نگاهی به پوستر فیلم آااادت نمیکنیم
پوستری با خصلت «روایی»
احمدرضا دالوند
اگر بپذیریم که پوستر عرضهشده برای فیلم «آااادت نمیکنیم»، واقعا یک پوستر است، در بهترین حالت پوستری مناسب برای فضای سربسته و داخل یک سالن انتظار میتواند باشد، اما نه پوستری برای شهر و گذرگاههای پرتردد!
پوستر فیلم «آااادت نمیکنیم» دچار پرگویی و لفاظی تصویری است و همچون سایر پوسترهای دیدهشده در جشنواره امسال به بیماری «میزانپاژ سست و لق» دچار است. دانستن این نکته که یک پوستر چطور با سیاق «روایی»Narative و با پرحرفی میخواهد وظیفه پیامرسانی و انتقال فوری معنای موردنظر را انجام دهد، میتواند ما را با آسیبشناسی ارتباط هنر و رسانه آشنا کند.
کیست که نداند پوستر، یک هنر خیابانی است... از همان آغاز پیدایش پوستر، در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط «فدریک واکر» انگلیسی و «ژول شره» فرانسوی و بعدها «هانری تولوزلوترک» بزرگ و... پوستر زاده شد تا در خیابان به وظیفهاش عمل کند. از آنجا که خیابان نه موزه است و نه آرتگالری، ضمن دیدن پوستر ممکن است از یک عابر شتابان تنهای هم بخوری، یا عبور هرچیزی مانع دیدارت شود و هر مانع سیار و ثابت دیگری تماشایت را مختل کند، طراحان پوستر با سطوح ساده و رنگهای آفیشیال و حروف قاطع و خوانا (با تأکید بسیار بر خوانایی) و تصاویر موجز و سازماندهی مبتنیبر انتقال سریع عوامل تشکیلدهنده کار (سواد بصری، تصویرگری نقاشانه یا عکاسانه، لیآوت، شناخت تایپوگرام و کلیگرافی و...)، به قول شادروان مرتضی ممیز که میگفت: «برای طراحی پوستر باید به درجه ژنرالی در گرافیک رسید» و با جدیت میافزود: «هر سرجوخهای اجازه ندارد پوستر بسازد».
در تعریف پوستر در منابع معتبر آمده است: «پوسترPoster، آفیش Affiches و پلاکات Plakate، نامهای انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نوعی اعلان هستند که معمولا بر دیوار یا جاهای مخصوصی که در معابر برای آن در نظر گرفته شده است، نصب میشود».
ایکاش پوستری متفاوت هم برای فیلم «آااادت نمیکنیم» مخصوص نصب در معابر شهری درست کنند. پوستر موجود شاید برای یک کاتالوگ سینمایی یا روی جلد سناریوی فیلم آااادت نمیکنیم، بد نباشد اما همه مردمان اهل فرهنگ و آشنا با فیلم و با ملزومات رسانهای سینما از 180 سال پیش به اینسو و از روی دست تولوزلوترک فرانسوی و ممیز ایرانی آموختهاند که پوستر تأثیرگذار چگونه پوستری است.
اگر بپذیریم که پوستر عرضهشده برای فیلم «آااادت نمیکنیم»، واقعا یک پوستر است، در بهترین حالت پوستری مناسب برای فضای سربسته و داخل یک سالن انتظار میتواند باشد، اما نه پوستری برای شهر و گذرگاههای پرتردد!
پوستر فیلم «آااادت نمیکنیم» دچار پرگویی و لفاظی تصویری است و همچون سایر پوسترهای دیدهشده در جشنواره امسال به بیماری «میزانپاژ سست و لق» دچار است. دانستن این نکته که یک پوستر چطور با سیاق «روایی»Narative و با پرحرفی میخواهد وظیفه پیامرسانی و انتقال فوری معنای موردنظر را انجام دهد، میتواند ما را با آسیبشناسی ارتباط هنر و رسانه آشنا کند.
کیست که نداند پوستر، یک هنر خیابانی است... از همان آغاز پیدایش پوستر، در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط «فدریک واکر» انگلیسی و «ژول شره» فرانسوی و بعدها «هانری تولوزلوترک» بزرگ و... پوستر زاده شد تا در خیابان به وظیفهاش عمل کند. از آنجا که خیابان نه موزه است و نه آرتگالری، ضمن دیدن پوستر ممکن است از یک عابر شتابان تنهای هم بخوری، یا عبور هرچیزی مانع دیدارت شود و هر مانع سیار و ثابت دیگری تماشایت را مختل کند، طراحان پوستر با سطوح ساده و رنگهای آفیشیال و حروف قاطع و خوانا (با تأکید بسیار بر خوانایی) و تصاویر موجز و سازماندهی مبتنیبر انتقال سریع عوامل تشکیلدهنده کار (سواد بصری، تصویرگری نقاشانه یا عکاسانه، لیآوت، شناخت تایپوگرام و کلیگرافی و...)، به قول شادروان مرتضی ممیز که میگفت: «برای طراحی پوستر باید به درجه ژنرالی در گرافیک رسید» و با جدیت میافزود: «هر سرجوخهای اجازه ندارد پوستر بسازد».
در تعریف پوستر در منابع معتبر آمده است: «پوسترPoster، آفیش Affiches و پلاکات Plakate، نامهای انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نوعی اعلان هستند که معمولا بر دیوار یا جاهای مخصوصی که در معابر برای آن در نظر گرفته شده است، نصب میشود».
ایکاش پوستری متفاوت هم برای فیلم «آااادت نمیکنیم» مخصوص نصب در معابر شهری درست کنند. پوستر موجود شاید برای یک کاتالوگ سینمایی یا روی جلد سناریوی فیلم آااادت نمیکنیم، بد نباشد اما همه مردمان اهل فرهنگ و آشنا با فیلم و با ملزومات رسانهای سینما از 180 سال پیش به اینسو و از روی دست تولوزلوترک فرانسوی و ممیز ایرانی آموختهاند که پوستر تأثیرگذار چگونه پوستری است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.