دستبالای ایران و روسیه در سوریه
مترجم: آزاده بابایینژاد
دومینوی گفتوگوهای بینتیجه گروههای بینالمللی و سازمان ملل با طرفهای درگیر جنگ در سوریه، اینبار هم در ژنو ادامه یافت و دور اول این نشست بدون دستیابی به حتی یک نتیجه، ناتمام ماند. به باور من، حضور نظامی روسیه در خاک سوریه مهمترین نکته قابلتمایز این دور از گفتوگوهاست زیرا پیشتر دیدیم که چگونه مشاورههای نظامی از مسکو به دمشق میرسید اما اینبار روسیه برای مبارزه با تروریسم خود آستین بالا زده و به کمک اسد آمده است. شاهد مثال این گفتهام نیز اظهارات اخیر سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، است که گفته مسکو تا آخرین لحظه به بمباران مواضع مخالفان اسد ادامه میدهد. دراینمیان سازمان ملل متحد و آمریکا گرچه در زمان صدور قطعنامه ٢٢٥٤ متعهد شده بودند هنگام اجرای گفتوگوهای بینالمللی درخصوص بحران سوریه مسئولیت تأمین آتشبس در خاک این کشور را عهدهدار خواهند شد اما دیدیم که جنگ و خونریزی در این کشور آشوبزده همچنان ادامه داشت. بر این باورم که دمشق برای جلوگیری از حضور مخالفان در نشست ژنو از هیچ تلاشی فروگذار نکرد تا بلکه با نیامدن آنها، برای خود یک برگبرنده بخرد اما حضور آنها پشت میزهای گفتوگو همه
برنامهها را نقش بر آب کرد. درهمینحال تهران و مسکو نیز به ژنو آمدند تا حضور خود را همچنان بهعنوان بازیکنان فعال تأثیرگذار در حیات سیاسی دمشق نشان دهند، البته به نظرم بیمیلی واشنگتن در حل بحران سوریه به پررنگترشدن حضور این دو متحد اسد، بیتأثیر نبوده است. آمریکا خود با دستانش سوریه را به تهران و دمشق تقدیم کرد زیرا اگر غیر از این بود برای حل بحران مذکور خیلی زودتر از این روزها میتوانست چارهاندیشی کند. رسیدن به توافق هستهای با ایران، اطمینانبخشی به اروپا برای مبارزه با تروریسم و ساماندادن به امور پناهندگان و افزایش نیروهای نظامیاش در عراق مهمترین دغدغههای کنونی واشنگتن است. به نظر میرسد سازمان ملل هم برای رفعتکلیف و خالینبودن عریضه هرازچندگاهی به برگزاری چنین نشستهایی دست میزند تا مبادا به تماشاچیبودن صرف متهم شود. اینکه این نشست از نقطه صفر شروع و در همان نقطه هم باقی بماند نشان از عمق فاجعهای است که تاوان آن را مردم سوریه میپردازند. به نظرم روسیه با بهرهبرداری از سکوت جامعه جهانی در حال بازیافت توان نظامیاش در منطقه و اثبات خود به نسل جوان کشورش بهعنوان قطب شرق در مقابل آمریکاست.
دومینوی گفتوگوهای بینتیجه گروههای بینالمللی و سازمان ملل با طرفهای درگیر جنگ در سوریه، اینبار هم در ژنو ادامه یافت و دور اول این نشست بدون دستیابی به حتی یک نتیجه، ناتمام ماند. به باور من، حضور نظامی روسیه در خاک سوریه مهمترین نکته قابلتمایز این دور از گفتوگوهاست زیرا پیشتر دیدیم که چگونه مشاورههای نظامی از مسکو به دمشق میرسید اما اینبار روسیه برای مبارزه با تروریسم خود آستین بالا زده و به کمک اسد آمده است. شاهد مثال این گفتهام نیز اظهارات اخیر سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، است که گفته مسکو تا آخرین لحظه به بمباران مواضع مخالفان اسد ادامه میدهد. دراینمیان سازمان ملل متحد و آمریکا گرچه در زمان صدور قطعنامه ٢٢٥٤ متعهد شده بودند هنگام اجرای گفتوگوهای بینالمللی درخصوص بحران سوریه مسئولیت تأمین آتشبس در خاک این کشور را عهدهدار خواهند شد اما دیدیم که جنگ و خونریزی در این کشور آشوبزده همچنان ادامه داشت. بر این باورم که دمشق برای جلوگیری از حضور مخالفان در نشست ژنو از هیچ تلاشی فروگذار نکرد تا بلکه با نیامدن آنها، برای خود یک برگبرنده بخرد اما حضور آنها پشت میزهای گفتوگو همه
برنامهها را نقش بر آب کرد. درهمینحال تهران و مسکو نیز به ژنو آمدند تا حضور خود را همچنان بهعنوان بازیکنان فعال تأثیرگذار در حیات سیاسی دمشق نشان دهند، البته به نظرم بیمیلی واشنگتن در حل بحران سوریه به پررنگترشدن حضور این دو متحد اسد، بیتأثیر نبوده است. آمریکا خود با دستانش سوریه را به تهران و دمشق تقدیم کرد زیرا اگر غیر از این بود برای حل بحران مذکور خیلی زودتر از این روزها میتوانست چارهاندیشی کند. رسیدن به توافق هستهای با ایران، اطمینانبخشی به اروپا برای مبارزه با تروریسم و ساماندادن به امور پناهندگان و افزایش نیروهای نظامیاش در عراق مهمترین دغدغههای کنونی واشنگتن است. به نظر میرسد سازمان ملل هم برای رفعتکلیف و خالینبودن عریضه هرازچندگاهی به برگزاری چنین نشستهایی دست میزند تا مبادا به تماشاچیبودن صرف متهم شود. اینکه این نشست از نقطه صفر شروع و در همان نقطه هم باقی بماند نشان از عمق فاجعهای است که تاوان آن را مردم سوریه میپردازند. به نظرم روسیه با بهرهبرداری از سکوت جامعه جهانی در حال بازیافت توان نظامیاش در منطقه و اثبات خود به نسل جوان کشورش بهعنوان قطب شرق در مقابل آمریکاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.