|

تحلیلی از اثر انسلم کیفر

ارتباطات بین آتش و تطهیر

آنسلم کیفر در هشتم مارس 1945 در دوناشینگن، بادن-وورتمبورگ، آلمان به دنیا آمد و در نزدیکی ساحل شرقی رود راین در منطقه جنگل سیاه بزرگ شد. کیفر از نام نقاش کلاسیک قرن نوزدهم آنسلم فویرباخ نام‌گذاری شد و از کودکی قصد داشت هنرمند شود. قبل از نقل‌مکان به Barjac، در منطقه Languedoc در جنوب فرانسه به سال 1992، کیفر در خانه خود در Hornbach و سپس در یک کارخانه بزرگ آجر در Buchen به خلق هنر پرداخت.

ارتباطات بین آتش و تطهیر

مترجم: کاوه ترابی

 

آنسلم کیفر در هشتم مارس 1945 در دوناشینگن، بادن-وورتمبورگ، آلمان به دنیا آمد و در نزدیکی ساحل شرقی رود راین در منطقه جنگل سیاه بزرگ شد. کیفر از نام نقاش کلاسیک قرن نوزدهم آنسلم فویرباخ نام‌گذاری شد و از کودکی قصد داشت هنرمند شود. قبل از نقل‌مکان به Barjac، در منطقه Languedoc در جنوب فرانسه به سال 1992، کیفر در خانه خود در Hornbach و سپس در یک کارخانه بزرگ آجر در Buchen به خلق هنر پرداخت. او اخیرا از جنوب فرانسه به پاریس نقل‌مکان کرده است.

اکثر آثار کیفر از زمان ظهورش در اواخر دهه 1960 تا دهه 1990 به موضوعاتی برگرفته از آلمان و فرهنگ آن اشاره دارد؛ تاریخ آلمان، اسطوره، ادبیات، تاریخ هنر، موسیقی، فلسفه، توپوگرافی، معماری و آداب و رسوم عامیانه. برای مثال، چرخه حلقه اپرایی واگنر، شعر گوته یا محل استراحت کوه افسانه‌ای امپراتور فردریک اول. بسیاری از این ارجاعات به فرهنگ و تاریخ آلمان، مستقیما یا به‌طور مستلزم، کاربردها و سوءاستفاده‌هایی را که تبلیغات بصری و شفاهی رایش سوم آنها را در معرض آنها قرار می‌داد، تداعی می‌کند.

آتانور اثر آنسلم کیفر، کاوشی تحریک‌آمیز در گذشته آلمان و فراز‌و‌نشیب‌های تاریخ است. این اثر پیشگام را باید به‌عنوان یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نقاشی‌های هنرمند دید و از نظر قدرت ارائه، عمق معنا و تکنیک کامل آن، یکی از پربارترین و مختصرترین تفسیرهای کیفر در‌مورد معنای ماده و ماده است.

هنر پرقدرت کیفر در سطوح مختلف بیننده را روبه‌رو می‌کند. در به تصویر کشیدن مکان‌ها و فضاهای پر‌بار، خواه ساختمان‌های مرتبط با آلمان نازی یا مناظر زودگذر مرتبط با اسطوره‌های نوردیک، چیزی که بیننده را یکباره تحت تأثیر قرار می‌دهد.

کار کیفر ریشه محکمی در سنت هنر آلمانی دارد؛ او مانند پیشینیان آلمانی خود، دورر و کرشنر، تعدادی نقاشی روی چوب و همچنین کتاب تولید کرده است. با‌این‌حال، هنر کیفر هنری است که نه‌تنها به شکل توتونیک می‌پردازد‌ که در اینجا در مقیاس بزرگی تقویت شده است، بلکه با رشته‌های مختلف معنایی میراث آلمانی را ایجاد می‌کند، درگیر می‌شود و با هم ترکیب می‌شوند. این میراث از طریق عینک جسور کیفر دیده می‌شود؛ بنابراین او آشکارا درباره آلمان دهه 1930 و فضای اجتماعی و سیاسی آن زمان اظهارنظر می‌کند. در‌عین‌حال، او این مسائل سیاسی را با اسطوره‌ها و داستان‌هایی از سنت نوردیک در هم می‌آمیزد و تشابهات و استعاره‌های متقابلی را از نظر نبردها، جنگ ها، مبارزه و آزادی می‌یابد.

