|

جوالدوزی بر پیکر منتقدان

سیدابوالحسن مختاباد : قصد داشتم در این یادداشت به معرفی توفیق دکتر ساسان فاطمی در مراسم جایزه کتاب سال بپردازم. ایشان حدود 10 روز قبل جایزه تقدیری را برای کتاب «جشن و موسیقی در فرهنگ‌‌های شهری ایرانی» انتشارات ماهور-۱۳۹۳ دریافت کردند. البته کتاب استاد کامبیز روشن‌روان نیز (هارمونی کاربردی/ انتشارات معین) به‌عنوان کتاب تشویقی سال معرفی شد، اما نگارنده به جهت عدم دسترسی به آن کتاب فرصت مرور آن را نداشتم، اما این بختیاری را داشتم که چندماه قبل نسخه‌ای از این کتاب (فرم پی‌دی‌اف) را آقای دکتر فاطمی برایم ارسال کنند تا برای نوشتن مطلبی از آن مدد بگیرم. کتاب اثری است محققانه و در نوع خود پژوهشی نسبتا تازه در حوزه‌ای منحصربه‌فرد. محتوای کتاب نیز، چه در نثر خواندنی و روان و غبطه‌برانگیزی که ‌آقای دکتر فاطمی دارند و چه از نظر شیوه و کار پژوهشی که روی آن صورت گرفته و بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای و میدانی کاری قابل‌ستایش است و باید بر دستان چنین محققی بوسه تحسین زد. آقای فاطمی با این کتاب، نوشته‌ها و مقالاتی که در نشریه ماهور و دیگر نشریات نوشته و می‌نویسند، چند کتاب دیگری که تألیف کردند، پروژه عملی موسیقی دوره ایران میانه (در دو آلبوم سرخانه) و حضورش در معتبرترین دانشکده موسیقی کشور (دانشکده هنر دانشگاه تهران) و حضور دو دوره به‌عنوان رئیس کانون پژوهشگران خانه موسیقی و نیز یک دوره هیأت‌مدیره خانه موسیقی از سابقه و اعتبار علمی و صنفی‌ای برخوردارند که کمتر پژوهشگر موسیقی به آن دست یافته است. بر همه آنها بیفزایید منش اخلاقی و علمی او را در مواجهه با پدیده‌ها. شخص نگارنده در چندسال متوالی این توفیق و افتخار را داشتم که از دانش و دقت‌نظر او در هیأت‌مدیره کانون پژوهشگران خانه موسیقی بهره بگیرم؛ دقت‌نظری که راه را بر هر سوء‌استفاده فردی و گروهی می‌بست. حال چنین فردی که به دلیل روحیه آرمان‌خواهانه‌اش از هیأت‌مدیره خانه موسیقی استعفا داد و در نهایت به منتقدی جدی و استوار با ادله‌ای روشن و دقیق این نهاد صنفی تبدیل شد، باید به دادگاه برود، آن هم به دلیل شکایت هیأت‌مدیره و احتمالا توصیه مشاور حقوقی جوان، ماجراجو و ناپخته هیأت‌مدیره خانه موسیقی!
طبیعی است که حق هر نهاد صنفی است که نسبت به اعتراضات منتقدان موضع بگیرد، اما من تاکنون نهاد صنفی‌ای را سراغ ندارم که بخواهد از عضوش به دلیل انتقاد شکایت کند. متأسفانه ضریب تحمل دوستان خانه موسیقی بسیار پایین است. من البته به دلیل تجربه چهار دوره بازرسی، برخی از این چشمه‌ها را در نشست‌های هیأت‌مدیره شاهد بودم، اما گمان نمی‌کردم آش به‌قدری شور شده باشد که اینان به‌جای دادن پاسخ منتقدان، به شکایت از آنها روی آورده‌اند، اما غافل از اینکه «دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش». این کار هیأت‌مدیره خانه موسیقی که به گمان نگارنده نوعی فرار به جلوست، نه‌تنها اسباب ارعاب منتقدان نشده است که آنها را برای پیگیری مطالبات صنفی مصمم‌تر کرده‌ و مصداق این بیت مولانا شده است:
چون خدا خواهد که پرده کَس درد
میلش اندر طعنه پاکان برد
خوشبختانه گزارش‌های رسیده از دبیرخانه هیأت نظارت بر مؤسسات فرهنگی و هنری و نیز معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشان داده است که آنها نیز به‌خوبی متوجه امر شده‌اند و دنبال راه‌حلی‌اند که با کمترین آسیب این دست‌درازی آشکار به حقوق صنفی اعضای خانه موسیقی را بر مداری عادلانه بررسی و برطرف کنند.

