وقتی همه مثل هم فکر نمیکنند
شهلا شرکت . مدیرمسئول مجله زنان
این بار اولی نیست که فردی و رسانهای به من و نشریههایی که با همراهی زنان اهل فکر منتشر کردهایم، اتهامات بیپایه و بیمدرک میزند. از جمله جالبترین آنها اینکه 20 سال پیش یکی از روزنامههای مدافع ارزشها، بدون هیچ پایبندیای به اخلاق، نوشته بود که من و دونفر از زنان فعال در ایران با اشرف پهلوی سازمانی زیرزمینی به اسم «سزا»، که احتمالا مخفف سزارین بوده است، تشکیل دادهایم. جالبتر اینکه شخصی همفکر آن روزنامه چندی پیش آن خبر پوسیده و مضحک را در مقاله خود نقل کرده بود، بدون اینکه از خود بپرسد من چه نسبت سنی، تاریخی، شخصیتی و آرمانی با خواهران پادشاهان داشتهام که با آنها تشکیل سازمان و گروه هم بدهم؟ البته با فوت اشرف پهلوی و ازدسترفتن این سوژه، احتمالا آقایان سزای ما را جور دیگری خواهند داد. امروز که رفتم تا صحبتهای اخیر سرکار خانم فرشته روحافزا، معاون شورای فرهنگی، اجتماعی زنان، را در صندوقچه افتراهایم بگذارم، خاطرات تلخ همه این سالها برایم تداعی شد.
در همه زندگی حرفهایام از بحث و جدل بیسرانجام با مفتریان کملطف و بیانصاف پرهیز کردهام، خصوصا اگر زن بوده باشند. چون همه زندگیام را برای ایجاد بستری برای زندگی بهتر و سالمتر و معنادارتر زنان جامعهام صرف کردهام و مایل نیستم شایعه گیسوگیسکشیِ زنان خوراک محافل شود. امروز هم بنایی برای جوابدادن به خانم روحافزای عزیز نداشتم اما اصرار و حق همکاران مجله «زنان امروز» وادارم کرد چند جملهای بنویسم. خشمی هم از گفتههایشان ندارم، برعکس میخواهم ایشان را بهعنوان یکی از زنان سرزمینم صمیمانه در آغوش بگیرم و بپرسم ایشان و همفکرانشان چه مشکل و چه ستیزی با ما دارند؟ یکبار ما را از نزدیک دیدهاند و از انگیزههایمان برای این کار دشوار چیزی میدانند؟ چه سند و مدرکی مبتنیبر حمایت دولت از مجله ما در دست دارند؟ اگر ایشان با دولت، مشکل و مخالفتی دارند، که حتما هم باید حالا در آستانه انتخابات رسانهای شود، چه ارتباطی با مجله ما دارد؟ من سودای کسب هیچ کرسی رسمی و دولتی را در این کشور ندارم و مجلهها هم هر دو دولت قبلی و فعلی توقیف شدهاند و اتفاقا خانم مولاوردی، که موظف به حمایت از نهادهای حوزه زنان هستند،
نتوانستهاند از توقیف آن جلوگیری کنند. آن هم درحالیکه این نشریه اساسا از اتهام ترویج ازدواج سفید مبرا و برای آن حکم منع تعقیب صادر شد و مرجع قضائی فعالیت آن را مجاز اعلام کرد. اما نمیدانم این دوستان کدام مرجع قانونی و کدام رأی و تشخیص را قبول دارند؟ اگر اختیار همهچیز به دست آنها سپرده شود، راضی میشوند و در آن صورت کشور غرق در خیر و نور و مصلحت و ایمان خواهد شد؟ برای راحتی خیال خانم روحافزا و دوستانشان تأکید میکنم که من اصولا اعتقادی به بودجهگرفتن از دولت ندارم چون هرگز نخواستهام مدیون مردم باشم بااینحال دائما از سوی کسانی که سالهای متمادی، بدون هیچ دستاوردی برای مردم، از بودجه عمومی حقوق میگیرند مدیون بیتالمال تلقی میشوم. وانگهی به نظرم هنر نشریه، جذب مخاطب بدون کمک از دولت است.
