|

خوی چشم‌انتظار یک شب‌بخیر ساده

به آفتابگردان‌ها بگو نمیرند!

با آن دو نی‌نی از بالای مناره مغموم به دوردست زل زده و بی‌وقفه و مدام بهانه جلال‌الدین محمد بلخی را می‌گیرد. مولانا جلال‌الدین نیز کاسه چه کنم چه کنم به دست گرفته و زیر لب نجوا می‌کند: ای شب شادی همیشه بادی شادا...

امید مافی: با آن دو نی‌نی از بالای مناره مغموم به دوردست زل زده و بی‌وقفه و مدام بهانه جلال‌الدین محمد بلخی را می‌گیرد. مولانا جلال‌الدین نیز کاسه چه کنم چه کنم به دست گرفته و زیر لب نجوا می‌کند: ای شب شادی همیشه بادی شادا...

شمس اما لبخند نمی‌زند و با آن دو نی‌نی پرسشگر و مغبون فقط جهان را شبنمی می‌کند. از وقتی زمین لرزید و لب‌های خوی تکان خورد و سوز سرما همه جا را گرفت، دیگر نه خنده‌های شمس زیر خروارها خاک موج برمی‌دارد و نه آفتابگردان‌ها نقش خویش را از خواب مرگ پاک می‌کنند.

خوی داغدار است و اندوهگین و در این شب‌های پرملال که مرگ با بیداری فرقی ندارد، به همان شب‌بخیر ساده ستاره‌ها دل خوش کرده. از وقتی زلزله آمد و در سرمای آدم‌کش آن سوی آذربایجان، جیب‌ها را به دست‌ها بدهکار کرد، یک لیوان آب ولرم از گلوی خوی پایین نرفت و شهر به قدر زهدان خود رنج برد از این همه تعب و درد و زخم ناسور.

حالا که مام میهن شریک اندوه خوی شده و جوانمردان و قلندران راه شهر خاموش را پیش گرفته‌اند، باید چشم‌انتظار تولد یک غلامرضا ماند. غلامرضایی که انبان به دست گیرد و به شکل اسبی مجنون که شیهه می‌کشد، از دشت‌ها و کوهستان‌ها به سلامت بگذرد و قرص نانی در سفره‌های خالی بگذارد.

خوی اما با تکلم لال خویش به افق‌های پیش‌رو دل بسته و دوست ندارد با تبخیر مستقیم دردهایش به هیچستان یله دهد و تاریخ دلربای خویش را نقطه بگذارد. برای همین شاید آفتابگردان و عسل و فرش ماهی، قاب چشم‌ها را خالی نمی‌کنند تا به یاد جماعت بیدار بیاورند که فرجام شهری که قلبش تیر می‌کشد، مرگ نیست و دیر یا زود کسی به چشم‌های شمس ناخنک خواهد زد.

در این بلبشو چه خوب است که پهلوانان بانام و بی‌نام گوشه‌چشمی به زلزله مهیب آن سوی وطن دارند و سرما را از کوچه‌ها می‌ربایند تا گرما با آستین‌های تا‌زده در چادرهای خاموش گرم کند مردمانی را که به طرز عجیبی اعضای یک پیکرند و لبان سرد بی‌قرارشان، از یک شب‌بخیر ساده معذورند.

سلام به خوی، سلام به تمام آفتابگردان‌ها که همین لحظه دارند نگاهمان می‌کنند و سلام به معلم معنوی مولانا که دست به کمر ایستاده تا زمین به شکل ساده خود برگردد و آغشته به طعم عسل، مشام مادرش را لختی نوازش دهد... . آیا این مرد با چتر خیس، در انتهای خیابان به روی سوته‌دلان آغوش می‌گشاید و به عشق رادمردی در روزگار قحطی رادمردی غلت خواهد زد.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.