در مراسم نکوداشت پدر مجسمهسازی ایران
سردیس ابوالحسن صدیقی رونمایی شد
شرق: شاگردان نسلهای بعد به یاد بنیانگذار مجسمهسازی در هنرستان کمالالملک از او تقدیر کردند. بزرگداشت ابوالحسنخان صدیقی که بهعنوان پدر مجسمهسازی ایران یا میکلآنژ شرق شناخته میشود، برگزار شد. مراسم نکوداشت ابوالحسن صدیقی از سوی هنرستان کمالالملک با همکاری اداره کل ارشاد استان تهران شنبه، اول اسفند در تالار رودکی برگزار شد. حمید شانس، مجسمهساز، در بخشی از این مراسم گفت: «چرا با وجود شخصیتهای برجسته در مجسمهسازی معاصر، ابوالحسنخان صدیقی را بعد از 90 سال همچنان پدر مجسمهسازی معاصر میدانیم؟ من تمایل دارم به این وجه زندگی هنری او و قابلیتهای آثار او اشاره کنم». او در پاسخ به پرسشی که مطرح کرده بود، گفت: «به گمان من ماندگارشدن یک هنرمند صرفا در توان تکنیکی او خلاصه نمیشود اما آنچه چنین قابلیتی را به ابوالحسن صدیقی داد، آثاری مانند نیمتنههایش یا نقاشیهای چیرهدست او نیست بلکه به گمان من مجموعه کارهایی است که از شخصیتهای ملی مانند فردوسی، یعقوب لیث، خیام، نادر و... ساخت. او در مقطعی زندگی کرد که جامعه سنتی درحال فروپاشی بود و جامعه نوین قرار بود از دورن آن سر درآورد. جامعه یکپارچه ملی ایران
معاصر به وحدت ملی نیاز داشت و این وحدت باید در چهرههای مشخص ملی تبلور مییافت که فردوسی بهعنوان کسی که زبان فارسی را زنده نگه داشت، نمونه آن بود. این چهرهها برای ایجاد وحدت ملی علاوهبر مقبولبودن از سوی مردم باید در اشکال مختلف مانند خیام، ابنسینا و... شکل میگرفتند». شانس در مورد خلق مجسمه شخصیتهای ملی از سوی صدیقی اظهار کرد: «در حقیقت ابوالحسنخان، چهرههای ایرانی را انتخاب میکند و از دوران قدیم به آنها لباس و از دوران معاصر به آنها حرکت و حالت میدهد. این آثار به همان اندازه که بهمثابه چهرههای تاریخی و ملی در دوران گذشته هستند، حرکت آنها در دوران معاصر سمبلی برای مردم امروز است». عبدالرضا ذکایی، داماد و خواهرزاده ابوالحسنخان صدیقی، نیز در بخش دیگری از این نکوداشت گفت که قرار بود نوشیندخت صدیقی که دختر صدیقی است در این مراسم صحبت کند اما به دلیل سفری برای دیدار فرزندانش به پاریس، او بهجایش در این برنامه شرکت کرد. ذکایی سپس به وضعیت صدیقی در سالهای پایانی عمرش اشاره کرد: «او در اواخر عمر به دلیل کهولت سن و آزردگی، خانهنشین بود. آقای میرسلیم، وزیر ارشاد وقت به او تلفن کرد و گفت که میخواهد
ابوالحسنخان را ببیند. من این پیغام را منتقل کردم اما ایشان گفت که به آقای میرسلیم بگویید شما وزیر هستید و من باید به حضورتان بیایم اما چون بیمارم این دیدار بماند برای بعد. بعد از یکماه بار دیگر این جریان تکرار شد و ابوالحسنخان همان جواب را داد. بعد از درگذشت داییام، آقای میرسلیم بر سر جنازه او نماز خواند و به این موضوع اشاره کرد که دوبار قصد دیدار ابوالحسنخان را داشته است».
پس از آن سردیس ابوالحسن صدیقی که از سوی جعفر نجیبی ساخته شده است، رونمایی شد. نجیبی در سخنانی کوتاه گفت: «وقتی این مجسمه را میساختم، گریه میکردم چون به مظلومیت ابوالحسنخان فکر میکردم. من این کار را باعشق انجام دادم و آن را به وحدت مجسمهسازان هدیه میکنم. امیدوارم مجسمهسازان با هم وحدت داشته باشند».