خانم روحافزا سعی کردهاند نام مرا کنار نام زنان تنفروش بیاورند که شاید با ایجاد مجاورت معنوی بین ما، من و مجله را تخریب کنند درحالیکه اتفاقا من معتقدم زنان تنفروش قربانیانِ حواسپرتی و بیمسئولیتی ما هستند و حمایت از آنها، هم واجب است و هم حمایت از سلامت جامعه و دختران من و شماست که هرروز در مسیر خانه و مدرسه ممکن است به دام اعتیاد و تنفروشی بیفتند. واقعا نمیدانم دوستان بعد از حدود چهار دهه تجربه کشورداری تا کی و تا کجا میخواهند روی معضلات واضح و روشن جامعه خاک انکار بریزند و رویشان را برگردانند؟ به نظرم کینه و خشمشان از مجله هم از سر همین خطا و تفاوت ادراک و تحلیل ما از مسائل اجتماعی است. البته خوشبختانه ایشان اذعان کردهاند: «جایی که همه مثل هم فکر میکنند فکری وجود ندارد». ولی امیدوارم این حرف سنجیده راهبردی برای عملشان هم داشته باشد و اجازه بدهند که همه ما زنان دست به دست هم بدهیم و میهن خود را برای زنان و خانوادههایمان مکانی امنتر کنیم.
ایشان گفتهاند که من سابقه خوبی ندارم. این اظهارنظر کلیِ غیراخلاقی میتواند هر سوءسابقهای را به ذهن شنونده متبادر کند. سوابق من، در طول 30سال روزنامهنگاری صادقانه برای زنان این سرزمین، با ایجاد یک سوءظن کوچک برباد نمیرود ولی تمنا میکنم در عرصه عمومی اگر حرمت زن دیگری را نگه نمیدارند، به احترام کسوتی که به نشانه ایمان و دینداری دربر دارند، در گفتار و حتی پندار و قضاوت در مورد دیگران اندکی پرهیزکارتر باشند و گاهی هم به روز حساب فکر کنند. من مطمئنم که ما در آینده دوستان بهتری برای همدیگر و برای مردممان خواهیم بود.
این بار اولی نیست که فردی و رسانهای به من و نشریههایی که با همراهی زنان اهل فکر منتشر کردهایم، اتهامات بیپایه و بیمدرک میزند. از جمله جالبترین آنها اینکه 20 سال پیش یکی از روزنامههای مدافع ارزشها، بدون هیچ پایبندیای به اخلاق، نوشته بود که من و دونفر از زنان فعال در ایران با اشرف پهلوی سازمانی زیرزمینی به اسم «سزا»، که احتمالا مخفف سزارین بوده است، تشکیل دادهایم. جالبتر اینکه شخصی همفکر آن روزنامه چندی پیش آن خبر پوسیده و مضحک را در مقاله خود نقل کرده بود، بدون اینکه از خود بپرسد من چه نسبت سنی، تاریخی، شخصیتی و آرمانی با خواهران پادشاهان داشتهام که با آنها تشکیل سازمان و گروه هم بدهم؟ البته با فوت اشرف پهلوی و ازدسترفتن این سوژه، احتمالا آقایان سزای ما را جور دیگری خواهند داد. امروز که رفتم تا صحبتهای اخیر سرکار خانم فرشته روحافزا، معاون شورای فرهنگی، اجتماعی زنان، را در صندوقچه افتراهایم بگذارم، خاطرات تلخ همه این سالها برایم تداعی شد.
