|

یادداشت‌های روزانه تماشاگر ردیف وسط

معجزه جشنواره!

مهرداد حجتی

معرفی: من تماشاگر ردیف وسط کاخ جشنواره فیلم فجرم که قرار است هر روز در همین ستون یادداشت‌هایم را بخوانید. نمی‌دانم همین کافی است؟ خب، اگر نیست چندان اشکالی ندارد، چون چیزی را از دست نداده‌اید. یادداشت‌ها قرار نیست چیز دندان‌گیری باشند که اگر بود باز هم چیزی را از دست نداده بودید. در هر شرایط شما چیزی را از دست نداده‌اید. حرف‌ها برایتان آشنا خواهند بود، با این تفاوت که تکراری نیستند. برای نمونه می‌توانید اولین آنها را بچشید؛ اگر مزه کرد، ادامه دهید. بسم‌الله، بفرمایید:

یادداشت یکم: باز هم برج میلاد و باز هم سالن همایش‌ها که در ایام جشنواره به یکباره می‌شود کاخ! کاخ جشنواره! همه را قرار است در یک مکان و زیر یک سقف جمع کنند تا با هم فیلم ببینند. هم تهیه‌کننده، هم کارگردان، هم بازیگر و هم منتقد و خبرنگار. بعد هم بناست بعد از سپری‌شدن 10 روز همه با هم خداحافظی کنند و بروند سی خودشان تا سال بعد. همیشه همین‌طور بوده. لااقل در این چند سال این‌طور بوده. تا اینجایش هم که خیلی خوب است، اما وقتی قرار می‌شود مثلا از اوضاع جشنواره انتقاد کنی یا به فیلمی‌گیر بدهی و آن را سبک سنگین کنی و وزنش را بسنجی کار قدری سخت می‌شود. کارگردان ممکن است تُرش کند. مسئول محترم جشنواره اخم کند و تنفس زیر یک سقف را قدری دشوار کند. - منظورم همان سقف کاخ است، خدا نکند قرار شود منتقد و روزنامه‌نگار جماعت با کارگردان و فیلم‌ساز جماعت بخواهند زیر یک سقف زندگی کنند؛ چون اولا امکان‌پذیر نیست، ثانیا اگر به فرض محال چنین چیزی اتفاق بیفتد از معجزات است. ثالثا در صورت معجزه، در انتهای کار یا کارگردان دیگر کارگردان نخواهد بود یا منتقد دیگر منتقد نخواهد بود. بگذریم، برگردیم نقطه سرخط -
با این اوصاف که برشمردم قرار است هر روز منتظر اتفاق‌های قدری غیرمنتظره باشیم. وقایع زیر سقف «تالار بزرگ سالن نمایش کاخ جشنواره»!- هرچند که بعید می‌دانم- با این حال یادداشت‌نویسی را از امروز آغاز می‌کنم تا شاید یکی، دو اتفاق غیرمنتظره را شاهد باشم. شاید اولین آنها از نو اختراع‌شدن چرخ جشنواره باشد که امسال رخ داده است. هرچند مسبوق به سابقه است. - منظورم تغییر در ساختار و چگونگی برگزاری آن است. سانس صبح که عادتی بود برای سحرخیزی همه جشنواره‌روها، حذف و جایش را به جلسات نقد وبررسی داده است. شاید هم با قدری هوشمندی قصد برگزارکنندگان حذف ناهار از برنامه‌ها بوده است. لابد این‌چنین توانسته‌اند کلی در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند. در گذشته حتما فرصت نبوده آیین‌نامه‌ای برای چگونگی برگزاری جشنواره تدوین کنند. اینکه با هر دبیری که روی کار می‌آید کل یا بخشی از ساختار جشنواره دستخوش تغییر می‌شود، نشان‌دهنده سردرگمی برگزارکنندگان جشنواره است؛ چه در گذشته چه حال. خاطرم هست در زمان محمدمهدی عسگرپور در جوایز تغییراتی اعمال شد. در دوره جواد شمقدری در گزینش فیلم‌ها و چینش داوران، در دوره علیرضا رضاداد بخش بین‌الملل از جنب جشنواره حذف و به زمانی غیر از دهه فجر منتقل شد و حالا در دوره آقای حیدری لابد با تغییراتی از جنس دیگر روبه‌رو خواهیم شد. باید هر روز به کاخ رفت و دید. خبرهایی در راه است؛ خبرهایی که لزوما همه از جنس فیلم و جشنواره هم نیستند.

