|

داستان یک مهاجرت

«فقط با یک گره»، رمانی است از محمد میلانی که امسال از طرف نشر بوتیمار منتشر شده است. داستان این رمان 376 صفحه‌ای، چنانکه در پایین عنوان آن آمده است، برگرفته از داستان واقعی زندگی یک نوجوان افغان است. ماجرا در دوره‌ای از تاریخ معاصر افغانستان اتفاق می‌افتد که طالبان در افغانستان قدرت گرفته‌اند. راوی رمان، یک پسر نوجوان سبزی‌فروش است که به تشویق یکی از دوستانش تصمیم گرفته برای کار به تهران برود. او امیدوار است که در تهران اوضاع زندگی‌اش روبه‌راه‌تر شود. اما رسیدن به تهران، خود داستان پرماجرائی است که سراسر رمان به آن اختصاص می‌یابد. داستانی پر از هراس و بیم و اضطراب و سردرگمی. راهی که راوی طی می‌کند راهی است پر از خوف و هراس. او باید برای رسیدن به تهران این راه سخت را بپیماید. سفر او سفری است دشوار و رمان، از فصل دوم به‌بعد به شرح این سفر دشوار و پرماجرا اختصاص دارد. راوی حین شرح داستان خود مدام به گذشته نقب می‌زند و پیشینه خود و خانواده‌اش و حوادثی را که بر او و خانواده‌اش گذشته به یاد می‌آورد و نقل می‌کند. پدر راوی روزگاری همرزم احمدشاه مسعود بوده است و در جنگ ترکش خورده است. فقر و رنج، یکی از مضمون‌های محوری رمان «فقط با یک گره» است. راوی رمان، از شدت فقر و نگرانی از آینده است که تصمیم به مهاجرت می‌گیرد. او با توجه به حوادثی که در پیش‌اند آینده خود را هم چندان خوشایند نمی‌یابد و روزی سرانجام به مادرش می‌گوید که می‌خواهد برود و راهی سفر می‌شود. آن‌چه در ادامه می‌آید سطرهایی از رمان «فقط با یک گره» است: «... مینی‌بوس تکان‌های بدی می‌خورد. این‌طرف و آن‌طرف می‌شدم. هر از گاهی هم شانه‌هایم به شانه‌های مرد کناری‌ام می‌خورد. صورتم گرم شده بود. گرمایش آن‌قدری بود که کاملا حس می‌کردم. حس خوبی بود. گرمای نور خورشید بود. داخل تاریکیِ نگاهم، چقدر روشن بود. نور خورشید بی‌امان از چشمان بسته‌ام عبور می‌کرد. مانده بودم واکنش چشمان بسته‌ام با نور خورشید بازی بود یا مبارزه؟ هرچه بود زیبا بود. خواستم دوباره بخوابم. اما خواب از سرم پریده بود. چشمانم را از سر بی‌میلی آرام باز کردم. تپه‌ها پشت سر هم از جلوی چشمانم می‌گذشتند. کوتاه، بعد بلندتر می‌شدند. بعضی وقت‌ها هم ممتد، بلند بودند. خورشید هنوز وسط آسمان نرسیده بود. نورش از شیشه مینی‌بوس عبور می‌کرد و به صورتم می‌خورد. هنوز همان حس خوب پابرجا بود. پاهایم از شدت سرما کاملا بی‌حس شده بودند. فقط سنگینی‌شان را احساس می‌کردم. تنها چیزی که در آن لحظه خوب نبود.
مردی که کنارم بود چشمانش کاملا باز بود. او هم به تپه‌ها نگاه می‌کرد. ولی یک پلک هم نمی‌زد. صدای راننده را شنیدم. گویی چیزی می‌گفت. به سمت جلو که نگاه کردم دیدم با شمایل حرف می‌زند. شمایل هم با او حرف می‌زد. صدای مینی‌بوس آن‌قدر زیاد بود که متوجه حرف‌های‌شان نمی‌شدم. ولی آنها راحت بودند. راحت هم حرف‌های یکدیگر را می‌شنیدند. برای هم سر تکان می‌دادند. هر از گاهی خنده هم می‌کردند. بیرون را که نگاه می‌کردم می‌توانستم بفهمم هوا چقدر سرد است. اما برفی روی تپه‌ها نبود. اینجا هم مثل هرات خشک بود...»

