خالق «سووشون» 92ساله شد
دل«سيمين» برای مردم میتپید
ویکتوریا دانشور
سیمین زاده اردیبهشت بود... زاده هفتمین روز از اردیبهشت... امسال که خواستیم برایش جشن تولد بگیریم چون هفتم اردیبهشت مصادف با روز شنبه بود، جشن تولد را یک روز به تعجیل انداختیم و دیروز یعنی روز جمعه برایش جشن گرفتیم.
سیمین مهربان بود و حتی از زمانی که کودک بودیم، خوب در خاطرم هست که از کمک به دیگران دریغ نداشت. بخشنده بود و تاب ناراحتی دیگران را نداشت. یک وقتی، سالها پیش، عید نوروز که شد، من و سیمین لباسهای نو خریده بودیم و نونوار شده بودیم. روز اول عید که از خانه بیرون رفتیم، پسرکی ژندهپوش را دیدیم. سیمین با ناراحتی از او پرسید که پسر جان امروز عید است، چرا لباس کهنه پوشیدی؟ پسرک با بغض گفت که برای ما که عید نیست. سیمین درنگ نکرد. پسر را به خانه بردیم. او را به حمام فرستادیم و از لباسهای نوی برادر کوچکمان خسرو به تنش پوشاندیم و از سبزیپلو ماهی شب عید و هدایایی به عنوان عیدی به او دادیم و راهیاش کردیم. سیمین هم کلی با او حرف زد که گدایی برازنده تو نیست و باید کار کنی. چند ماهی گذشت و از پسربچه خبری نشد. ما نگران بودیم که یعنی کجا رفت و چه برایش پیش آمد. سیمین مدام خبرش را از من میگرفت که آیا دوباره دیدمش یا نه... تا اینکه بعد از یکی، دو سال یک روز در یک سبزیفروشی دیدمش. شده بود سبزیفروش و ظاهری آراسته داشت. به سیمین که از سامان گرفتنش گفتم خیلی خوشحال شد. بس که دلش برای مردم میتپید...
سیمین زاده اردیبهشت بود... زاده هفتمین روز از اردیبهشت... امسال که خواستیم برایش جشن تولد بگیریم چون هفتم اردیبهشت مصادف با روز شنبه بود، جشن تولد را یک روز به تعجیل انداختیم و دیروز یعنی روز جمعه برایش جشن گرفتیم.
سیمین مهربان بود و حتی از زمانی که کودک بودیم، خوب در خاطرم هست که از کمک به دیگران دریغ نداشت. بخشنده بود و تاب ناراحتی دیگران را نداشت. یک وقتی، سالها پیش، عید نوروز که شد، من و سیمین لباسهای نو خریده بودیم و نونوار شده بودیم. روز اول عید که از خانه بیرون رفتیم، پسرکی ژندهپوش را دیدیم. سیمین با ناراحتی از او پرسید که پسر جان امروز عید است، چرا لباس کهنه پوشیدی؟ پسرک با بغض گفت که برای ما که عید نیست. سیمین درنگ نکرد. پسر را به خانه بردیم. او را به حمام فرستادیم و از لباسهای نوی برادر کوچکمان خسرو به تنش پوشاندیم و از سبزیپلو ماهی شب عید و هدایایی به عنوان عیدی به او دادیم و راهیاش کردیم. سیمین هم کلی با او حرف زد که گدایی برازنده تو نیست و باید کار کنی. چند ماهی گذشت و از پسربچه خبری نشد. ما نگران بودیم که یعنی کجا رفت و چه برایش پیش آمد. سیمین مدام خبرش را از من میگرفت که آیا دوباره دیدمش یا نه... تا اینکه بعد از یکی، دو سال یک روز در یک سبزیفروشی دیدمش. شده بود سبزیفروش و ظاهری آراسته داشت. به سیمین که از سامان گرفتنش گفتم خیلی خوشحال شد. بس که دلش برای مردم میتپید...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.