سیدابوالحسن مختاباد : قصد داشتم در این یادداشت به معرفی توفیق دکتر ساسان فاطمی در مراسم جایزه کتاب سال بپردازم. ایشان حدود 10 روز قبل جایزه تقدیری را برای کتاب «جشن و موسیقی در فرهنگ‌‌های شهری ایرانی» انتشارات ماهور-۱۳۹۳ دریافت کردند. البته کتاب استاد کامبیز روشن‌روان نیز (هارمونی کاربردی/ انتشارات معین) به‌عنوان کتاب تشویقی سال معرفی شد، اما نگارنده به جهت عدم دسترسی به آن کتاب فرصت مرور آن را نداشتم، اما این بختیاری را داشتم که چندماه قبل نسخه‌ای از این کتاب (فرم پی‌دی‌اف) را آقای دکتر فاطمی برایم ارسال کنند تا برای نوشتن مطلبی از آن مدد بگیرم. کتاب اثری است محققانه و در نوع خود پژوهشی نسبتا تازه در حوزه‌ای منحصربه‌فرد. محتوای کتاب نیز، چه در نثر خواندنی و روان و غبطه‌برانگیزی که ‌آقای دکتر فاطمی دارند و چه از نظر شیوه و کار پژوهشی که روی آن صورت گرفته و بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای و میدانی کاری قابل‌ستایش است و باید بر دستان چنین محققی بوسه تحسین زد. آقای فاطمی با این کتاب، نوشته‌ها و مقالاتی که در نشریه ماهور و دیگر نشریات نوشته و می‌نویسند، چند کتاب دیگری که تألیف کردند، پروژه عملی موسیقی دوره ایران میانه (در دو آلبوم سرخانه) و حضورش در معتبرترین دانشکده موسیقی کشور (دانشکده هنر دانشگاه تهران) و حضور دو دوره به‌عنوان رئیس کانون پژوهشگران خانه موسیقی و نیز یک دوره هیأت‌مدیره خانه موسیقی از سابقه و اعتبار علمی و صنفی‌ای برخوردارند که کمتر پژوهشگر موسیقی به آن دست یافته است. بر همه آنها بیفزایید منش اخلاقی و علمی او را در مواجهه با پدیده‌ها. شخص نگارنده در چندسال متوالی این توفیق و افتخار را داشتم که از دانش و دقت‌نظر او در هیأت‌مدیره کانون پژوهشگران خانه موسیقی بهره بگیرم؛ دقت‌نظری که راه را بر هر سوء‌استفاده فردی و گروهی می‌بست. حال چنین فردی که به دلیل روحیه آرمان‌خواهانه‌اش از هیأت‌مدیره خانه موسیقی استعفا داد و در نهایت به منتقدی جدی و استوار با ادله‌ای روشن و دقیق این نهاد صنفی تبدیل شد، باید به دادگاه برود، آن هم به دلیل شکایت هیأت‌مدیره و احتمالا توصیه مشاور حقوقی جوان، ماجراجو و ناپخته هیأت‌مدیره خانه موسیقی!
طبیعی است که حق هر نهاد صنفی است که نسبت به اعتراضات منتقدان موضع بگیرد، اما من تاکنون نهاد صنفی‌ای را سراغ ندارم که بخواهد از عضوش به دلیل انتقاد شکایت کند. متأسفانه ضریب تحمل دوستان خانه موسیقی بسیار پایین است. من البته به دلیل تجربه چهار دوره بازرسی، برخی از این چشمه‌ها را در نشست‌های هیأت‌مدیره شاهد بودم، اما گمان نمی‌کردم آش به‌قدری شور شده باشد که اینان به‌جای دادن پاسخ منتقدان، به شکایت از آنها روی آورده‌اند، اما غافل از اینکه «دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش». این کار هیأت‌مدیره خانه موسیقی که به گمان نگارنده نوعی فرار به جلوست، نه‌تنها اسباب ارعاب منتقدان نشده است که آنها را برای پیگیری مطالبات صنفی مصمم‌تر کرده‌ و مصداق این بیت مولانا شده است:
چون خدا خواهد که پرده کَس درد
میلش اندر طعنه پاکان برد
خوشبختانه گزارش‌های رسیده از دبیرخانه هیأت نظارت بر مؤسسات فرهنگی و هنری و نیز معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشان داده است که آنها نیز به‌خوبی متوجه امر شده‌اند و دنبال راه‌حلی‌اند که با کمترین آسیب این دست‌درازی آشکار به حقوق صنفی اعضای خانه موسیقی را بر مداری عادلانه بررسی و برطرف کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.