«پامنار» در فرمانیه
مریم میری
مهدی وثوقنیا، بعد از مجموعهعکس «انزلی»، اینبار «پامنار» را به گالری «راه ابریشم» فرمانیه آورده است. «پامنار» عنوان مجموعهعکسی از منطقه پامنار تهران با گفتمان عکاسانه مهدی وثوقنیا است که بهتازگی نمایشگاهی از آنها برپا شده، همچنین کتابی نیز با همین عنوان منتشر و در افتتاحیه نمایشگاه از آن رونمایی شده است. مهدی وثوقنیا، متولد 1350، عکاس و مدرس عکاسی مستند است که تاکنون نمایشگاههای بسیاری را بهطور گروهی و انفرادی برپا کرده و موفق به کسب جوایز زیادی هم شده است. همچنین او چند مجموعهعکس خود را به صورت کتاب چاپ و منتشر کرده است. این عکاس چندسالی است که عکاسی از شهرها، مکانها و چشماندازهای ایران را موضوع اصلی کارهایش قرار داده و نگاه خود را در چارچوب کادر عکسهایش محصور میکند تا ثبت و سندی باشد برای مخاطبان امروزش و برای بینندگان فردا. شاید به این خاطر که سرعت تغییر و تخریب فضاهای شهری آنقدر زیاد شده که بعید است برای آیندگان تصویر چندانی از گذشته باقی بماند.
اینبار پامنار سوژه عکسهای وثوقنیا شده تا یکی از قدیمیترین محلههای تهران را در فریم عکسهایش نشان دهد. اینجا پامنار است؛ یکی از قدیمیترین محلههای تهران که قدمتش به قرن 13 هجریقمری برمیگردد. خیابان پامنار در سال 1334 بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. علت وجهتسمیه این محله، مناره مسجد «عودلاجان» معروف به مسجد و مدرسه «میرزا صالح» یا «آغا بهرام» است که از مهمترین آثار تاریخی موجود در این خیابان بهشمار میرود. قدیمیترین مدرسه تهران «دارالفنون» نیز در این محله است و همینطور «حمام پامنار».
باوجوداین، آنچه که ما در عکسهای این نمایشگاه میبینیم هیچکدام از اینها نیست بلکه روایتی است از دیوارها، درها، گذرها و کوچهها که ردی از گذر زمان بر خود دارند؛ تلفیقی از دیروز رفته و امروز در حال گذر. تماشای هر عکس مخاطب را در یک بیزمانی رها میکند، در یک فضای خالی که نه متعلق به گذشته است و نه ادعایی در مورد زمان حال دارد، بهطوریکه گاهی تنها ابژهای مثل یک اتومبیل، زمان ثبت این عکسها را به ما یادآوری میکند. گویی تغییرات در گذر زمان، دست نوازشی بر سر این محله کشیده اما کیست که نداند، این دست، فقط نوازش نمیکند، زخم نیز میزند. پامناری که وثوقنیا به تصویر کشیده، نه آنچنان بازسازی شده و نه آنچنان که باید، مرمتی به خود دیده است. شاید زمان نیز در این محله همچون تمام محلههای قدیمی تهران که مورد بیمهری قرار گرفتهاند، متوقف شده و عکس همین توقف را به ما یادآوری میکند. روایت عکاسانه وثوقنیا ما را دعوت میکند به اندکی تأمل در برابر تصاویری که شاید روزانه بارها ببینیم و بگذریم.
مهدی وثوقنیا، بعد از مجموعهعکس «انزلی»، اینبار «پامنار» را به گالری «راه ابریشم» فرمانیه آورده است. «پامنار» عنوان مجموعهعکسی از منطقه پامنار تهران با گفتمان عکاسانه مهدی وثوقنیا است که بهتازگی نمایشگاهی از آنها برپا شده، همچنین کتابی نیز با همین عنوان منتشر و در افتتاحیه نمایشگاه از آن رونمایی شده است. مهدی وثوقنیا، متولد 1350، عکاس و مدرس عکاسی مستند است که تاکنون نمایشگاههای بسیاری را بهطور گروهی و انفرادی برپا کرده و موفق به کسب جوایز زیادی هم شده است. همچنین او چند مجموعهعکس خود را به صورت کتاب چاپ و منتشر کرده است. این عکاس چندسالی است که عکاسی از شهرها، مکانها و چشماندازهای ایران را موضوع اصلی کارهایش قرار داده و نگاه خود را در چارچوب کادر عکسهایش محصور میکند تا ثبت و سندی باشد برای مخاطبان امروزش و برای بینندگان فردا. شاید به این خاطر که سرعت تغییر و تخریب فضاهای شهری آنقدر زیاد شده که بعید است برای آیندگان تصویر چندانی از گذشته باقی بماند.
اینبار پامنار سوژه عکسهای وثوقنیا شده تا یکی از قدیمیترین محلههای تهران را در فریم عکسهایش نشان دهد. اینجا پامنار است؛ یکی از قدیمیترین محلههای تهران که قدمتش به قرن 13 هجریقمری برمیگردد. خیابان پامنار در سال 1334 بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. علت وجهتسمیه این محله، مناره مسجد «عودلاجان» معروف به مسجد و مدرسه «میرزا صالح» یا «آغا بهرام» است که از مهمترین آثار تاریخی موجود در این خیابان بهشمار میرود. قدیمیترین مدرسه تهران «دارالفنون» نیز در این محله است و همینطور «حمام پامنار».
باوجوداین، آنچه که ما در عکسهای این نمایشگاه میبینیم هیچکدام از اینها نیست بلکه روایتی است از دیوارها، درها، گذرها و کوچهها که ردی از گذر زمان بر خود دارند؛ تلفیقی از دیروز رفته و امروز در حال گذر. تماشای هر عکس مخاطب را در یک بیزمانی رها میکند، در یک فضای خالی که نه متعلق به گذشته است و نه ادعایی در مورد زمان حال دارد، بهطوریکه گاهی تنها ابژهای مثل یک اتومبیل، زمان ثبت این عکسها را به ما یادآوری میکند. گویی تغییرات در گذر زمان، دست نوازشی بر سر این محله کشیده اما کیست که نداند، این دست، فقط نوازش نمیکند، زخم نیز میزند. پامناری که وثوقنیا به تصویر کشیده، نه آنچنان بازسازی شده و نه آنچنان که باید، مرمتی به خود دیده است. شاید زمان نیز در این محله همچون تمام محلههای قدیمی تهران که مورد بیمهری قرار گرفتهاند، متوقف شده و عکس همین توقف را به ما یادآوری میکند. روایت عکاسانه وثوقنیا ما را دعوت میکند به اندکی تأمل در برابر تصاویری که شاید روزانه بارها ببینیم و بگذریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.