|

پیروزی قاطع «هیلاری کلینتون» در انتخابات درون‌حزبی کارولینای جنوبی

بر دوش سیاهان

جان سیاهان شاید ارزشی نداشته باشد، اما آرای آنان بدون شک راهگشاست؛ به‌خصوص هنگامی که بنا باشد این آرا به صندوق طبقه حاکمان سیاسی ایالات متحده ریخته شود. همین هشت سال پیش بود که «باراک اوباما» سناتوری جوان و تازه‌کار، سیاه‌پوستان کارولینای جنوبی را بسیج کرد بلکه شاهد تحقق آرزوی دیرینه‌شان، یعنی تکیه‌زدن اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست تاریخ آمریکا بر صندلی کاخ سفید باشند. بازنده آن رقابت هیلاری کلینتونی بود که تنها با کسب 19درصد از آرای سیاه‌پوستان، قافیه را به رئیس‌جمهور آتی ایالات متحده باخت. هشت سال گذشت و این‌بار این بازنده پیشین بود که موفق شد روز شنبه درست با اتکا به آرای همان سیاهانی که بیش از یک‌چهارم جمعیت کارولینای جنوبی را به خود اختصاص داده‌اند، سنگین‌ترین شکست «برنی سندرز» نامزد سوسیالیست دموکرات‌ها را به او تحمیل کند. نتایج نهایی شمارش آرای کارولینای جنوبی در حالی حکایت از آن دارد که هیلاری کلینتون، بانوی اول اسبق و وزیر خارجه سابق ایالات متحده توانسته با کسب بیش از 73 درصد آرا و اختلافی حدودا 50درصدی نسبت به رقیب خود، رأی 39 نماینده از مجموع 53 نماینده این ایالت را از آنِ خود کند که این پیروزی قاطع، او و کارزار تبلیغاتی‌اش را با اعتمادبه‌نفسی بیشتر راهی ساموآی آمریکایی و 11ایالتی خواهد کرد که بناست فردا، عرصه بزرگ‌ترین زورآزمایی درون‌حزبی دموکرات‌ها باشد.
دراین‌میان، حمایت 87 درصدی سیاه‌پوستان از نامزد جریان اصلی دموکرات‌ها نیز که دیگر به مشخصه بارز کارزار انتخاباتی کلینتون بدل شده، می‌تواند برگ برنده او در سه‌شنبه بزرگ و شش ایالت جنوبی‌ای باشد که هریک بیشترین سهم از جمعیت سیاه‌پوستان را در خود جای داده‌اند. در نتیجه جای تعجب نیست که قدردانی از مادرانی سیاه‌پوست که در چند سال گذشته فرزندان خود را در نتیجه خشونت‌های پلیس آمریکا از دست داده‌اند، به یکی از محورهای سخنرانی پیروزی هیلاری بدل شود.
او که پیش‌تر و به دفعات، مطالبات جنبش مدنی و عدالت‌خواهانه سیاه‌پوستان را به دستاویزی برای کسب حمایت اقلیت‌های نژادی ایالات متحده بدل کرده، شنبه‌شب و پس از اعلام نتایج نیز با نام‌بردن از مادران «اریک گارنر»، «ترایون مارتین»، «ساندرا بلاند» و «جوردن دیویس»، از تمامی چهره‌ها و فعالان مدافع حقوق سیاه‌پوستان که حمایت خود را از او اعلام داشته‌اند، تشکر کرد. هیلاری که برای تبلیغات انتخاباتی سه‌شنبه بزرگ، در آلاباما به سر می‌برد، پس از بازگشت به کلمبیا، مرکز ایالت کارولینای جنوبی، در میان هواداران خود حاضر شده و خطاب به آنان گفت: «امروز شما پیامی روشن فرستادید؛ اینکه اگر ما آمریکایی‌ها با یکدیگر متحد باشیم، هیچ مانعی نمی‌تواند جلودارمان شود». اشاره کلینتون البته بیش از آن‌که معطوف به سندرز، رقیب دموکرات خود باشد، متوجه تهدیدی بود که از جانب حزب جمهوری‌خواه آینده ایالات متحده را تهدید می‌کند؛ دونالد ترامپی که با پیشی‌‌گرفتن از دیگر رقبای جمهوری‌خواه خود هر روز بیش از گذشته به کرسی ریاست‌جمهوری نزدیک می‌شود.