کیفر آثاری با عنوان آتانور ساخته است که شمایل‌نگاری آنها با توجه به تأکیدی که کیفر می‌خواهد بر موضوع خود بگذارد، متفاوت است. در نظر گرفتن نسخه قبلی، در کنار هم، به روشن‌کردن پویایی در ساختار کار حاضر کمک می‌کند. نسخه 1983-1984 با اثر فعلی متفاوت است؛ زیرا نقاشی‌های «صحنه» کیفر حیاط بیرونی است که آلبرت اشپیر برای صدراعظم برلین طراحی کرده بود. این همان تنظیماتی است که برای کیفر از اوایل دهه 1980 استفاده شد. در این اثر، یک پالت در جایی که مجسمه‌های تشریفاتی وجود داشته‌اند قرار دارد، ساختمان جدیدتر و کمتر از ساختار آتانور فرسوده‌تر به نظر می‌رسد. گویی هنرمند سطح را آغشته به زغال کرده و عمدا ساختمان را خراب کرده است. دلیل زغال‌زدگی با عنوان اثر حاضر توضیح داده شده است. «آتانور» کوره بزرگی بود که کیمیاگرانی که سعی داشتند سرب (در میان سایر مواد) را به طلا تبدیل کنند، از آن استفاده می‌کردند. برای اینکه کیمیاگر بتواند این دگرگونی را اجرا کند، ابتدا باید بر قدرت چهار عنصر زمین، باد، هوا و آتش مسلط شود. در‌حالی‌که دگرگونی کیمیاگری یک تغییر فیزیکی است، از ماده به طلا، به‌طور گسترده، یک مفهوم معنوی وجود دارد. دگرگونی یک تغییر در روح است؛ از یک صفحه به صفحه دیگر. بنابراین آتشی که کیمیاگر آن را رام می‌کند، آتشی نابودکننده نیست بلکه تطهیر است؛ فلسفه‌ای که شبیه به فلسفه ایوکلین است که سوزاندن برای او دگرگونی کیمیاگری ایجاد کرد. هنگام کاوش در واژگان «آتانور»، اکنون می‌توان متوجه شد که چرا کیفر سطح را زغال کرده است؛ او حیاط را از ارتباطش با آلمان نازی پاک کرده است، آتش خودش محیط را از تاریخ خودش پاک کرده است.

تکرار فعلی تم آتانور در سال 1991 اجرا شد و اکنون شاهد تغییر ساختمان هستیم. حیاط اشپر با خود رایشتاگ جایگزین شده است. دوباره سطح زغالی به نظر می‌رسد و در این نقاشی خاص، کیفر به نظر می‌رسد همان ارتباطات بین آتش و تطهیر را ایجاد می‌کند، اما روایت بیشتر محلی است. در آغاز دهه 1930، رایش تاگ توسط هواداران نازی که آن را با کمونیست‌ها مرتبط می‌کردند، سوزانده شد. کیفر قطعا به آن لحظه در کار حاضر اشاره می‌کند. ساختمان صدف‌مانند به نظر می‌رسد؛ گویی شاهد آخرین اخگرهای سوزان آتش هستیم. خالی‌بودن آن و همچنین زمین ویران‌شده و آسمان باردار، آرامشی عجیب به صحنه می‌بخشد. همچنین به عظمت می‌افزاید؛ زیرا کیفر در اینجا ساختمانی را ایجاد می‌کند که یادآور معابد باستانی یونان و روم است. «آتانور» کیفر اکنون به پارتنون قرن بیستم تبدیل شده است و او خود اوراکل دلفی برای گذشته آلمان است. بیننده با ساختمانی روبه‌رو می‌شود که واژگانی غنی از خاطرات و تاریخ‌ها را در بر می‌گیرد؛ شکنندگی آن نشان‌دهنده ضعف‌های گذشته است، با‌این‌حال این واقعیت که هنوز به‌سختی دست‌نخورده باقی مانده و امید خاصی را برای آینده برمی‌انگیزد.

منبع: ساتبیز

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.