معرفی: من تماشاگر ردیف وسط کاخ جشنواره فیلم فجرم که قرار است هر روز در همین ستون یادداشت‌هایم را بخوانید. نمی‌دانم همین کافی است؟ خب، اگر نیست چندان اشکالی ندارد، چون چیزی را از دست نداده‌اید. یادداشت‌ها قرار نیست چیز دندان‌گیری باشند که اگر بود باز هم چیزی را از دست نداده بودید. در هر شرایط شما چیزی را از دست نداده‌اید. حرف‌ها برایتان آشنا خواهند بود، با این تفاوت که تکراری نیستند. برای نمونه می‌توانید اولین آنها را بچشید؛ اگر مزه کرد، ادامه دهید. بسم‌الله، بفرمایید:

یادداشت یکم: باز هم برج میلاد و باز هم سالن همایش‌ها که در ایام جشنواره به یکباره می‌شود کاخ! کاخ جشنواره! همه را قرار است در یک مکان و زیر یک سقف جمع کنند تا با هم فیلم ببینند. هم تهیه‌کننده، هم کارگردان، هم بازیگر و هم منتقد و خبرنگار. بعد هم بناست بعد از سپری‌شدن 10 روز همه با هم خداحافظی کنند و بروند سی خودشان تا سال بعد. همیشه همین‌طور بوده. لااقل در این چند سال این‌طور بوده. تا اینجایش هم که خیلی خوب است، اما وقتی قرار می‌شود مثلا از اوضاع جشنواره انتقاد کنی یا به فیلمی‌گیر بدهی و آن را سبک سنگین کنی و وزنش را بسنجی کار قدری سخت می‌شود. کارگردان ممکن است تُرش کند. مسئول محترم جشنواره اخم کند و تنفس زیر یک سقف را قدری دشوار کند. - منظورم همان سقف کاخ است، خدا نکند قرار شود منتقد و روزنامه‌نگار جماعت با کارگردان و فیلم‌ساز جماعت بخواهند زیر یک سقف زندگی کنند؛ چون اولا امکان‌پذیر نیست، ثانیا اگر به فرض محال چنین چیزی اتفاق بیفتد از معجزات است. ثالثا در صورت معجزه، در انتهای کار یا کارگردان دیگر کارگردان نخواهد بود یا منتقد دیگر منتقد نخواهد بود. بگذریم، برگردیم نقطه سرخط -
با این اوصاف که برشمردم قرار است هر روز منتظر اتفاق‌های قدری غیرمنتظره باشیم. وقایع زیر سقف «تالار بزرگ سالن نمایش کاخ جشنواره»!- هرچند که بعید می‌دانم- با این حال یادداشت‌نویسی را از امروز آغاز می‌کنم تا شاید یکی، دو اتفاق غیرمنتظره را شاهد باشم. شاید اولین آنها از نو اختراع‌شدن چرخ جشنواره باشد که امسال رخ داده است. هرچند مسبوق به سابقه است. - منظورم تغییر در ساختار و چگونگی برگزاری آن است. سانس صبح که عادتی بود برای سحرخیزی همه جشنواره‌روها، حذف و جایش را به جلسات نقد وبررسی داده است. شاید هم با قدری هوشمندی قصد برگزارکنندگان حذف ناهار از برنامه‌ها بوده است. لابد این‌چنین توانسته‌اند کلی در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند. در گذشته حتما فرصت نبوده آیین‌نامه‌ای برای چگونگی برگزاری جشنواره تدوین کنند. اینکه با هر دبیری که روی کار می‌آید کل یا بخشی از ساختار جشنواره دستخوش تغییر می‌شود، نشان‌دهنده سردرگمی برگزارکنندگان جشنواره است؛ چه در گذشته چه حال. خاطرم هست در زمان محمدمهدی عسگرپور در جوایز تغییراتی اعمال شد. در دوره جواد شمقدری در گزینش فیلم‌ها و چینش داوران، در دوره علیرضا رضاداد بخش بین‌الملل از جنب جشنواره حذف و به زمانی غیر از دهه فجر منتقل شد و حالا در دوره آقای حیدری لابد با تغییراتی از جنس دیگر روبه‌رو خواهیم شد. باید هر روز به کاخ رفت و دید. خبرهایی در راه است؛ خبرهایی که لزوما همه از جنس فیلم و جشنواره هم نیستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.