|

رأی‌ندادن، کنشی سیاسی نیست!

امیرحسین بریمانی : باز هم نزدیک به یک انتخابات شده‌ایم و زمزمه‌ها یا بهتر بگویم غرولندهای برخی افراد از قبیل «من رأی نمی‌دهم» شروع شده است. البته نمی‌توان از لفظ «شروع» استفاده کرد زیرا این تداوم رویه انتخابات‌های پیش‌تر نیز هست. رأی‌ندادن مبدل به یک حرکت ژست‌وار روشن‌فکری شده و به سطح یک شعار مبتذل و کلیشه‌ای رسیده است چراکه عملا کنشی سیاسی محسوب نمی‌شود. در صورتی می‌توان رأی‌ندادن را کنش سیاسی قلمداد کرد که جامعه آماری کسانی که از حضور در انتخابات امتناع می‌کنند، رقمِ شگرفی باشد و نه عده‌ای معدود اما تأثیرگذار بر آمار یک جناح خاص. اکثریت افراد با پیشانی‌نوشت یا عکس فیس‌بوک «من رأی نمی‌دهم» اگر رأی بدهند یا به عبارتی کنش فعال خود را زنده کنند، بر سرنوشت اصلاح‌طلبی تأثیرگذار خواهند بود و عدم حضورشان در انتخابات ثمری جز یک شکست مضحک اصلاح‌طلبی نخواهد داشت. سرپیچی از قواعد مستقر در یک نظام، امروزه دیگر یک کنش محسوب نمی‌شود. در این مورد اگر نظام را انتخابات بدانیم و قواعد را رأی‌دادن به یکی از دو جناح، سرپیچی در معنای عدم حضور در انتخابات خواهد بود. در تبیین لیوتار، بازی‌ها با قواعد یکدست و درعین‌حال سیال همواره در حال پیگیری هستند و برای تأثیرگذاری بر بازی، در مرحله اول باید قواعد بازی را بر بتابیم. متأسفانه ریشه بی‌اعتمادی آن‌قدر در ذهنیت تجربی ایرانیان ریشه دوانده که نتایج لجوجانه و کودکانه‌ای به بار آورده؛ حال اینکه امروز بیش از هر زمان نیاز به یک انتخاب عقل‌محور داریم و نباید مغلوب نیروهای عاطفی شویم. رأی‌ندادن، برخاسته از فوران یک نیروی نشانه‌ای و لیبیدویی است که متأسفانه در حال سازمان‌یابی است. سازمان‌دادن عواطف جمعی می‌تواند انقلاب فکری بی‌ثمری پدید آورد که آجرهای آرام‌آرام چیده‌شده توسط جریان اصلاح‌طلبی را باژگون خواهد کرد. روشنفکری ایرانی ثابت کرده همواره در زیر سیطره گزینش‌های احساسی بوده و از تزریق تفکر تعقل‌مند بازمانده است و حال در این اوضاع رو به بهبود، استفاده‌نکردن از بدیهی‌ترین حق شهروندی یعنی رأی‌دادن، بسیار ترحم‌برانگیز می‌نماید. رأی‌ندادن معنی‌ای جز برهم‌زدن تکیه جناح اصلاح‌طلب بر آرای خود ندارد. آرمان‌شهر را جز با پذیرفتنِ دلسوزانه اوضاع نمی‌توان تغییر داد و سرپیچی‌های موریس بلانشویی رهیافتی به بهبود ندارد و نخواهد داشت.

امیرحسین بریمانی : باز هم نزدیک به یک انتخابات شده‌ایم و زمزمه‌ها یا بهتر بگویم غرولندهای برخی افراد از قبیل «من رأی نمی‌دهم» شروع شده است. البته نمی‌توان از لفظ «شروع» استفاده کرد زیرا این تداوم رویه انتخابات‌های پیش‌تر نیز هست. رأی‌ندادن مبدل به یک حرکت ژست‌وار روشن‌فکری شده و به سطح یک شعار مبتذل و کلیشه‌ای رسیده است چراکه عملا کنشی سیاسی محسوب نمی‌شود. در صورتی می‌توان رأی‌ندادن را کنش سیاسی قلمداد کرد که جامعه آماری کسانی که از حضور در انتخابات امتناع می‌کنند، رقمِ شگرفی باشد و نه عده‌ای معدود اما تأثیرگذار بر آمار یک جناح خاص. اکثریت افراد با پیشانی‌نوشت یا عکس فیس‌بوک «من رأی نمی‌دهم» اگر رأی بدهند یا به عبارتی کنش فعال خود را زنده کنند، بر سرنوشت اصلاح‌طلبی تأثیرگذار خواهند بود و عدم حضورشان در انتخابات ثمری جز یک شکست مضحک اصلاح‌طلبی نخواهد داشت. سرپیچی از قواعد مستقر در یک نظام، امروزه دیگر یک کنش محسوب نمی‌شود. در این مورد اگر نظام را انتخابات بدانیم و قواعد را رأی‌دادن به یکی از دو جناح، سرپیچی در معنای عدم حضور در انتخابات خواهد بود. در تبیین لیوتار، بازی‌ها با قواعد یکدست و درعین‌حال سیال همواره در حال پیگیری هستند و برای تأثیرگذاری بر بازی، در مرحله اول باید قواعد بازی را بر بتابیم. متأسفانه ریشه بی‌اعتمادی آن‌قدر در ذهنیت تجربی ایرانیان ریشه دوانده که نتایج لجوجانه و کودکانه‌ای به بار آورده؛ حال اینکه امروز بیش از هر زمان نیاز به یک انتخاب عقل‌محور داریم و نباید مغلوب نیروهای عاطفی شویم. رأی‌ندادن، برخاسته از فوران یک نیروی نشانه‌ای و لیبیدویی است که متأسفانه در حال سازمان‌یابی است. سازمان‌دادن عواطف جمعی می‌تواند انقلاب فکری بی‌ثمری پدید آورد که آجرهای آرام‌آرام چیده‌شده توسط جریان اصلاح‌طلبی را باژگون خواهد کرد. روشنفکری ایرانی ثابت کرده همواره در زیر سیطره گزینش‌های احساسی بوده و از تزریق تفکر تعقل‌مند بازمانده است و حال در این اوضاع رو به بهبود، استفاده‌نکردن از بدیهی‌ترین حق شهروندی یعنی رأی‌دادن، بسیار ترحم‌برانگیز می‌نماید. رأی‌ندادن معنی‌ای جز برهم‌زدن تکیه جناح اصلاح‌طلب بر آرای خود ندارد. آرمان‌شهر را جز با پذیرفتنِ دلسوزانه اوضاع نمی‌توان تغییر داد و سرپیچی‌های موریس بلانشویی رهیافتی به بهبود ندارد و نخواهد داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.