هیلاری با طعنه به شعار انتخاباتی و برنامه‌های ارائه‌شده ترامپ که وعده داده ضمن ساخت دیواری مرزی با مکزیک، آمریکا را بار دیگر به دوران شکوه خود بازگرداند، خاطرنشان کرد ایالات متحده هیچ‌گاه از شکوه خود فاصله نگرفته و این وظیفه او و حامیانش است تا به‌جای برپاکردن دیوارها، موانع را درهم شکنند. با تمام این اوصاف و در شرایطی که به نظر می‌رسد دو پیروزی ایالتی اخیر هیلاری تا حدودی تشویش و نگرانی را از اردوی کلینتون‌ها دور کرده، رقیب سوسیالیست آنان تازه از شروع جدی رقابت‌های درون‌حزبی سخن می‌گوید.
برنی سندرز، سوسیالیست خودخوانده که مانع بزرگی مانند ابرنمایندگان دموکرات را پیشاروی شانس نامزدی خود در انتخابات نهایی ماه نوامبر می‌بیند، پس از انتشار نتایج آرای کارولینای جنوبی، در بیانیه‌ای تأکید کرد هنوز بسیار زود است تا رقابت برای تصاحب نامزدی حزب را تمام‌شده بدانیم. او که ساعت‌ها پیش از پایان رأی‌گیری در کارولینا عازم تگزاس شده و در جمع 10هزار نفر از هواداران خود سخن گفته بود، خاطرنشان کرد این هنوز آغاز کارزار انتخاباتی اوست.
سندرز سه‌شنبه بزرگ و آرای 865 نماینده دموکراتی که باید در انتخاباتی هم‌زمان تعیین‌تکلیف شوند بهترین مجال برای قدرت‌نمایی حامیان مردمی‌اش دانسته و مدعی شد انقلاب سیاسی مردمی مد نظر او، ایالت به ایالت در حال رشد و گسترش بوده و سر ایستادن ندارد. این در حالی است که بسیاری بر این باورند سه‌شنبه بزرگ آخرین فرصت سندرز برای تغییر در شیوه بسیج مردمی و نجات کارزاری است که اگرچه توانسته با انتقادات صریح از نابرابری‌های اقتصادی و نفوذ روزافزون وال‌استریت، بخش بزرگی از جوانان لیبرال-دموکرات را جذب خود کند، اما همین حالا نیز در سراشیبی سقوط قرار دارد.
اکنون باید دید آیا انتخابات فردا مانع از بسته‌شدن درهای اقبال به سوی سندرز خواهد شد یا شکستی دیگر آخرین سرمایه‌های جنبشی را که به گفته رهبرش فقط متکی به بدنه مردمی خود است، پراکنده‌تر از همیشه خواهد کرد.

جان سیاهان شاید ارزشی نداشته باشد، اما آرای آنان بدون شک راهگشاست؛ به‌خصوص هنگامی که بنا باشد این آرا به صندوق طبقه حاکمان سیاسی ایالات متحده ریخته شود. همین هشت سال پیش بود که «باراک اوباما» سناتوری جوان و تازه‌کار، سیاه‌پوستان کارولینای جنوبی را بسیج کرد بلکه شاهد تحقق آرزوی دیرینه‌شان، یعنی تکیه‌زدن اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست تاریخ آمریکا بر صندلی کاخ سفید باشند. بازنده آن رقابت هیلاری کلینتونی بود که تنها با کسب 19درصد از آرای سیاه‌پوستان، قافیه را به رئیس‌جمهور آتی ایالات متحده باخت. هشت سال گذشت و این‌بار این بازنده پیشین بود که موفق شد روز شنبه درست با اتکا به آرای همان سیاهانی که بیش از یک‌چهارم جمعیت کارولینای جنوبی را به خود اختصاص داده‌اند، سنگین‌ترین شکست «برنی سندرز» نامزد سوسیالیست دموکرات‌ها را به او تحمیل کند. نتایج نهایی شمارش آرای کارولینای جنوبی در حالی حکایت از آن دارد که هیلاری کلینتون، بانوی اول اسبق و وزیر خارجه سابق ایالات متحده توانسته با کسب بیش از 73 درصد آرا و اختلافی حدودا 50درصدی نسبت به رقیب خود، رأی 39 نماینده از مجموع 53 نماینده این ایالت را از آنِ خود کند که این پیروزی قاطع، او و کارزار تبلیغاتی‌اش را با اعتمادبه‌نفسی بیشتر راهی ساموآی آمریکایی و 11ایالتی خواهد کرد که بناست فردا، عرصه بزرگ‌ترین زورآزمایی درون‌حزبی دموکرات‌ها باشد.