شرق: شاگردان نسلهای بعد به یاد بنیانگذار مجسمهسازی در هنرستان کمالالملک از او تقدیر کردند. بزرگداشت ابوالحسنخان صدیقی که بهعنوان پدر مجسمهسازی ایران یا میکلآنژ شرق شناخته میشود، برگزار شد. مراسم نکوداشت ابوالحسن صدیقی از سوی هنرستان کمالالملک با همکاری اداره کل ارشاد استان تهران شنبه، اول اسفند در تالار رودکی برگزار شد. حمید شانس، مجسمهساز، در بخشی از این مراسم گفت: «چرا با وجود شخصیتهای برجسته در مجسمهسازی معاصر، ابوالحسنخان صدیقی را بعد از 90 سال همچنان پدر مجسمهسازی معاصر میدانیم؟ من تمایل دارم به این وجه زندگی هنری او و قابلیتهای آثار او اشاره کنم». او در پاسخ به پرسشی که مطرح کرده بود، گفت: «به گمان من ماندگارشدن یک هنرمند صرفا در توان تکنیکی او خلاصه نمیشود اما آنچه چنین قابلیتی را به ابوالحسن صدیقی داد، آثاری مانند نیمتنههایش یا نقاشیهای چیرهدست او نیست بلکه به گمان من مجموعه کارهایی است که از شخصیتهای ملی مانند فردوسی، یعقوب لیث، خیام، نادر و... ساخت. او در مقطعی زندگی کرد که جامعه سنتی درحال فروپاشی بود و جامعه نوین قرار بود از دورن آن سر درآورد. جامعه یکپارچه ملی ایران
معاصر به وحدت ملی نیاز داشت و این وحدت باید در چهرههای مشخص ملی تبلور مییافت که فردوسی بهعنوان کسی که زبان فارسی را زنده نگه داشت، نمونه آن بود. این چهرهها برای ایجاد وحدت ملی علاوهبر مقبولبودن از سوی مردم باید در اشکال مختلف مانند خیام، ابنسینا و... شکل میگرفتند». شانس در مورد خلق مجسمه شخصیتهای ملی از سوی صدیقی اظهار کرد: «در حقیقت ابوالحسنخان، چهرههای ایرانی را انتخاب میکند و از دوران قدیم به آنها لباس و از دوران معاصر به آنها حرکت و حالت میدهد. این آثار به همان اندازه که بهمثابه چهرههای تاریخی و ملی در دوران گذشته هستند، حرکت آنها در دوران معاصر سمبلی برای مردم امروز است». عبدالرضا ذکایی، داماد و خواهرزاده ابوالحسنخان صدیقی، نیز در بخش دیگری از این نکوداشت گفت که قرار بود نوشیندخت صدیقی که دختر صدیقی است در این مراسم صحبت کند اما به دلیل سفری برای دیدار فرزندانش به پاریس، او بهجایش در این برنامه شرکت کرد. ذکایی سپس به وضعیت صدیقی در سالهای پایانی عمرش اشاره کرد: «او در اواخر عمر به دلیل کهولت سن و آزردگی، خانهنشین بود. آقای میرسلیم، وزیر ارشاد وقت به او تلفن کرد و گفت که میخواهد
ابوالحسنخان را ببیند. من این پیغام را منتقل کردم اما ایشان گفت که به آقای میرسلیم بگویید شما وزیر هستید و من باید به حضورتان بیایم اما چون بیمارم این دیدار بماند برای بعد. بعد از یکماه بار دیگر این جریان تکرار شد و ابوالحسنخان همان جواب را داد. بعد از درگذشت داییام، آقای میرسلیم بر سر جنازه او نماز خواند و به این موضوع اشاره کرد که دوبار قصد دیدار ابوالحسنخان را داشته است».
پس از آن سردیس ابوالحسن صدیقی که از سوی جعفر نجیبی ساخته شده است، رونمایی شد. نجیبی در سخنانی کوتاه گفت: «وقتی این مجسمه را میساختم، گریه میکردم چون به مظلومیت ابوالحسنخان فکر میکردم. من این کار را باعشق انجام دادم و آن را به وحدت مجسمهسازان هدیه میکنم. امیدوارم مجسمهسازان با هم وحدت داشته باشند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.