در همه زندگی حرفهایام از بحث و جدل بیسرانجام با مفتریان کملطف و بیانصاف پرهیز کردهام، خصوصا اگر زن بوده باشند. چون همه زندگیام را برای ایجاد بستری برای زندگی بهتر و سالمتر و معنادارتر زنان جامعهام صرف کردهام و مایل نیستم شایعه گیسوگیسکشیِ زنان خوراک محافل شود. امروز هم بنایی برای جوابدادن به خانم روحافزای عزیز نداشتم اما اصرار و حق همکاران مجله «زنان امروز» وادارم کرد چند جملهای بنویسم. خشمی هم از گفتههایشان ندارم، برعکس میخواهم ایشان را بهعنوان یکی از زنان سرزمینم صمیمانه در آغوش بگیرم و بپرسم ایشان و همفکرانشان چه مشکل و چه ستیزی با ما دارند؟ یکبار ما را از نزدیک دیدهاند و از انگیزههایمان برای این کار دشوار چیزی میدانند؟ چه سند و مدرکی مبتنیبر حمایت دولت از مجله ما در دست دارند؟ اگر ایشان با دولت، مشکل و مخالفتی دارند، که حتما هم باید حالا در آستانه انتخابات رسانهای شود، چه ارتباطی با مجله ما دارد؟ من سودای کسب هیچ کرسی رسمی و دولتی را در این کشور ندارم و مجلهها هم هر دو دولت قبلی و فعلی توقیف شدهاند و اتفاقا خانم مولاوردی، که موظف به حمایت از نهادهای حوزه زنان هستند،
نتوانستهاند از توقیف آن جلوگیری کنند. آن هم درحالیکه این نشریه اساسا از اتهام ترویج ازدواج سفید مبرا و برای آن حکم منع تعقیب صادر شد و مرجع قضائی فعالیت آن را مجاز اعلام کرد. اما نمیدانم این دوستان کدام مرجع قانونی و کدام رأی و تشخیص را قبول دارند؟ اگر اختیار همهچیز به دست آنها سپرده شود، راضی میشوند و در آن صورت کشور غرق در خیر و نور و مصلحت و ایمان خواهد شد؟ برای راحتی خیال خانم روحافزا و دوستانشان تأکید میکنم که من اصولا اعتقادی به بودجهگرفتن از دولت ندارم چون هرگز نخواستهام مدیون مردم باشم بااینحال دائما از سوی کسانی که سالهای متمادی، بدون هیچ دستاوردی برای مردم، از بودجه عمومی حقوق میگیرند مدیون بیتالمال تلقی میشوم. وانگهی به نظرم هنر نشریه، جذب مخاطب بدون کمک از دولت است.
خانم روحافزا سعی کردهاند نام مرا کنار نام زنان تنفروش بیاورند که شاید با ایجاد مجاورت معنوی بین ما، من و مجله را تخریب کنند درحالیکه اتفاقا من معتقدم زنان تنفروش قربانیانِ حواسپرتی و بیمسئولیتی ما هستند و حمایت از آنها، هم واجب است و هم حمایت از سلامت جامعه و دختران من و شماست که هرروز در مسیر خانه و مدرسه ممکن است به دام اعتیاد و تنفروشی بیفتند. واقعا نمیدانم دوستان بعد از حدود چهار دهه تجربه کشورداری تا کی و تا کجا میخواهند روی معضلات واضح و روشن جامعه خاک انکار بریزند و رویشان را برگردانند؟ به نظرم کینه و خشمشان از مجله هم از سر همین خطا و تفاوت ادراک و تحلیل ما از مسائل اجتماعی است. البته خوشبختانه ایشان اذعان کردهاند: «جایی که همه مثل هم فکر میکنند فکری وجود ندارد». ولی امیدوارم این حرف سنجیده راهبردی برای عملشان هم داشته باشد و اجازه بدهند که همه ما زنان دست به دست هم بدهیم و میهن خود را برای زنان و خانوادههایمان مکانی امنتر کنیم.
ایشان گفتهاند که من سابقه خوبی ندارم. این اظهارنظر کلیِ غیراخلاقی میتواند هر سوءسابقهای را به ذهن شنونده متبادر کند. سوابق من، در طول 30سال روزنامهنگاری صادقانه برای زنان این سرزمین، با ایجاد یک سوءظن کوچک برباد نمیرود ولی تمنا میکنم در عرصه عمومی اگر حرمت زن دیگری را نگه نمیدارند، به احترام کسوتی که به نشانه ایمان و دینداری دربر دارند، در گفتار و حتی پندار و قضاوت در مورد دیگران اندکی پرهیزکارتر باشند و گاهی هم به روز حساب فکر کنند. من مطمئنم که ما در آینده دوستان بهتری برای همدیگر و برای مردممان خواهیم بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.