|

بازی با یک میل جمعی

مهسا جزيني

«آنها» چه کسانی هستند که مدام به احمدی‌نژاد پیغام می‌دهند؟ تهدید می‌کنند رییس دولت را. احمدی‌نژاد خیلی وقت است از «آنها» سخن می‌گوید. از دانه‌درشت‌ها، از آنها که مانع می‌تراشند، آنها که اقتصاد را دچار مشکل کرده‌اند، آنها که بازار ارز را به این وضعیت انداختند، آنها که مسبب گرانی‌اند، آنها که نمی‌گذارند دولت کارش را بکند آنها، آنها. آن‌گونه که احمدی‌نژاد مدعی است، این «آنها» حتی در این ماه‌های آخر هم یقه دولت را ول نمی‌کنند. گلایه‌کردن و تهدید به افشاگری در تاریخ جمهوری اسلامی چندان سابقه‌دار نیست. در ادبیات هیچ‌یک از روسای‌جمهور گذشته تا به حال دیده نشده که با این لحن تند به شکوه و نقد زبان بگشایند و درحالی‌که جایگاه حقوقی‌شان اپوزیسیون نظام است همزمان لباس اپوزیسیون هم به تن کنند. احمدی‌نژاد متن شکواییه خود را آن هم از شاکی‌ای با هویت نامعلوم به‌دست‌گرفته و در کوی و برزن جار می‌زند، در حالی که هیچ‌وقت رسم نبوده روسای‌جمهور شکواییه به دست، این طرف و آن طرف سفره دل باز کنند. زیرا گزینه منطقی آن است که با توسل به سازوکارهای قانونی متهمان را به مراجع ذی‌صلاح معرفی کند. احمدی‌نژاد در میانه ایستاده او نه «می‌گوید»، نه «نمی‌گوید.» او که می‌داند جمعیتی تشنه شنیدن و افشاگری‌اند با این میل جمعی بازی می‌کند. اوکه می‌داند نمی‌تواند بیش از این بگوید اما درباره این نتوانستن، مدام سخن مي‌گويد. احمدی‌نژاد در جایگاه حقوقی رییس دولت مستقیما به مردم می‌گوید که تهدید می‌شود. او به«دیگران» هشدار می‌دهد که اگر گوشه پرده‌ها بالا رود رسوا می‌شوند. رییس‌جمهوری در جایگاه قانونی‌اش، قرار نیست با تهدید به افشاگری صرف فضا را ملتهب کند بلکه کار او سامان‌سازی اوضاع است. با این حال این سوال را باید از احمدی‌نژاد پرسید که اگر چیزی وجود ‌دارد یا سراغ سازوکار قانونی‌اش برود و با سند و مدرک حرفش را به کرسی بنشاندیا یک‌بار برای همیشه شفاف متهمان را به افکار عمومی معرفی ‌کند. آیا درست است رییس یک دولت هشت سال مدام تهدید به گفتن و افشا‌گری کند اما دست آخر هیچ نکته‌ای شفاف نشود؟ نکته دیگر اینکه اگر مسیر سخنان احمدی‌نژاد را در حیطه افشا‌گری روی یک منحنی ببریم دقیقا به فاصله هر چهار سال یک‌بار در آستانه انتخابات شیب معنی‌داری پیدا می‌کند. آیا مراد رییس دولت از این‌گونه سخن گفتن صرفا یک حربه تبلیغاتی انتخاباتی است؟ در این صورت آیا گفتار رییس دولت معنای تشویش اذهان عمومی پیدا نخواهد کرد؟ احمدی‌نژاد مشتاقان افشاگری را تا لب چشمه می‌برد و تشنه برمی‌گرداند. اگر واقعا دست‌هایی در کار است که دولت او را به گل نشانده، دولتی که رو به پایان است، بد نیست این ماه‌های آخر بازی را تمام کند و با مردم روراست باشد. بازی تهدید به افشاگری شاید تا جایی جذاب باشد اما بی‌اثر می‌شود. رویه‌ای که رییس دولت در پیش گرفته بیش از اینکه دیگران را به اقوالش مطمئن کند او را در مظان استفاده از حربه‌های تبلیغاتی و مظلوم‌نمایی در ماه‌های آخر دولت قرار می‌دهد. او یک‌بار در مجلس چنین کاری انجام داد که چندان موفقیت‌آمیز نبود. باید گفت بازی «بگم، بگم» در این ماه‌های آخر بیش از حد تکراری شده است.