«فقط با یک گره»، رمانی است از محمد میلانی که امسال از طرف نشر بوتیمار منتشر شده است. داستان این رمان 376 صفحه‌ای، چنانکه در پایین عنوان آن آمده است، برگرفته از داستان واقعی زندگی یک نوجوان افغان است. ماجرا در دوره‌ای از تاریخ معاصر افغانستان اتفاق می‌افتد که طالبان در افغانستان قدرت گرفته‌اند. راوی رمان، یک پسر نوجوان سبزی‌فروش است که به تشویق یکی از دوستانش تصمیم گرفته برای کار به تهران برود. او امیدوار است که در تهران اوضاع زندگی‌اش روبه‌راه‌تر شود. اما رسیدن به تهران، خود داستان پرماجرائی است که سراسر رمان به آن اختصاص می‌یابد. داستانی پر از هراس و بیم و اضطراب و سردرگمی. راهی که راوی طی می‌کند راهی است پر از خوف و هراس. او باید برای رسیدن به تهران این راه سخت را بپیماید. سفر او سفری است دشوار و رمان، از فصل دوم به‌بعد به شرح این سفر دشوار و پرماجرا اختصاص دارد. راوی حین شرح داستان خود مدام به گذشته نقب می‌زند و پیشینه خود و خانواده‌اش و حوادثی را که بر او و خانواده‌اش گذشته به یاد می‌آورد و نقل می‌کند. پدر راوی روزگاری همرزم احمدشاه مسعود بوده است و در جنگ ترکش خورده است. فقر و رنج، یکی از مضمون‌های محوری رمان «فقط با یک گره» است. راوی رمان، از شدت فقر و نگرانی از آینده است که تصمیم به مهاجرت می‌گیرد. او با توجه به حوادثی که در پیش‌اند آینده خود را هم چندان خوشایند نمی‌یابد و روزی سرانجام به مادرش می‌گوید که می‌خواهد برود و راهی سفر می‌شود. آن‌چه در ادامه می‌آید سطرهایی از رمان «فقط با یک گره» است: «... مینی‌بوس تکان‌های بدی می‌خورد. این‌طرف و آن‌طرف می‌شدم. هر از گاهی هم شانه‌هایم به شانه‌های مرد کناری‌ام می‌خورد. صورتم گرم شده بود. گرمایش آن‌قدری بود که کاملا حس می‌کردم. حس خوبی بود. گرمای نور خورشید بود. داخل تاریکیِ نگاهم، چقدر روشن بود. نور خورشید بی‌امان از چشمان بسته‌ام عبور می‌کرد. مانده بودم واکنش چشمان بسته‌ام با نور خورشید بازی بود یا مبارزه؟ هرچه بود زیبا بود. خواستم دوباره بخوابم. اما خواب از سرم پریده بود. چشمانم را از سر بی‌میلی آرام باز کردم. تپه‌ها پشت سر هم از جلوی چشمانم می‌گذشتند. کوتاه، بعد بلندتر می‌شدند. بعضی وقت‌ها هم ممتد، بلند بودند. خورشید هنوز وسط آسمان نرسیده بود. نورش از شیشه مینی‌بوس عبور می‌کرد و به صورتم می‌خورد. هنوز همان حس خوب پابرجا بود. پاهایم از شدت سرما کاملا بی‌حس شده بودند. فقط سنگینی‌شان را احساس می‌کردم. تنها چیزی که در آن لحظه خوب نبود.
مردی که کنارم بود چشمانش کاملا باز بود. او هم به تپه‌ها نگاه می‌کرد. ولی یک پلک هم نمی‌زد. صدای راننده را شنیدم. گویی چیزی می‌گفت. به سمت جلو که نگاه کردم دیدم با شمایل حرف می‌زند. شمایل هم با او حرف می‌زد. صدای مینی‌بوس آن‌قدر زیاد بود که متوجه حرف‌های‌شان نمی‌شدم. ولی آنها راحت بودند. راحت هم حرف‌های یکدیگر را می‌شنیدند. برای هم سر تکان می‌دادند. هر از گاهی خنده هم می‌کردند. بیرون را که نگاه می‌کردم می‌توانستم بفهمم هوا چقدر سرد است. اما برفی روی تپه‌ها نبود. اینجا هم مثل هرات خشک بود...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.