دراین‌میان، حمایت 87 درصدی سیاه‌پوستان از نامزد جریان اصلی دموکرات‌ها نیز که دیگر به مشخصه بارز کارزار انتخاباتی کلینتون بدل شده، می‌تواند برگ برنده او در سه‌شنبه بزرگ و شش ایالت جنوبی‌ای باشد که هریک بیشترین سهم از جمعیت سیاه‌پوستان را در خود جای داده‌اند. در نتیجه جای تعجب نیست که قدردانی از مادرانی سیاه‌پوست که در چند سال گذشته فرزندان خود را در نتیجه خشونت‌های پلیس آمریکا از دست داده‌اند، به یکی از محورهای سخنرانی پیروزی هیلاری بدل شود.
او که پیش‌تر و به دفعات، مطالبات جنبش مدنی و عدالت‌خواهانه سیاه‌پوستان را به دستاویزی برای کسب حمایت اقلیت‌های نژادی ایالات متحده بدل کرده، شنبه‌شب و پس از اعلام نتایج نیز با نام‌بردن از مادران «اریک گارنر»، «ترایون مارتین»، «ساندرا بلاند» و «جوردن دیویس»، از تمامی چهره‌ها و فعالان مدافع حقوق سیاه‌پوستان که حمایت خود را از او اعلام داشته‌اند، تشکر کرد. هیلاری که برای تبلیغات انتخاباتی سه‌شنبه بزرگ، در آلاباما به سر می‌برد، پس از بازگشت به کلمبیا، مرکز ایالت کارولینای جنوبی، در میان هواداران خود حاضر شده و خطاب به آنان گفت: «امروز شما پیامی روشن فرستادید؛ اینکه اگر ما آمریکایی‌ها با یکدیگر متحد باشیم، هیچ مانعی نمی‌تواند جلودارمان شود». اشاره کلینتون البته بیش از آن‌که معطوف به سندرز، رقیب دموکرات خود باشد، متوجه تهدیدی بود که از جانب حزب جمهوری‌خواه آینده ایالات متحده را تهدید می‌کند؛ دونالد ترامپی که با پیشی‌‌گرفتن از دیگر رقبای جمهوری‌خواه خود هر روز بیش از گذشته به کرسی ریاست‌جمهوری نزدیک می‌شود.
هیلاری با طعنه به شعار انتخاباتی و برنامه‌های ارائه‌شده ترامپ که وعده داده ضمن ساخت دیواری مرزی با مکزیک، آمریکا را بار دیگر به دوران شکوه خود بازگرداند، خاطرنشان کرد ایالات متحده هیچ‌گاه از شکوه خود فاصله نگرفته و این وظیفه او و حامیانش است تا به‌جای برپاکردن دیوارها، موانع را درهم شکنند. با تمام این اوصاف و در شرایطی که به نظر می‌رسد دو پیروزی ایالتی اخیر هیلاری تا حدودی تشویش و نگرانی را از اردوی کلینتون‌ها دور کرده، رقیب سوسیالیست آنان تازه از شروع جدی رقابت‌های درون‌حزبی سخن می‌گوید.
برنی سندرز، سوسیالیست خودخوانده که مانع بزرگی مانند ابرنمایندگان دموکرات را پیشاروی شانس نامزدی خود در انتخابات نهایی ماه نوامبر می‌بیند، پس از انتشار نتایج آرای کارولینای جنوبی، در بیانیه‌ای تأکید کرد هنوز بسیار زود است تا رقابت برای تصاحب نامزدی حزب را تمام‌شده بدانیم. او که ساعت‌ها پیش از پایان رأی‌گیری در کارولینا عازم تگزاس شده و در جمع 10هزار نفر از هواداران خود سخن گفته بود، خاطرنشان کرد این هنوز آغاز کارزار انتخاباتی اوست.
سندرز سه‌شنبه بزرگ و آرای 865 نماینده دموکراتی که باید در انتخاباتی هم‌زمان تعیین‌تکلیف شوند بهترین مجال برای قدرت‌نمایی حامیان مردمی‌اش دانسته و مدعی شد انقلاب سیاسی مردمی مد نظر او، ایالت به ایالت در حال رشد و گسترش بوده و سر ایستادن ندارد. این در حالی است که بسیاری بر این باورند سه‌شنبه بزرگ آخرین فرصت سندرز برای تغییر در شیوه بسیج مردمی و نجات کارزاری است که اگرچه توانسته با انتقادات صریح از نابرابری‌های اقتصادی و نفوذ روزافزون وال‌استریت، بخش بزرگی از جوانان لیبرال-دموکرات را جذب خود کند، اما همین حالا نیز در سراشیبی سقوط قرار دارد.
اکنون باید دید آیا انتخابات فردا مانع از بسته‌شدن درهای اقبال به سوی سندرز خواهد شد یا شکستی دیگر آخرین سرمایه‌های جنبشی را که به گفته رهبرش فقط متکی به بدنه مردمی خود است، پراکنده‌تر از همیشه خواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.