثرتر است بستگی به متغیرهای زیادی دارد که بررسی موشکافانه آن فراتر از این یادداشت می‌رود اما درکل می‌توان از هر دو راهکار، به شرط درنظرگرفتن شرایط، کمک گرفت و خواسته‌های صنفی را پیگیری کرد و به پیش برد.

گردهمایی‌های سال گذشته و امسال فرهنگیان که از دی ماه 93 آغاز شد و تا تیرماه امسال ادامه یافت اعتراض‌هایی صنفی بودند که خوشبختانه با کمترین تنشی برگزار شدند. حسن روحانی، رئیس‌جمهور محترم، با گفتن اینکه اعتراض‌های فرهنگیان را به رسمیت می‌شناسد و همچنین برخی از نمایندگان مجلس همچون ابوترابی و مطهری نیز در سخنانی، از این گردهمایی‌ها و اعتراض‌ها، پشتیبانی کردند. برگزاری چندین گردهمایی آرام و به‌دور از درگیری در سراسر کشور که به گردهمایی‌های خاموش و سکوت معروف شدند، خبر از فرهیختگی، موقعیت‌شناسی و پایداری فرهنگیان شرکت‌کننده می‌دهد. بی‌گمان چنین حرکت مدنی، آرام، هدفمند و اثرگذاری، ریشه در شور و شناخت شرکت‌کنندگان و دست‌اندرکاران آن دارد. در انتخابات دهم مجلس نیز، خوشبختانه شماری از نمایندگان راه‌یافته به مجلس، فرهنگیانی هستند که بنا به گفته خودشان، دل‌نگرانی‌های صنفی دارند و تصمیم دارند که خواسته‌های صنفی فرهنگیان را در مجلس پیگیری کنند. ناگفته پیداست که فرهنگیان از راهیابی این همکاران خود به مجلس، خشنود هستند و امیدوارند که بتوانند در مجلس دهم، در راستای بهسازی آموزش‌وپرورش و پیگیری حقوق صنفی‌شان، اقداماتی مؤثر انجام دهند. اما دراین‌میان گویا برخی بدشان نمی‌آید که با در برابر هم قراردادن این دو رخداد و رویکرد
- یعنی گردهمایی‌های مدنی و تلاش برای واردشدن به مجلس- به‌اصطلاح از آب گل‌آلود، ماهی خود را بگیرند! موضوع این است که در هنگام برگزاری گردهمایی‌ها، برخی از همکاران عضو برخی گروه‌های سیاسی معلمی، با تحلیل‌هایی نادرست و‌ بی‌بنیاد یا در برابر گردهمایی‌ها موضع گرفتند و آنها را نفی و رد کردند یا خاموش ماندند و در آن شرکت نکردند. بماند که به‌درستی پیدا نیست که این گروه‌های سیاسی معلمی، از چه جایگاه و پایگاهی در میان فرهنگیان برخوردارند اما هم‌اکنون و به‌ویژه با رأی‌آوردن فهرست 30نفره تهران- که در آن سه همکار فرهنگی هم دیده می‌شود- فرصت را غنیمت شمرده و با تخطئه گردهمایی‌های اعتراضی و تندروخواندن و شمردن آنها، گویی قصد خاک‌ریختن بر تحلیل‌ها و عملکرد نادرست گذشته خود دارند. چنین موضع‌گیری‌های سست و بچگانه‌ای، از سر هر چیز باشد بی‌گمان از سر دل‌نگرانی راستین این کسان در پیگیری بهسازی آموزش‌وپرورش نیست و بیشتر به یک تسویه‌حساب ناشیانه برخاسته از خودخواهی‌های شخصی می‌ماند.
از دید این نگارنده، هیچ ناسازگاری بنیادینی میان این دو رویکرد وجود ندارد. برگزاری گردهمایی اعتراضی به‌دور از خشونت، حقی به رسمیت شناخته‌شده در قانون اساسی کشور است و همان‌گونه که در بالا آمد مورد تأیید آشکار ریاست‌جمهوری نیز قرار گرفت. از سویی، ورود به مجلس و پیگیری حقوق صنفی و کمک به بهسازی آموزش‌وپرورش نیز، کوششی شناخته‌شده و ارزشمند است. اینکه کدام مؤثرتر است بستگی به متغیرهای زیادی دارد که بررسی موشکافانه آن فراتر از این یادداشت می‌رود اما درکل می‌توان از هر دو راهکار، به شرط درنظرگرفتن شرایط، کمک گرفت و خواسته‌های صنفی را پیگیری کرد و به پیش برد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.