«آنها» چه کسانی هستند که مدام به احمدی‌نژاد پیغام می‌دهند؟ تهدید می‌کنند رییس دولت را. احمدی‌نژاد خیلی وقت است از «آنها» سخن می‌گوید. از دانه‌درشت‌ها، از آنها که مانع می‌تراشند، آنها که اقتصاد را دچار مشکل کرده‌اند، آنها که بازار ارز را به این وضعیت انداختند، آنها که مسبب گرانی‌اند، آنها که نمی‌گذارند دولت کارش را بکند آنها، آنها. آن‌گونه که احمدی‌نژاد مدعی است، این «آنها» حتی در این ماه‌های آخر هم یقه دولت را ول نمی‌کنند. گلایه‌کردن و تهدید به افشاگری در تاریخ جمهوری اسلامی چندان سابقه‌دار نیست. در ادبیات هیچ‌یک از روسای‌جمهور گذشته تا به حال دیده نشده که با این لحن تند به شکوه و نقد زبان بگشایند و درحالی‌که جایگاه حقوقی‌شان اپوزیسیون نظام است همزمان لباس اپوزیسیون هم به تن کنند. احمدی‌نژاد متن شکواییه خود را آن هم از شاکی‌ای با هویت نامعلوم به‌دست‌گرفته و در کوی و برزن جار می‌زند، در حالی که هیچ‌وقت رسم نبوده روسای‌جمهور شکواییه به دست، این طرف و آن طرف سفره دل باز کنند. زیرا گزینه منطقی آن است که با توسل به سازوکارهای قانونی متهمان را به مراجع ذی‌صلاح معرفی کند. احمدی‌نژاد در میانه ایستاده او نه «می‌گوید»، نه «نمی‌گوید.» او که می‌داند جمعیتی تشنه شنیدن و افشاگری‌اند با این میل جمعی بازی می‌کند. اوکه می‌داند نمی‌تواند بیش از این بگوید اما درباره این نتوانستن، مدام سخن مي‌گويد. احمدی‌نژاد در جایگاه حقوقی رییس دولت مستقیما به مردم می‌گوید که تهدید می‌شود. او به«دیگران» هشدار می‌دهد که اگر گوشه پرده‌ها بالا رود رسوا می‌شوند. رییس‌جمهوری در جایگاه قانونی‌اش، قرار نیست با تهدید به افشاگری صرف فضا را ملتهب کند بلکه کار او سامان‌سازی اوضاع است. با این حال این سوال را باید از احمدی‌نژاد پرسید که اگر چیزی وجود ‌دارد یا سراغ سازوکار قانونی‌اش برود و با سند و مدرک حرفش را به کرسی بنشاندیا یک‌بار برای همیشه شفاف متهمان را به افکار عمومی معرفی ‌کند. آیا درست است رییس یک دولت هشت سال مدام تهدید به گفتن و افشا‌گری کند اما دست آخر هیچ نکته‌ای شفاف نشود؟ نکته دیگر اینکه اگر مسیر سخنان احمدی‌نژاد را در حیطه افشا‌گری روی یک منحنی ببریم دقیقا به فاصله هر چهار سال یک‌بار در آستانه انتخابات شیب معنی‌داری پیدا می‌کند. آیا مراد رییس دولت از این‌گونه سخن گفتن صرفا یک حربه تبلیغاتی انتخاباتی است؟ در این صورت آیا گفتار رییس دولت معنای تشویش اذهان عمومی پیدا نخواهد کرد؟ احمدی‌نژاد مشتاقان افشاگری را تا لب چشمه می‌برد و تشنه برمی‌گرداند. اگر واقعا دست‌هایی در کار است که دولت او را به گل نشانده، دولتی که رو به پایان است، بد نیست این ماه‌های آخر بازی را تمام کند و با مردم روراست باشد. بازی تهدید به افشاگری شاید تا جایی جذاب باشد اما بی‌اثر می‌شود. رویه‌ای که رییس دولت در پیش گرفته بیش از اینکه دیگران را به اقوالش مطمئن کند او را در مظان استفاده از حربه‌های تبلیغاتی و مظلوم‌نمایی در ماه‌های آخر دولت قرار می‌دهد. او یک‌بار در مجلس چنین کاری انجام داد که چندان موفقیت‌آمیز نبود. باید گفت بازی «بگم، بگم» در این ماه‌های آخر بیش از حد تکراری شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.